Chapter 300 - Horrible

เผยแพร่เมื่อ 3 เม.ย. 2569 17:08

บทที่ 300 - รสชาติยอดแย่ “ซินซิน นี่หลานทำอะไรของหลานน่ะ? อาหารดี ๆ เต็มโต๊ะ ทำไมเราต้องมากินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกันด้วย?” กวานเสวียหมินเริ่มมีน้ำโหขึ้นมานิด ๆ เพราะหลินอี้คือแขกของพวกเขา! ต่อให้ทั้งคู่จะเข้ากันไม่ได้ แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่เธอจะมาทำกิริยาแบบนี้! “มะ... ไม่ใช่นะคะ หนู...” กวานซินกลืนน้ำลายด้วยความประหม่า “หลินอี้ คุณอยากกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไหมคะ?” “ผมเหรอ? ก็ได้ครับ...” หลินอี้รู้สึกลำบากใจเล็กน้อย ทำไมแม่สาวคนนี้ถึงได้คะยั้นคะยอให้เขาเจาะจงกินแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปนักนะ? อย่างไรก็ตาม เขาไม่อยากจะปฏิเสธน้ำใจต่อหน้าเธอ “เยี่ยมเลย! ฉันเองก็ชอบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเหมือนกัน เดี๋ยวฉันไปต้มให้เดี๋ยวนี้เลยนะคะ?” กวานซินกล่าวอย่างดีใจ “จะไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ...” “กวานซิน นั่งลง!” กวานเสวียหมินถึงขั้นไม่เรียกชื่อเล่น ‘ซินซิน’ แล้ว ตอนนี้เขาโกรธจริง ๆ “ค่ะ...” กวานซินตอบรับอย่างหงอย ๆ เมื่อไม่สามารถบอกความจริงได้ เธอก็ได้แต่นั่งเงียบ ๆ นึกเสียใจที่ตัวเองไปแกล้งทำอาหารจนเสียของ... รู้อย่างนี้เตรียมอาหารแบบปกติ ไม่ต้องใส่ความพยายาม (ในการกลั่นแกล้ง) ลงไปมากขนาดนั้นก็คงจะดีกว่านี้ตั้งเยอะ... “เอ่อ... ผมเองก็นานแล้วที่ไม่ได้กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ก็เริ่มคิดถึงรสชาติมันอยู่เหมือนกันครับ” หลินอี้ยิ้มออกมา “คุณปู่กวานครับ เธอแค่กระตือรือร้นเกินไปหน่อย อย่าโกรธเธอเลยนะ...” กวานซินมองหลินอี้ด้วยสายตาซาบซึ้ง... ขนาดเธอเกือบจะ ‘วางยา’ เขาแล้ว เขายังอุตส่าห์ช่วยพูดแก้ต่างให้เธออีก... เป็นคนดีอะไรอย่างนี้! ใช่แล้ว ถ้าเขาไม่ใช่คนดี เขาจะยอมรับกระสุนแทนเธอได้ยังไงกัน เด็กสาววัยเดียวกับกวานซินมักจะชอบเพ้อฝันถึงสถานการณ์โรแมนติก พวกเธอต้องการเจ้าชายขี่ม้าขาวมาคอยปกป้องและดูแล... แม้ว่าหลินอี้จะไม่ได้เป็นคนดีเลิศเลอขนาดที่เธอจินตนาการไว้ แต่เธอก็สรุปเอาเองเสร็จสรรพไปแล้วว่าหลินอี้คือเจ้าชายขี่ม้าขาวคนนั้น... อันที่จริง ตอนที่หลินอี้รับกระสุนแทน เขาไม่ได้สนใจเลยว่าคนที่อยู่ข้างหลังจะเป็นใคร เขาแค่ไม่อยากให้คนบริสุทธิ์ต้องบาดเจ็บ การช่วยกวานซินที่โรงพยาบาลในวันนี้ก็เช่นกัน ต่อให้เป็นคนรู้จักคนอื่นเขาก็คงทำแบบเดียวกันนั่นแหละ... แล้วกวานซินยังจะคิดแบบเดิมกับหลินอี้อยู่ไหมนะ ถ้าเธอรู้ว่าที่เขารีบช่วยเธอสุดชีวิตนั่นก็เพื่อให้ได้ ‘จูบ’ จากถังอวิ๋นเป็นรางวัลตอบแทน? กวานเสวียหมินมองดูสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้งของกวานซินที่ส่งให้หลินอี้ด้วยความมึนตง... สองคนนี้ดูเหมือนจะไม่ได้มีปัญหาอะไรกันเลยนี่นา? แล้วตกลงพวกเขามีความสัมพันธ์กันแบบไหน ทำไมหลินอี้ถึงได้ยอมร่วมมือกับเธอขนาดนี้? “เอาละ ช่างมันเถอะ งั้นปู่เริ่มก่อนเลยแล้วกัน!” กวานเสวียหมินคีบปลาไหลเข้าปากชิ้นหนึ่ง ท่ามกลางสายตาอันหวาดหวั่นของกวานซิน... เธอทำหน้าเบี้ยวรอรับคำตำหนิจากคุณปู่ของเธอได้เลย... “อืม เนื้อนุ่มใช้ได้... ไม่เลว— พรูดดด!!” กวานเสวียหมินเบิกตากว้างก่อนจะพ่นปลาไหลออกมาทันที เขาเอามือพัดเข้าปากพลางจ้องมองชิ้นปลาไหล “หลานใส่อะไรลงไปเนี่ย? โอ๊ย ตายแล้ว...” ในตอนที่กวานเสวียหมินกำลังลิ้มรสเนื้อสัมผัสอันนุ่มละมุนของปลาไหล จู่ ๆ ความฉุนเผ็ดร้อนก็พุ่งปรี๊ดขึ้นจมูกจนน้ำตาแทบไหล “หนูขอโทษค่ะคุณปู่...” กวานซินรีบยื่นขวดน้ำให้กวานเสวียหมิน “พอดีเมื่อกี้หนูเผลอทำมัสตาร์ดหกใส่ลงไปน่ะค่ะ...” “มัสตาร์ด?” กวานเสวียหมินดื่มน้ำอึกใหญ่ “แล้วหลานจะยกออกมาเสิร์ฟทำไม?” “ก็หนูพยายามจะยกกลับเข้าครัวไปแล้ว... แต่คุณปู่ไม่ยอมให้หนูยกไปเองนี่คะ...” กวานซินตอบเสียงอ่อย “เอาละ ๆ ไม่เป็นไร ช่างมันเถอะ จานปลาไหลข้ามไปก่อนแล้วกัน... ป้าหลิว ช่วยเอานี่ไปเก็บทีครับ มา กินอย่างอื่นกันต่อ!” กวานเสวียหมินโบกมืออย่างอ่อนใจ “ขอโทษที่ต้องให้เห็นเรื่องขายหน้านะหลินอี้! ปกติซินซินไม่ได้เป็นแบบนี้หรอก เธอคงจะตื่นเต้นจนซุ่มซ่ามไปหน่อยที่รู้ว่าเธอจะมาที่บ้านน่ะ จริง ๆ แล้วฝีมือทำอาหารเธอดีมากเลยนะ ลองชิมอย่างอื่นดูสิ” หลินอี้มองตามจานปลาไหลที่ป้าหลิวยกออกไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น มัสตาร์ดหกงั้นเหรอ..? เขาใช้ตะเกียบคีบหมูผัดหน่อไม้ขึ้นมาเตรียมจะเข้าปาก แต่กวานซินก็โพล่งขึ้นมา “เดี๋ยวก่อนค่ะ!” “?” หลินอี้หันไปมองเธอ “บางทีเรา... น่าจะกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกันจริง ๆ นะคะ...” กวานซินพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “อา...” ถึงจุดนี้หลินอี้พอจะเดาออกแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น... เขาคีบเนื้อเข้าปาก ใช่เลย... มันเค็มมาก เขาลองชิมจานอื่นดูบ้าง ทุกจานไม่หวานจัด ก็เผ็ดจัด หรือไม่ก็เปรี้ยวเข็ดฟัน ไม่มีจานไหนรสชาติปกติเลยสักนิด “เป็นไง? ไม่เลวใช่ไหมล่ะ?” ในทางกลับกัน กวานเสวียหมินกำลังรอคำชมจากหลินอี้อย่างใจจดใจจ่อ ถ้าอาหารรสชาติถูกปากหลินอี้ พ่อหนุ่มคนนี้จะได้อยากมาแลกเปลี่ยนความรู้ทางการแพทย์กับเขาบ่อย ๆ “ก็... โอเคครับ...” หลินอี้ยิ้มเจื่อน “หืม?” กวานเสวียหมินไม่ได้คาดหวังคำตอบแบบนี้ นี่มาตรฐานของหลินอี้มันจะสูงเกินไปหรือเปล่า? ‘ก็โอเค’ เนี่ยนะ? ไม่เคยมีใครพูดแบบนี้กับอาหารฝีมือหลานสาวเขามาก่อน! เพื่อน ๆ ของเขาทุกคนต่างพากันยกย่องฝีมือการทำอาหารของเธอไม่ขาดปาก แม้แต่พวกลูกหลานของเพื่อนยังชอบแวะมาหาเรื่องขอกินข้าวที่บ้านเขาอยู่บ่อย ๆ เลย... ก็หลานสาวของเขาน่ะ คือ ‘เทพธิดานักปรุงในตำนาน’ เลยนะ!! แต่เขาก็เถียงไม่ได้ ในเมื่อหลินอี้พูดออกมาแบบนั้น ยังไงเสียหลินอี้ก็อยู่ในฐานะที่กวานเสวียหมินให้ความเคารพดั่งอาจารย์ “ฮ่า ๆ มาตรฐานเธอสูงจริง ๆ นะหลินอี้ สำหรับคนแก่อย่างฉัน ฉันว่ารสชาติมันดีมากแล้วนะ!” ว่าแล้วกวานเสวียหมินก็คีบหมูผัดหน่อไม้เข้าปากบ้าง มาตรฐานสูงงั้นเหรอ..? หลินอี้ยิ้มแห้ง ๆ ในใจ เขาแทบจะโกหกจนผิดมโนธรรมตัวเองแล้วนะที่บอกว่ารสชาติมัน ‘โอเค’ น่ะ... “พรูดดด—!!!” กวานเสวียหมินพ่นเนื้อออกมาทันควันแล้วรีบคว้าขวดน้ำ “ซินซิน! นี่หลานไปฆ่าคนขายเกลือมาหรือไง?!” กวานซินเอาแต่ก้มหน้าด้วยความอับอายและรู้สึกผิดจนไม่กล้าสบตาทั้งคุณปู่และหลินอี้ กวานเสวียหมินรีบชิมจานอื่น ๆ ต่อ และหลังจากพ่นออกมาทุกจาน เขาก็เข้าใจแล้วว่าคำว่า ‘โอเค’ ของหลินอี้นั้นหมายความว่าอย่างไร จะบอกว่ารสชาติระดับนี้ ‘โอเค’ มันยังเป็นการให้เกรดที่สูงเกินจริงไปด้วยซ้ำ... อาหารมื้อนี้มีคำนิยามเดียวคือ ‘ยอดแย่’ ยอดแย่ที่สุด! “ซินซิน... นี่มันเรื่องอะไรกัน?” กวานเสวียหมินเบิกตากว้าง “ปกติหลานไม่ได้ทำอาหารรสชาติแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?” “เอ่อ... คุณปู่กวานครับ บางทีอาจจะเป็นเพราะเรื่องของวันนี้—” หลินอี้กำลังจะช่วยพูดแก้ต่างให้กวานซิน แต่เธอก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน เธอยอมให้คุณปู่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ไม่ได้เด็ดขาด เพราะเขาจะยิ่งเป็นกังวล เธอจึงตัดสินใจสารภาพความจริงออกมา “หนูขอโทษค่ะคุณปู่... ความจริงแล้ว หนูตั้งใจทำมันเองค่ะ...” “ตั้งใจ? หลานจะบอกว่าหลานตั้งใจทำอาหารรสชาติห่วย ๆ แบบนี้ออกมางั้นเหรอ? หมายความว่ายังไง?” กวานเสวียหมินไม่คาดคิดเลยว่าจะได้รับคำตอบแบบนี้ “ก็คุณปู่บอกหนูว่าจะมีชายหนุ่มคนหนึ่งมาที่บ้าน แล้วคุณปู่ก็อยากให้หนูกับเขาทำความรู้จักกันเอาไว้... หนูไม่อยากทำแบบนั้น ก็เลยแกล้งทำอาหารให้ออกมารสชาติยอดแย่แบบนี้ไงคะ...” กวานซินกล่าวอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

React

พูดคุย