Chapter 466 - ลินอี้ลงมือ เสี่ยวเซียวไม่ทันสังเกตเห็นฉลามที่กำลังเข้ามาใกล้ เธอจดจ่ออยู่กับการพยายามหากำไลข้อมือที่ทำหล่นไป ในขณะที่พินเหลียงกำลังว่ายน้ำตรงมาทางเธอ ดวงตาของพินเหลียงเป็นประกายเมื่อเห็นเสี่ยวเซียว เขาหันเหทิศทางไปยังเธอโดยหมายจะรอดชีวิตด้วยการโยนภาระให้ผู้ที่ตามหลังเขามา เขาต้องการเบี่ยงเบนความสนใจของฉลามให้ไปที่เสี่ยวเซียวแทน! ในสถานการณ์ปกติเขาไม่มีทางทำแบบนี้แน่ เพราะอย่างไรเสียเขาก็เกรงกลัวเธออยู่ไม่น้อย แต่ในเมื่อชีวิตถูกคุกคาม อะไรก็ไม่สำคัญอีกต่อไป เขาจำเป็นต้องรักษาชีวิตตัวเองไว้ให้ได้ต่อให้ต้องแลกด้วยการสังเวยใครสักคนให้ฉลามที่ตามหลังมาก็ตาม! การทำให้เสี่ยวเซียวกลายเป็นเป้าหมายใหม่คือหนทางเดียวที่พินเหลียงจะมีชีวิตรอด เป็นไปตามคาด ฉลามเปลี่ยนความสนใจทั้งหมดไปที่เสี่ยวเซียวและเริ่มว่ายตรงเข้าหาเธอ “หัวหน้า! ฉลามตัวนั้น!” เสี่ยวป๋อตะโกนด้วยความตกใจพลางชี้ไปทางเสี่ยวเซียว ลินอี้ขมวดคิ้วเมื่อเห็นฉลามเปลี่ยนเป้าหมาย เขาคงไม่รู้สึกอะไรหากพินเหลียงจะถูกกิน อันที่จริงเขาคงจะยินดีด้วยซ้ำถ้ามันเกิดขึ้น แต่สำหรับเสี่ยวเซียว… ลินอี้ไม่ได้ชอบเธอมากนัก แต่เขาก็ไม่ได้เกลียดหรือรังเกียจเธอ ยิ่งไปกว่านั้นหากเธอต้องมาถูกฉลามกัดกินโดยไม่มีเหตุผลแบบนี้ ลินอี้ก็คงรู้สึกสงสารเธอจริงๆ หากเขาไม่รู้จักเธอก็คงปล่อยผ่านไปได้ แต่เธอดันนั่งข้างเขาในห้องเรียน และเขาก็เป็นคนก่อเรื่องให้เธออยู่บ่อยครั้ง ลินอี้คงกำลังโกหกถ้าบอกว่าเขาไม่รู้สึกอะไรเลย เขาจึงลุกขึ้นและเดินตรงไปยังทะเล “เฟิงเสี่ยวเซียว ยัยโง่ หลบไปเดี๋ยวนี้!” ลินอี้ตะโกนออกมาโดยไม่รู้ตัว “หือ?” เสี่ยวเซียวประหลาดใจกับเสียงตะโกนกะทันหันของลินอี้ เธอเงยหน้าขึ้นและเห็นพินเหลียงว่ายน้ำอย่างสุดชีวิตตรงมาทางเธอ โดยมีฉลามไล่หลังมาติดๆ! ใบหน้าของเสี่ยวเซียวซีดเผือด เธอพอจะรู้ว่าฉลามตัวแรกเป็นของปลอมหลังจากที่ลินอี้ชี้จุดผิดสังเกตให้ดู แต่ตัวนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นฉลามของจริง โดยเฉพาะเมื่อพินเหลียงพยายามหนีตายอย่างสิ้นหวังขนาดนั้น แต่หมอนี่มันไม่ได้เลวเกินไปหน่อยหรือ? จำเป็นต้องว่ายมาทางนี้ด้วยเหรอ? นี่เขากำลังบอกเธอชัดๆ ว่าต้องการลากฉลามมาให้เธอรับช่วงต่อไม่ใช่หรือไง? เสี่ยวเซียวโกรธจัดแต่ยังลังเลที่จะว่ายหนี กำไลที่แม่ให้มาเพิ่งทำหล่นแถวๆ นี้ หากเธอไปตอนนี้คงยากที่จะหามันเจออีก! เป็นไปไม่ได้เลยถ้าจะกลับมาหาใหม่ภายหลัง “เธอคิดอะไรอยู่เนี่ย?” ลินอี้เริ่มรู้สึกหงุดหงิดและกังวล เสี่ยวเซียวดูฉลาดออกทำไมถึงกลายเป็นเป้านิ่งในเวลาวิกฤตแบบนี้ไปได้? “ก-กำไลของฉัน” เสี่ยวเซียวพูดด้วยความตื่นตระหนก ลินอี้ถึงกับอึ้ง ยัยเด็กนี่กำลังคิดถึงกำไลในขณะที่ฉลามกำลังว่ายตรงเข้าหาเธอเนี่ยนะ? เธอเป็นบ้าอะไรไปแล้ว? การที่เสี่ยวเซียวไม่ยอมขยับหมายความว่าต่อให้เธอเริ่มว่ายน้ำตอนนี้ เธอก็ไม่มีทางกลับเข้าฝั่งทันอยู่ดี เมื่อคิดได้ดังนั้น ลินอี้ก็ดำดิ่งลงสู่ทะเลทั้งที่ยังสวมเสื้อผ้าอยู่ ชีวิตของพินเหลียงไม่เกี่ยวกับเขาเลยแม้แต่น้อย แต่ยัยเสี่ยวเซียวจอมซุ่มซ่ามนั่น… ลินอี้ไม่ต้องการให้เธอตาย เสี่ยวเซียวแข็งค้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อและตกใจ ลินอี้กระโดดลงมาในทะเลเพื่อช่วยเธอจริงๆ งั้นเหรอ? เธอแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง นี่คือลินอี้คนเดิมจริงๆ หรือ? ลินอี้ว่ายน้ำตรงเข้ามาอย่างรวดเร็วโดยไม่สนใจเสี่ยวเซียว แต่เขาเห็นพินเหลียงขี้ขลาดตาขาวหลบอยู่ข้างหลังเสี่ยวเซียวเพื่อหนีฉลาม การต่อสู้กับฉลามไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับลินอี้ แม้ว่าเขาจะอยู่ในน้ำลึกแต่เท้าของเขายังแตะถึงพื้น เมื่อมีจุดให้ถีบตัว เขาสามารถใช้พลังระดับโกลเด้นคลาสขั้นปลายจัดการฉลามได้ด้วยการชกเพียงครั้งเดียว ทว่านั่นคงจะดูเกินจริงไปสำหรับสายตาคนรอบข้าง ลินอี้จึงตัดสินใจใช้วิธีเดียวกับคราวก่อน หลังจากชกฉลามแล้ว เขาก็แทงไม้ที่ยังถืออยู่ในมือเข้าไปที่เหงือกของมัน มันเป็นการสังหารที่สะอาดหมดจดและฉลามก็ตายทันที สร้างความตกตะลึงอย่างที่สุดให้แก่เสี่ยวเซียว รวมถึงพินเหลียงที่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าฉลามจะเป็นเหยื่อที่ลินอี้จัดการได้ง่ายดายถึงเพียงนี้ นี่เขาคิดอะไรอยู่ถึงได้เอาตัวไปเป็นศัตรูกับคนแบบนี้? ในทางกลับกัน เสี่ยวเซียวรู้สึกทึ่งกับฝีมืออันยอดเยี่ยมของลินอี้ ท่วงท่าของเขาไม่เสียเปล่าและเต็มไปด้วยประสิทธิภาพ สมกับจำนวนเงินมหาศาลที่เผิงจ้านจ่ายให้เขาจริงๆ อย่างไรก็ตาม เหล่านักเรียนที่เฝ้าดูอยู่เพิ่งเห็นอวี้ซูฆ่าฉลามด้วยก้อนหินไปหมาดๆ ดังนั้นการจัดการฉลามของลินอี้จึงไม่ได้สร้างผลกระทบต่อพวกเขามากนัก พวกเขาเพียงคิดว่าฉลามคงตายง่ายเหมือนที่อวี้ซูทำให้ดูเท่านั้น “คิดจะฆ่าฉันเหรอ เจ้าคนชั้นต่ำ!” สิ่งแรกที่เสี่ยวเซียวทำหลังจากหายตกใจคือการเตะเข้าที่เป้าของพินเหลียงเต็มแรง ส่งผลให้พินเหลียงร้องโหยหวนและตาเหลือกเกือบจะจมลงสู่ก้นทะเล เสี่ยวเซียวใส่แรงเตะไปเต็มที่ เธอเดือดดาลกับสิ่งที่พินเหลียงทำมาก เพราะนี่มันคือความพยายามฆ่าชัดๆ! เขาพยายามทำให้ฉลามมากินเธอ! นั่นมันไม่เท่ากับฆาตกรรมหรอกหรือ? ดังนั้นเสี่ยวเซียวจึงไม่ออมแรงในการเตะครั้งนี้ หากพินเหลียงจะตายไปจริงๆ ก็ถือว่าเขาทำตัวเอง! พินเหลียงรู้ดีว่าตัวเองทำอะไรลงไป ดังนั้นแม้จะเจ็บปวดเพียงใดเขาก็รีบกลับขึ้นฝั่งอย่างเงียบเชียบโดยใช้มือกุมเป้าไว้ ไม่แม้แต่จะพูดอะไรในขณะที่กัดฟันทนความเจ็บปวด เสี่ยวฝูรีบเดินเข้ามาถามไถ่พินเหลียงที่หน้าซีดเผือดว่าเป็นอย่างไรบ้าง ไม่มีใครสงสารพินเหลียงเลย สิ่งที่เขาทำนั้นไร้ซึ่งศีลธรรมอย่างแท้จริง การพยายามผลักภาระให้ผู้อื่นเมื่อตัวเองสู้ไม่ได้? แบบนั้นมันเกินไปหน่อยไหม? พวกเขาจินตนาการได้เลยว่าหากคนคนนั้นไม่ใช่เสี่ยวเซียวแต่เป็นคนอื่นจะเป็นอย่างไร? พินเหลียงจะทำแบบเดียวกันและลากฉลามไปหาคนคนนั้นหรือไม่? ถ้าไม่ใช่เพราะลินอี้ ป่านนี้คนคนนั้นคงตายอยู่ที่ก้นทะเลไปแล้ว “ยัยโง่ ทำไมถึงไม่รีบหนีไปเล่า?” ลินอี้รู้สึกโกรธนิดหน่อยที่เสี่ยวเซียวปฏิเสธที่จะหนี ถ้าเธอรีบหนีไปเขาก็คงไม่ต้องลงมาในน้ำแบบนี้! ตอนนี้ตัวเขาเปียกโชกไปหมดและรู้สึกไม่สบายตัวเอาเสียเลย “ของฉัน… มันคือกำไลที่แม่ให้ไว้” เสี่ยวเซียวจำกำไลที่ทำหายได้ เธอไม่สนใจกลิ่นคาวเลือดของฉลามในน้ำและดำลงไปเพื่อหามัน “กำไลอะไร? ถึงกับยอมเอาชีวิตมาเสี่ยงเนี่ยนะ?” ลินอี้ไม่รู้จะตอบโต้อย่างไรดี “มันเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายก่อนที่แม่จะจากไป” เสี่ยวเซียวกล่าวพร้อมมองหน้าลินอี้ด้วยความเขินอายเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่หลบสายตา กำไลวงนี้สำคัญกับเธอมาก เธอไม่อยากทำมันหาย “ของขวัญชิ้นสุดท้าย?” ถึงคราวที่ลินอี้ต้องอึ้งบ้าง แต่ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงๆ เขาก็เข้าใจว่าทำไมเสี่ยวเซียวถึงยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อกำไลวงนี้ สิ่งที่ทำให้ลินอี้ประหลาดใจยิ่งกว่าคือการที่ได้รู้ว่าเสี่ยวเซียวสูญเสียแม่ไป “แม่ของฉันเสียตั้งแต่ฉันยังเด็กมากค่ะ” เสี่ยวเซียวส่ายหัวพร้อมแววตาเศร้าสร้อย ลินอี้ถอนหายใจ เขาไม่คิดเลยว่าเสี่ยวเซียวจะมีมุมนี้กับเขาด้วย เขาคลำหาอยู่ใต้น้ำครู่หนึ่ง ก่อนจะคว้ามือขวาของเสี่ยวเซียวขึ้นมา