Chapter 564 - Meeting an Old Monk

เผยแพร่เมื่อ 12 มี.ค. 2569 20:19

บทที่ 565 - พบเจอหลวงตาเฒ่า “เอ่อ… ไม่เชิงครับ คุณเหมือนกับวิญญาณมากกว่า…” หลินอี้ไม่แน่ใจนักว่าผู้อาวุโสเจียวเป็นอะไรกันแน่ เป็นตัวตนเหนือธรรมชาติประเภทไหน เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ใช่คนเป็น ๆ อีกต่อไปแล้ว “ขอแสดงความยินดีด้วย เธอทายถูกแล้ว” ผู้อาวุโสเจียวพยักหน้า “ฉันเป็นผี เธอจะกลัวฉันไหมล่ะ?” หลินอี้ถึงกับพูดไม่ออก เพราะการทะลวงระดับทำให้หลินอี้หลุดเข้าไปในห้วงเวลา เขาไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ แต่เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินลงมาจากบันได เขาจึงรีบออกจากมิติหยกและกลับสู่ความเป็นจริงทันที เขาเหลือบมองนาฬิกาปลุก มันเป็นเวลา 6:30 น. แล้ว ปกติเขาจะตื่นนอนเวลานี้ แต่เพราะการทะลวงระดับที่ใช้เวลานานกว่าปกติ หลินอี้เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วผลักประตูออกไป เขาพบพวกสาว ๆ นั่งคุยกันอยู่ที่โต๊ะอาหาร “พี่โล่ ทำไมวันนี้ถึงไม่ทำอาหารเช้าให้พวกเราล่ะ?” อวี้ซูใช้มือข้างหนึ่งกุมท้อง ส่วนอีกข้างก็ควานหาอาหารเช้าบนโต๊ะ “ซ่อนไว้หรือเปล่า?” “ซู ลินอี้เพิ่งจะตื่นเองนะ เขาเพิ่งรีบกลับมาที่ซ่งซานเพื่อช่วยพวกเรา เขาคงเหนื่อยกับการวิ่งไปวิ่งมาตลอดสองวันที่ผ่านมา ปล่อยให้เขาพักบ้างเถอะ ไปกินอาหารเช้าที่โรงเรียนกันเถอะ” เหมิงเหยาพูดพลางส่ายหัว “โอ้ พี่เหยาเหยา นี่พี่กำลังเป็นห่วงพี่โล่อยู่หรือเปล่านะ?” อวี้ซูมองเหมิงเหยาด้วยความประหลาดใจ ใบหน้าของเหมิงเหยาแดงระเรื่อ เธอไอออกมา “เป็นห่วงอะไรล่ะ? เขาก็แค่ช่วยพวกเราไว้ เราก็ต้องปฏิบัติกับเขาให้ดีขึ้นหน่อยสิ!” “อ้อ โอเค” อวี้ซูพยักหน้า “แต่อาหารเช้าที่โรงเรียนมันแย่ชะมัด เราควรบอกลุงฉู่ให้เปลี่ยนผู้จัดการโรงอาหารใหม่นะ!” “ผู้จัดการคนนั้นเป็นญาติห่างๆ ของฉันน่ะ ฉันว่าเราคงเปลี่ยนเขาไม่ได้ง่ายๆ หรอก…” เหมิงเหยากล่าว “เราใกล้จะเรียนจบกันแล้ว กินอีกแค่ไม่กี่มื้อก็จบแล้วล่ะ” หลินอี้ยืนอยู่ที่ประตูห้องของเขา ริมฝีปากยกยิ้มขึ้น อา... คุณหนูของผมยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย เป็นคนใส่ใจคนอื่นแต่ไม่เคยแสดงออกตรงๆ เลยนะ “ยังเช้าอยู่เลย เดี๋ยวผมทำอะไรให้กินแล้วกัน” หลินอี้เดินเข้าไปในครัว “เ-เธอตื่นแล้วเหรอ?” เหมิงเหยาตกใจ ดวงตาเบิกกว้าง ลินอี้ได้ยินที่เธอพูดเมื่อกี้หรือเปล่านะ? เหมิงเหยารู้สึกอับอายและถลึงตาใส่ลินอี้ “ทำไมถึงไม่ทำเสียงให้รู้ตัวล่ะ? จะทำให้พวกเราตกใจตายหรือไง?” “หึ” หลินอี้นิ่งเงียบขณะเริ่มลงมือทำอาหารเช้า ลุงฟู่ซื้อวัตถุดิบมาเก็บไว้จำนวนมากตั้งแต่หลินอี้ย้ายเข้ามาที่วิลล่า หลินอี้เปิดช่องแช่แข็งแล้วหยิบซาลาเปาไส้ซุปแช่แข็งออกมาหลายลูก เขาใส่ลงในหม้อนึ่งเพื่ออุ่น จากนั้นก็นำผักสดและเห็ดออกมาจากตู้เย็น ล้างและหั่นเป็นชิ้นๆ เขานำน้ำมันพริก เกลือ น้ำตาล และพริกมาคลุกเคล้ากับผักในกระทะ ผัดผักส่งกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอ ในอีกด้านของครัว ซาลาเปาก็นึ่งเสร็จพอดี หลินอี้นำผัดผักและซาลาเปาไส้ซุปมาวางไว้ที่โต๊ะอาหาร “อาหารเสร็จแล้ว มากินกันเถอะ” “ว้าว พี่โล่ ฝีมือสมคำร่ำลือจริงๆ!” อวี้ซูที่กำลังหิวโซรีบคว้าซาลาเปาอย่างรวดเร็ว “ซู ต้องล้างมือก่อนสิ! เธอเพิ่งไปเข้าห้องน้ำมานะ” เหมิงเหยาร้องห้าม “เอ่อ... ฉันว่าฉี่มันไม่ได้โดนมือฉันนะ...” อวี้ซูหน้าแดง “เธอว่านะ?” เหมิงเหยาถาม “เอ่อ... อาจจะโดนนิดหน่อย... ตอนที่ฉันเช็ดตรงนั้นน่ะ...” อวี้ซูแลบลิ้น “แล้วไม่คิดจะล้างมือตอนนี้หรือไง?” เหมิงเหยาถลึงตาใส่ “งั้นฉันยกซาลาเปานี้ให้พี่... พี่เหยาเหยาแล้วกัน” อวี้ซูยื่นซาลาเปาให้เหมิงเหยา “เอาออกไปไกลๆ เลย!” เหมิงเหยาโบกมือปฏิเสธ “พี่โล่ อันนี้สำหรับพี่!” อวี้ซูวางซาลาเปาลงบนจานของหลินอี้ หลินอี้ถึงกับไปไม่เป็น แม้ว่าอวี้ซูจะกลับมาจากห้องน้ำแล้ว แต่หลินอี้ยังคงจ้องมองซาลาเปาที่อยู่ตรงหน้า หลินอี้ไม่ได้ดูแคลนอวี้ซู แต่มันมีความรู้สึกแปลกๆ พลุ่งพล่านขึ้นมาในใจ หลินอี้รู้สึกสนใจ แต่รสนิยมแบบนี้มันเกินรับไหวสำหรับเขา เขาไม่อยากแม้แต่จะแตะซาลาเปาลูกนั้น นับประสาอะไรกับการกินมัน “ทิ้งไปเถอะ” เหมิงเหยากล่าวหลังจากเหลือบมองหลินอี้ “ผมไม่หิว พวกคุณกินเถอะ” หลินอี้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก การใช้ชีวิตอยู่กับอวี้ซูนี่มันท้าทายจริงๆ อวี้ซูรู้สึกได้ว่าหลินอี้ไม่พอใจ เธอหันไปมองหลินอี้แล้วมองซาลาเปา จากนั้นเธอก็หัวเราะออกมา “ฮ่าฮ่าฮ่า พี่โล่ ฉันใช้มือซ้ายหยิบซาลาเปาในขณะที่ใช้มือขวาในห้องน้ำต่างหากล่ะ” อวี้ซูลุกขึ้นแล้วคว้าซาลาเปากลับมาจากจานหลินอี้ จากนั้นเธอก็กัดเข้าไปคำโตอย่างเอร็ดอร่อย หลินอี้และเหมิงเหยามองหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างพูดไม่ออก หลังอาหารเช้า ลุงฟู่ไปส่งพวกสาวๆ ที่โรงเรียน ส่วนหลินอี้ขับรถตู้เก่าๆ ของเขา หลินอี้ยังคงมีความสุขมากกับการทะลวงระดับ เพราะในยุคนี้มีจอมยุทธ์ระดับจิตวิญญาณไม่มากนัก! เขาไม่ต้องกลัวกงเกาอีกต่อไปแล้ว เพราะถึงแม้ว่าความแตกต่างระหว่างจอมยุทธ์ระดับกายภาพกับระดับจิตวิญญาณจะไม่มากนัก แต่เขาก็มั่นใจว่ากงเกาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาอีกต่อไป ขณะที่หลินอี้กำลังเคลิบเคลิ้มกับความสุข เขาก็เหลือบไปมองรอบๆ แล้วต้องตกใจ! มีคนแปลกหน้าคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างเขา! หลินอี้ไม่รู้เลยว่าชายชราคนนี้เข้ามาในรถของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่หรือเข้ามาได้อย่างไร! เขาแต่งตัวทันสมัยด้วยเสื้อยืด กางเกงยีนส์ และมีแว่นกันแดดอยู่บนหัว “บ้าเอ๊ย!” หลินอี้สบถพร้อมเหยียบเบรกจนรถจอดสนิทที่ข้างทาง “คุณเป็นใคร?!” หลินอี้ไม่รู้เลยว่าชายชราคนนี้เข้ามาในรถเขาได้อย่างไร! ความสุขจากการทะลวงระดับกลายเป็นความตกตะลึงไปหมดสิ้น “นักบวช โมคงเหวิน” ชายชราพยักหน้าให้หลินอี้ “อมิตาพุทธ” “อมิตาพุทธ? คุณเป็นพระหรือนักพรตกันแน่?” หลินอี้งงไปหมด ชายชราคนนี้คือใครกัน? หรือจะเป็นยอดฝีมือ?! แต่หลินอี้กลับสัมผัสพลังงานทางจิตวิญญาณไม่ได้จากเขาเลยสักนิด “ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง” ชายชราส่ายหัว “แล้วทำไมถึง

React

พูดคุย