Chapter 456 - The Boiling Point

เผยแพร่เมื่อ 12 มี.ค. 2569 20:15

บทที่ 456 - จุดเดือด ถังหยินชะงักไปเล็กน้อย เสี่ยวเซียวมากับหลินอี้! เมื่อวานหลินอี้อธิบายเรื่องราวต่างๆ ให้ฟังแล้ว แต่เธอก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้ เธอรู้สึกไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตัวเองกำลังกังวลเรื่องการสูญเสียเด็กหนุ่มคนหนึ่งไปแบบนี้ เธอขยี้ขมับและตัดสินใจว่าความจริงก็คือความจริง เธอหวนนึกถึงความคิดของตัวเองเมื่อครึ่งปีก่อน ตอนที่เธอมองดูเด็กสาวในสถานการณ์เดียวกับเธอตอนนี้ด้วยความสมเพชที่ต้องมาคอยกังวลว่าจะเสียแฟนไป นั่นไม่ใช่เพราะเด็กสาวคนนั้นไม่มีความมั่นใจในเสน่ห์ของตัวเองหรอกหรือ? ถังหยินเคยคิดมาตลอดว่าเธอจะไม่มีวันเป็นแบบนั้น ต้องมาคอยกังวลเรื่องพวกนี้ทั้งวันทั้งคืน แต่ตอนนี้เธอกลับเป็นไปเสียเอง ผลกรรมที่ตามมาทำให้ถังหยินนึกเสียใจที่เคยไปล้อเลียนคนอื่นแบบนั้นในอดีต คำพังเพยโบราณนั้นเป็นจริงเสมอ คุณจะด้อยค่ากว่าใครบางคนหากคุณไปหัวเราะเยาะหรือดูถูกพวกเขา “หลินอี้ รอนานไหม?” ถังหยินพยายามทำตัวให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด เธอเบนสายตาไปทางเสี่ยวเซียว “เธอคือนักเรียนใหม่ใช่ไหม?” “สวัสดี ฉันชื่อเฟิงเสี่ยวเซียวค่ะ” เสี่ยวเซียวส่งมือออกมา “ฉันเป็นแฟนคลับของหลินอี้ค่ะ” “เอ๊ะ?” ถังหยินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะจับมือกับเสี่ยวเซียวด้วยความสับสน “แฟนคลับเหรอ?” “ใช่ค่ะ ตอนเขาขับรถน่ะเท่สุดๆ ไปเลย ฉันอยากเรียนขับรถจากเขา แต่เขายังไม่ยอมสอนอะไรฉันเลย” เสี่ยวเซียวพยักหน้าให้ถังหยินอย่างใจกว้าง “งั้นเหรอ” ถังหยินขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว แฟนคลับงั้นเหรอ? นั่นหมายความว่ายังไงกันนะ? “ไปกันเถอะ ไม่ต้องไปสนใจเธอหรอก” หลินอี้ไม่มีคำบรรยายจะให้กับเสี่ยวเซียวอีกแล้ว เธอต้องมีแผนการอะไรบางอย่างอยู่แน่ๆ และในเมื่อหลินอี้ไม่สามารถใจร้ายถึงขั้นลงมือกับเธอได้ เขาจึงตัดสินใจว่าจะเมินเฉยใส่เธอแทน “โอเค” ถังหยินรู้สึกสบายใจขึ้นมากหลังจากได้ยินสิ่งที่หลินอี้พูด เธอไม่ได้รู้สึกเป็นศัตรูกับเด็กสาวคนใหม่คนนี้อีกต่อไป “พวกเราจะไปกินมื้อเที่ยงกัน ไว้เจอกันคราวหน้านะ!” “ไม่จำเป็นต้องรอคราวหน้าหรอกค่ะ ฉันก็จะไปโรงอาหารเหมือนกัน! ไปด้วยกันเลยสิ” เสี่ยวเซียวไม่สนใจเลยแม้แต่น้อยว่าตัวเองกำลังเป็นก้างขวางคอขนาดไหน น้ำเสียงของเธอยังคงกระตือรือร้นสุดๆ ถังหยินอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่ได้พูด เธอเดินอยู่ทางด้านขวาของหลินอี้ในขณะที่เสี่ยวเซียวเดินอยู่ทางด้านซ้าย ทั้งสองคนขนาบข้างเขาไว้ สร้างความรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอย่างบอกไม่ถูก “ถังหยิน เคยเห็นคุณสามีขับรถหรือยังคะ? เวลาเขาขับน่ะเท่มากเลยนะ!” เสี่ยวเซียวหันไปมองถังหยิน “คุณสามี?” ถังหยินตัวแข็งทื่อก่อนจะเริ่มรู้สึกโกรธขึ้นมาเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะเสี่ยวเซียวเรียกหลินอี้ว่าคุณสามี แต่เพราะเธอดันพูดมันออกมาในเชิงคลุมเครือแบบนั้น! เธอพูดคำนั้นออกมาตรงๆ โดยไม่เติมคำว่า “ของฉัน” ไว้ข้างหน้า ดังนั้นใครก็ตามที่ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวคงต้องคิดไปว่าหลินอี้เป็นสามีของเธอ หรือไม่ก็คิดว่าเธอแชร์สามีร่วมกับถังหยิน! แต่ถังหยินก็ไม่ได้แก้ต่างให้ ถ้าเกิดเสี่ยวเซียวแค่พูดผิดล่ะ? ถ้าเธอทักท้วงไปจะไม่น่าขายหน้าแย่หรือ? “ก็ใช่ แต่ถ้าอยากเรียนขับรถ ไปเรียนที่โรงเรียนสอนขับรถจะดีกว่านะ” “ฉันมีใบขับขี่แล้วค่ะ สิ่งที่ฉันอยากเรียนคือการแข่งรถบนถนน!” เสี่ยวเซียวกล่าว หลินอี้มองหาโต๊ะสำหรับสองคนทันทีที่ไปถึงโรงอาหารเพื่อหวังจะสลัดเสี่ยวเซียวทิ้ง ไม่มีทางที่เขาจะยอมให้เธอมานั่งกินข้าวด้วยแบบนี้แน่ เป็นไปตามคาด เสี่ยวเซียวเดินไปต่อคิวซื้ออาหารโดยไม่คิดจะนั่งร่วมโต๊ะกับพวกเขา “หลินอี้ เฟิงเสี่ยวเซียวคนนั้นเป็นอะไรของเขาน่ะ? ฉันรู้สึกว่าเธอเกาะติดคุณมากเกินไปนะ” ถังหยินถามขึ้นมาลอยๆ “อะไรกัน หึงเหรอ?” หลินอี้แทงใจดำทันทีที่เห็นสีหน้าของถังหยิน “หะ—! หึง? ไม่มีทาง!” ถังหยินปฏิเสธทันควันอย่างไม่ต้องสงสัย “ฉันก็แค่คิดว่าเธอแปลกดี ก็แค่นั้นเอง” “หึ” หลินอี้อมยิ้ม “เธออยากกินอะไรล่ะ? เดี๋ยวฉันไปซื้อให้” “อะไรก็ได้ค่ะ กับข้าวหนึ่งอย่าง ผักหนึ่งอย่างก็พอ” ถังหยินไม่ใช่คนเลือกกิน และปกติมื้อเที่ยงเธอมักจะทานอะไรง่ายๆ กับหลินอี้ โดยแบ่งกันทานสองจานโดยไม่ให้เหลือทิ้ง หลินอี้เองก็ไม่ใช่คนเลือกกินเช่นกัน เขามักจะเดินไปที่ร้านที่มีคนเข้าแถวน้อยที่สุด ผลก็คือสิ่งที่พวกเขาทานเป็นมื้อเที่ยงนั้นมักจะสุ่มไปเรื่อยๆ แถวร้านผัดกระเทียมและซี่โครงหมูนึ่งคนไม่เยอะเท่าไหร่ หลินอี้จึงเดินเข้าไปซื้อ ทั้งสองคนกำลังจะเริ่มทานข้าว จู่ๆ เสี่ยวเซียวก็ลากเก้าอี้ตามมาขณะที่เธอถือถาดอาหารในมือ เธอวางถาดลงบนโต๊ะก่อนจะเอาเก้าอี้มาตั้งข้างๆ! ในโรงอาหารมักจะมีเก้าอี้พับสำรองวางไว้สำหรับช่วงเวลาที่คนแน่นขนัดเพื่อให้คนอื่นสามารถนำมาต่อโต๊ะได้ หลินอี้คาดไม่ถึงเลยว่าเสี่ยวเซียวจะเล่นไม้ตายนี้ “หลินอี้ ฉันซื้อไก่ผัดซอสมาให้ด้วยค่ะ! นี่ค่ะ มันอร่อยมากเลยนะ” เสี่ยวเซียวพูดพลางคีบน่องไก่ใส่ชามของหลินอี้ “ห้ะ?!” หลินอี้ไม่คิดเลยว่าเสี่ยวเซียวจะกล้าทำอะไรแบบนี้ นี่เธอไม่ได้กำลังพยายามทำให้สถานการณ์มันน่าอึดอัดหรอกหรือ? ถังหยินเองก็เริ่มจะหึงแล้ว แม่ผู้หญิงคนนี้วางแผนอะไรอยู่กันแน่? “ทำไมไม่ทานล่ะคะ? มันอร่อยจริงๆ นะ!” เสี่ยวเซียวพูดด้วยรอยยิ้มขณะจ้องเข้าไปในดวงตาของหลินอี้ “ฉันได้ยินจากจงผิ่นเหลียงว่าน่องไก่ซอสแดงกับซี่โครงแกะย่างที่นี่อร่อยมาก แต่ซี่โครงต้องรอทำสดใหม่ ฉันสั่งไว้แล้วล่ะ แต่มันคงใช้เวลาสักพัก ทานน่องไก่ไปก่อนสิคะ!” หลินอี้ถึงขีดจำกัดแล้ว เขาไม่ได้ทำอะไรเธอเพียงเพราะเธอเป็นผู้หญิง แต่เธอกลับเล่นตุกติกแปลกๆ ใส่เขาครั้งแล้วครั้งเล่า! เขาจะทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว “เฟิงเสี่ยวเซียว เธอพอได้หรือยัง?” หลินอี้ถลึงตาใส่ “ทะ-ทำไมต้องดุฉันด้วยล่ะคะ?” เสี่ยวเซียวสะดุ้งด้วยความตกใจ ดวงตาของเธอเริ่มแดงก่ำขณะที่หยดน้ำตาร่วงหล่นลงมาบนใบหน้าที่ดูเหมือนถูกเข้าใจผิดอย่างร้ายแรง เธอเริ่มสะอื้น “ทำไมถึงทำแบบนี้ล่ะคะ? ฉันแค่อยากทำให้คุณมีความสุข คุณจะได้สอนขับรถให้ฉันไง... ฉันก็แค่ชื่นชมคุณ... มันผิดตรงไหนคะ?” หลินอี้จ้องมองภาพลักษณ์ที่ดูน่าสงสารและถูกเข้าใจผิดของเสี่ยวเซียวด้วยความไม่เชื่อสายตา นี่คือเสี่ยวเซียวคนเดียวกับที่แอบย่องตามเขาเข้าไปในห้องน้ำชายพร้อมกล้องถ่ายรูปงี่เง่านั่นจริงๆ หรือ? คนเดียวกับที่พยายามจะระเบิดก้นเขาด้วยประทัดนั่นน่ะเหรอ? ขนาดตอนที่ก้นโดนระเบิดจนเละเธอยังไม่ร้องไห้เลย แล้วทำไมตอนนี้ถึงมาสะอื้นเพราะเขาแค่พูดดุใส่เธอแค่นี้? ถังหยินเองก็เริ่มรู้สึกหงุดหงิดกับความไร้ความเกรงใจของเสี่ยวเซียว ในที่สุดเธอก็ได้ใช้เวลาส่วนตัวกับหลินอี้ แต่นี่เธอกลับกลายเป็นก้างชิ้นโต! อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นเสี่ยวเซียวสะอื้นอย่างน่าสงสารแบบนั้น หัวใจของถังหยินก็อ่อนลงอีกครั้ง หรือว่าเธอแค่ชื่นชมหลินอี้เพราะทักษะการขับรถของเขาจริงๆ? มันมีแค่นั้นจริงๆ เหรอ? แต่ปัญหาคือความชื่นชมเป็นอารมณ์ที่ซับซ้อน มันเปลี่ยนเป็นความรู้สึกดีๆ ต่อคนๆ นั้นได้ง่ายมาก ซึ่งนั่นคือเหตุผลที่ถังหยินรู้สึกเป็นศัตรูกับเสี่ยวเซียวตั้งแต่แรก แต่ตอนนี้เธอก็อดสงสารเธอไม่ได้ “หลินอี้ สอนขับรถให้เธอไปเถอะน่า อย่าให้เธอต้องร้องไห้แบบนั้นเลย” “อย่าไปหลงกลยัยนั่น นี่มันนักแสดงชัดๆ” หลินอี้เบ้ปากและพยายามใจแข็งเมินเฉยต่อเสี่ยวเซียว ถังหยินพูดอะไรต่อไม่ได้ โชคดีที่เสี่ยวเซียวยังคงแค่เช็ดน้ำตาอย่างเงียบๆ และไม่ได้สะอื้นเสียงดังเกินไป ไม่มีใครเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ไม่อยากจะคิดเลยว่าคนอื่นจะคิดยังไงถ้าพวกเขาเห็นเข้าจริงๆ

React

พูดคุย