ไอน่าขมวดคิ้ว “นี่มันโหดร้ายเกินไปสำหรับเด็กนะ” “...อาจจะใช่” เลโอนัลกล่าวหลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง หากพิจารณาจากทุกสิ่ง เขาไม่ได้ก้าวเข้าสู่โลกใบนี้จนกระทั่งอายุ 17 ปี ซึ่งก็เกือบจะถึงวันเกิดอายุครบ 18 ปีของเขาพอดี ในมาตรฐานของโลกมนุษย์ถือว่าเขาเป็นผู้ใหญ่แล้วตอนที่การเดินทางของเขาเริ่มต้นขึ้น แต่ที่นี่ เด็กพวกนี้ยังห่างไกลจากจุดนั้น โดยเฉพาะเอเลียนอร์ ลูกคนสุดท้องของคุณย่าของเขาได้รับชื่อแม่ของเขามา และมักจะถูกทุกคนเรียกด้วยความเอ็นดูว่า ‘เจ้าตัวเล็กหมายเลขสอง’ เนื่องจากชื่อเต็มของเธอคือ เอเลียนอร์ ฟอว์กส์ ที่สอง แต่เพราะถูกตามใจมาตลอด สภาพจิตใจของเธอจึงเทียบไม่ได้เลยกับเด็กคนอื่นๆ ในการแข่งขันนี้ เธอถูกยั่วยุและกลั่นแกล้งได้ง่าย แถมยังสติแตกได้ง่ายมาก เหตุผลที่เธอคอยตามรังควานดิเอโกมาตลอดนั้น ก็เพราะลีน่าได้วางแผนไว้ทั้งหมด แน่นอนว่าเลโอนัลรู้เรื่องนี้ เขาคอยจับตาดูอยู่ตลอด เพียงแต่เขาไม่มีความตั้งใจที่จะเข้าไปยุ่งกับเกมของเด็กๆ ยิ่งพวกนั้นใช้สถานะของเขาไปกดขี่เจ้าตัวเล็กหมายเลขสองมากเท่าไร ก็เป็นเพราะเขาไม่เข้าไปแทรกแซงนั่นแหละ พวกเขาถึงทำได้ ไม่อย่างนั้น พวกเขาจะกล้าพูดจาโอหังขนาดนั้นเชียวหรือ? แต่โชคร้ายที่เอเลียนอร์ยังไม่โตพอที่จะเข้าใจและปล่อยวางเรื่องนี้ได้ และโชคร้ายยิ่งกว่าที่นั่นคือเหตุผลว่าทำไมเขาถึงยังเข้าไปช่วยไม่ได้ แม้เธอจะต้องทนทุกข์ทรมานเช่นนี้ มือของเขาที่โอบเอวภรรยาไว้กระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจออกมา นี่เป็นเพียงพิธีกรรมเปลี่ยนผ่าน หากพวกเขาปล่อยให้ช้าเกินไปที่จะช่วยให้เจ้าตัวเล็กหมายเลขสองเปลี่ยนนิสัย เธอคงไม่มีวันเปลี่ยน ตอนนี้แหละคือช่วงเวลาที่ดีที่สุด หนทางข้างหน้ามีทางแยก และมันขึ้นอยู่กับตัวเธอเองแล้ว ถึงแม้เขาจะคิดเช่นนั้น แต่สายตาของเลโอนัลกลับจดจ่ออยู่ที่ดิเอโกมากกว่า เขาคลายมือที่โอบเอวไอน่าออกแล้วยิ้ม ‘แสดงให้ข้าเห็นอะไรที่พิเศษหน่อยซิ’ … เลือดไหลซึมจากริมฝีปากของดิเอโก ปลายหอกในมือสั่นไหว ร่างของเอเลียนอร์นอนจมกองหิมะอยู่ด้านหลังเขา เลือดไหลออกจากร่างจนกลายเป็นแอ่งสีแดงฉาน ทุกหยดที่หยาดลงบนเกล็ดหิมะกระเซ็นซ่านไปทั่ว เขารู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะแตกสลาย เขาไม่สามารถแม้แต่จะหันกลับไปดูว่าเธอเป็นอย่างไรได้ เพราะกองทัพคนที่นำโดยควินยอนได้ล้อมหน้าเขาไว้หมดแล้ว “ทำไมแกถึงยังสู้อยู่อีก? ทำไมไม่ยอมกระโดดลงไปอีกฝั่งให้จบๆ ไปซะล่ะ?” ควินยอนแสยะยิ้ม มีเลือดเปรอะอยู่ระหว่างฟันของเขา ซึ่งเป็นเครื่องเตือนใจถึงหลายสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกทั้งอัปยศและโกรธแค้น แม้ในสถานการณ์เช่นนี้ ดิเอโกก็ยังจัดการฝากรอยแผลไว้ให้เขาได้หลายแห่ง ไม่รู้ทำไมถึงยังยืนหยัดอยู่ได้ และนั่นยิ่งทำให้ควินยอนโกรธจัด ดิเอโกกำหอกแน่น เหงื่อของเขาเริ่มผสมปนเปไปกับเลือด ท่ามกลางไอน้ำหนาทึบที่ปกคลุม มันยิ่งทำให้ยากที่จะไม่ให้หอกหลุดมือ เขาเหนื่อยล้าเหลือเกินตั้งแต่ตอนเดินขึ้นเขานี้มา แล้วตอนนี้ยังต้องมาถูกผลักให้เข้าสู่การต่อสู้แบบนี้อีก… เมื่อคนอื่นๆ ตระหนักว่าควินยอนไม่สามารถจัดการเขาลงได้ พวกเขาก็เริ่มระดมโจมตีเข้ามาเป็นระยะ และไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่หลังของเขาถูกดันจนมาถึงหน้าผาชัน เป้าหมายของเขาอยู่ข้างหน้านี้เอง ท่ามกลางม่านหมอกที่ปกคลุม แต่เขากลับไปไม่ถึง มันควรจะเป็นเขาที่ได้โอกาสดวลกับลูกชายของราชา เขาควรจะได้พิสูจน์ตัวเองกับผู้ที่มีพรสวรรค์สูงสุดในปฐพี เพื่อพิสูจน์ว่าเขาคู่ควร และภูมิหลังจะไม่ใช่สิ่งที่ฉุดรั้งเขาไว้ เสียงหัวเราะคิกคักดังมาจากข้างๆ ลีน่าปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับคล้องแขนควินยอนไว้ “อะไรกัน? ผิดหวังเหรอ? แกคงไม่ได้คิดว่าฉันชอบแกจริงๆ ใช่ไหม? แกมีค่าอะไรกันแน่? แกมีค่าปัจจัยสายเลือดบ้างหรือเปล่า? ดัชนีความสามารถของแกก็แค่เกรด C เท่านั้นไม่ใช่เหรอ? ศักยภาพในการเติบโตของแกมันจำกัดมากนะ” ดิเอโกดูเหมือนจะไม่ได้ยินเธอ ประสาทสัมผัสของเขาจดจ่ออยู่กับภัยคุกคามจนคำพูดไร้สาระพวกนั้นถูกกรองทิ้งไปหมด แต่เขากลับได้ยินประโยคถัดมา เขารู้สึกถึงแรงกดเบาๆ ที่ด้านหลังขาของเขา “ดิเอโก… ดิเอโก…” เสียงนั้นดูเหมือนคนกำลังหอบหายใจอย่างหนักจนแทบจะหายใจไม่ออก “...ฉันขอโทษ… ฉันขอโทษจริงๆ… ฉันจะไม่… ฉันจะไม่ทำอีกแล้ว… ฉันจะไม่บ่นเรื่องงี่เง่าพวกนั้นอีก… ฉันขอโทษ… ฉันจะเป็นภรรยาที่ดีที่สุด… ฉันสัญญา… อย่าตายนะดิเอโก… อย่าตาย… ฉันขอโทษ… ฉันขอโทษ…” ดิเอโกสัมผัสได้ถึงหัวใจที่สั่นไหว เขากระชับหอกในมือแน่น หลังของเขายืดตรงขึ้น เขาหายใจเข้าลึกๆ ใช่แล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาจะตายไม่ได้ เขากัดกรามแน่น ลีน่าเหยียดหยาม ส่วนควินยอนก็เงยหน้าขึ้นฟ้าหัวเราะเสียงดังลั่น “พวกเราอาจจะฆ่าเจ้าหญิงน้อยไม่ได้ แต่แก… แกตายวันนี้แน่ แกจะไม่มีวันได้มาขวางทางฉันอีก!” ควินยอนกระทืบเท้าแล้วพุ่งเข้าใส่ เขาไม่ชอบแววตาของดิเอโกเอาเสียเลย ดิเอโกก้าวเท้าออกไปรับมือ พื้นดินใต้ฝ่าเท้าโอบรัดเข้ากับเท้าของเขาในขณะที่พลังธาตุดินสั่นสะเทือนออกมาเป็นระลอกคลื่น เขาใช้แรงส่งจากพื้นดินบนยอดภูเขาไฟที่ลื่นไถลพุ่งหอกออกไป ปลายหอกของเขามั่นคงอย่างน่ากลัว แต่สิ่งที่คนอื่นไม่ทันสังเกตคือด้ามไม้ของหอกได้งอกหนามแหลมคมสองอันออกมา และมันได้ทิ่มทะลุฝ่ามือของเขา เขาไม่มีทักษะของราชาหรือพ่อของเขาก่อนหน้านี้ ไม่ใช่ในตอนนี้ เขายังไม่สามารถควบคุมหอกให้มั่นคงได้ด้วยตัวเอง แต่เขาคือดิเอโก ไม่ใช่เลโอนัล ไม่ใช่เวลาสโก้ เขาคือตัวของเขาเอง และเขาจะใช้วิธีของเขาเอง ดิเอโกคำรามราวกับความเจ็บปวดไม่ส่งผลใดๆ ต่อเขา เขาปะทะเข้ากับดาบของควินยอน แรงปะทะนั้นเกือบทำให้เขาปลิวถอยหลัง แต่คราวนี้พลังธาตุดินช่วยประคองเขาไว้ ควินยอนไม่คาดคิดถึงแรงจู่โจมกะทันหันจากดิเอโกที่ดูเหมือนจะมีแต่ทักษะการต่อสู้ ดาบของเขาเกือบหลุดออกจากมือ ดิเอโกเร่งจังหวะ แทงหอกออกไปหนึ่งครั้ง สองครั้ง และสามครั้งติดต่อกันอย่างรวดเร็ว ควินยอนรีบตั้งหลักถอยหลังไปหนึ่งก้าวหนักๆ แต่กลับถูกหนามแหลมแทงทะลุส้นเท้า ละอองหินพุ่งขึ้นมาจากจุดที่เขายืนพอดี สีหน้าของควินยอนเปลี่ยนไป เขาร้องลั่น ร่างกายตอบสนองไปเองตามสัญชาตญาณ ใบหอกพุ่งเข้าเสียบทะลุสีข้างของเขา ก่อนจะกระชากและบิดผ่านช่องว่างที่ความโง่เขลาของเขาเองได้เปิดช่องไว้ ดิเอโกดึงหอกออกแล้วหอบหายใจ แววตาของเขาลุกโชนด้วยความเย็นเยือกที่จดจ่ออยู่กับเป้าหมาย เขายังเหลือแรงไม่มาก และเขาก็เหลือเวลาไม่มากเช่นกัน ก่อนที่เอเลียนอร์จะสิ้นใจ เขาต้องฆ่าคนพวกนี้ให้หมด และเขาจะทำมัน เขารู้สึกราวกับมีภูเขาทั้งลูกกดทับอยู่บนบ่า หอกของเขาตวัดผ่านอากาศ ส่งศีรษะของควินยอนลอยกระเด็นออกไป เลือดสาดกระเซ็นเต็มใบหน้า แต่เขากลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เขาไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าควินยอนจะมีภูมิหลังอย่างไร เขาไม่นำเรื่องการแข่งขันมาใส่ใจอีกต่อไป เพราะมันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว คนพวกนี้ทุกคนทำให้เอเลียนอร์ร้องไห้ แค่นั้นก็เพียงพอแล้วที่จะตัดสินให้พวกมันทุกคนต้องตาย! ดวงตาของลีน่าเบิกกว้างและกรีดร้องออกมา ความหวาดกลัวอย่างที่สุดฉายชัดอยู่บนใบหน้า ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังเฮือกสุดท้าย ดิเอโกพุ่งตัวเข้าไป ทุกการโจมตีของเขาคือจุดสูงสุดของประสิทธิภาพ ดวงตาสีน้ำตาลของเขาแผ่รังสีความเย็นเยือกและกระหายเลือด ลีน่าร่วงลงแทบเท้าเขา คอ