บทที่ 615 ความจำอันน่าทึ่ง? หลังจากนึกถึงต้นกล้าเถาวัลย์ทองคำพันปีได้ เย่หลุนก็กล่าวว่า “ศิษย์น้องเย่ เรื่องนี้เอาไว้คุยกันวันหลังเถอะ ข้ายังมีธุระอื่นที่ต้องจัดการ งั้นข้าขอตัวก่อน” กล่าวจบ เย่หลุนก็รีบจากไปอย่างรวดเร็ว เย่ขวนไม่ได้รั้งนางไว้ เขานึกขำอยู่ในใจ สงสัยนักว่าหากนางกลับไปนั่งทบทวนเนื้อหาที่พวกเขาคุยกันก่อนหน้านี้แล้ว นางจะมีปฏิกิริยาอย่างไร เมื่อคิดได้ดังนั้น เย่ขวนก็หัวเราะออกมาดังขึ้นกว่าเดิม รอยยิ้มของเขาดูเจ้าเล่ห์ไม่น้อย “ท่านอาจารย์ ท่านกำลังหัวเราะเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ?” เฟิงซีอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม ในเมื่อไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วทำไมท่านอาจารย์ถึงได้หัวเราะเสียงดังขนาดนั้น? หรือว่าจะมีเรื่องน่ายินดีเกิดขึ้นกันนะ? เย่ขวนลูบหัวนางแล้วกล่าวว่า “แม่หนูน้อย เจ้าอย่าสนใจเรื่องพวกนี้เลยดีกว่า เอาเวลาไปจดจ่อกับการฝึกฝนของเจ้าเถอะ” เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฟิงซีอวิ๋นก็โกรธจัด นางเชิดหน้าขึ้นและพองอก “ข้าไม่ใช่เด็กน้อยนะเจ้าคะ!” “เอาล่ะๆ กลับไปพักผ่อนที่ห้องของพวกเจ้าสักหน่อยเถอะ ยังไงพวกเราก็ออกเดินทางกันมานานพอสมควรแล้ว” “พรุ่งนี้ ข้าจะเริ่มสอนพวกเจ้าต่อ” หลังจากกล่าวจบ เย่ขวนก็กลับไปยังตำหนักเมฆาฟ้า อย่างไรก็ตาม เขาทิ้งกระบี่เทพไว้ใกล้กับต้นผลไม้เมฆาธาร จิตสังหารของมันเพียงพอที่จะทำให้ผู้ที่มีเจตนาไม่ดีหวาดกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้ ยิ่งไปกว่านั้น เย่ขวนได้สยบกระบี่เทพนี้ไว้แล้ว ดังนั้นหากมีการเคลื่อนไหวผิดปกติรอบบริเวณนั้น เขาจะสัมผัสได้ในทันที เช้าวันรุ่งขึ้น จูเก๋อเยวี่ยและคนอื่นๆ ยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบอยู่หน้าตำหนักเมฆาฟ้า เพื่อรอคอยเย่ขวนอย่างเงียบๆ หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เย่ขวนก็ปรากฏตัวต่อหน้าทุกคนพร้อมกับหาวออกมา “อรุณสวัสดิ์ท่านอาจารย์” “อืม...” เย่ขวนโบกมือแล้วหันไปมองเซียงอวิ๋น จูเก๋อเยวี่ยได้ช่วยนางทำความสะอาดร่างกายเมื่อวานนี้แล้ว ตอนนี้เซียงอวิ๋นจึงสวมชุดกระโปรงสีขาวดูสะอาดตา นางดูเหมือนนางฟ้าน้อยๆ ที่เหมาะสมอย่างยิ่ง ทว่าแม่หนูน้อยคนนี้ยังคงความซนเอาไว้เช่นเดิม นางกำลังขี่ม้ายูนิคอร์นตัวจ้อยพลางกระโดดโลดเต้นด้วยรอยยิ้มสดใสบนใบหน้า เมื่อเห็นดังนั้น เย่ขวนก็ไม่รู้จะกล่าวอะไรได้แต่พูดว่า “อวิ๋นเอ๋อร์ เมื่อคืนเจ้าหลับสบายไหม?” เซียงอวิ๋นเกาหลังศีรษะแล้วตอบอย่างจริงจัง “สบายมากเจ้าค่ะท่านอาจารย์ เมื่อคืนข้ายังฝันเห็นมันเทศเผาเยอะแยะเลย ข้ากินเข้าไปจนพุงกางเลยล่ะ!” เย่ขวนทำได้เพียงยิ้มแห้งๆ แม่หนูน้อยคนนี้เอาแต่คิดเรื่องมันเทศเผาทั้งวันเลยหรืออย่างไร? “อวิ๋นเอ๋อร์ เจ้ายังเด็กอยู่ ยังเริ่มฝึกฝนพลังไม่ได้ ดังนั้นวันนี้ข้าจะสอนวิธีฝึกร่างกายของเจ้าเอง” ทันทีที่พูดจบ เย่ขวนก็นำม้วนคัมภีร์หนังสัตว์ออกมาจากพื้นที่เก็บของและยื่นให้เซียงอวิ๋น “นี่คือวิชาหลอมกายาของยอดเขาเมฆาฟ้า เจ้าลองดูไปก่อน หากมีตรงไหนไม่เข้าใจ ข้าจะอธิบายให้ฟังเอง” เมื่อได้ยินดังนั้น เซียงอวิ๋นก็รับม้วนคัมภีร์ไปแล้วกวาดสายตามองผ่านๆ อย่างรวดเร็ว จูเก๋อเยวี่ยที่เห็นภาพนั้นถึงกับตกตะลึง “สวรรค์ หรือว่าพรสวรรค์ของนางจะท้าทายสวรรค์ถึงขนาดที่สามารถจดจำทุกอย่างได้จากการมองเพียงปราดเดียวเหมือนกับข้ากันนะ?” จูเก๋อเยวี่ยพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าของเฟิงซีอวิ๋นเองก็เต็มไปด้วยความตกใจ แม้แต่เย่ขวนยังรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้เห็นเช่นนั้น เขาเพิ่งจะหันหลังไปเพียงครู่เดียว แม่หนูน้อยก็อ่านม้วนคัมภีร์หนังสัตว์จบเสียแล้ว เซียงอวิ๋นยังคงนั่งอยู่อย่างว่าง่ายและมองเย่ขวนด้วยรอยยิ้ม เฝ้ารอคอยวิชาที่เขาจะสอนให้ในภายหลัง เย่ขวนอดไม่ได้ที่จะถามว่า “อวิ๋นเอ๋อร์ หรือว่าเจ้าจำเนื้อหาทั้งหมดได้แล้ว?” ดูท่าว่าเซียงอวิ๋นอาจจะเป็นผู้เชี่ยวชาญจากดินแดนเซียนที่ถูกผนึกไว้กลับชาติมาเกิดใหม่เป็นแน่ ความจำของนางน่าจะยอดเยี่ยมหาตัวจับยาก “ศิษย์พี่สาม เป็นเรื่องจริงหรือเจ้าคะ?” จูเก๋อเยวี่ยและเฟิงซีอวิ๋นต่างก็เอ่ยถามขึ้นพร้อมกัน แม้แต่จูเก๋อเยวี่ยเองก็ไม่สามารถจดจำเนื้อหาทั้งหมดจากการมองเพียงปราดเดียวได้ จะต้องใช้เวลาอ่านอย่างละเอียดเสียก่อน ทว่าเมื่อได้ยินคำถามของพวกนาง เซียงอวิ๋นก็ทำหน้างุนงง นางถามกลับด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “จดจำ?” “ข้าไม่เข้าใจเนื้อหาข้างในหรอกเจ้าค่ะ แต่ในเมื่อท่านอาจารย์ให้มา ข้าก็เลยพลิกอ่านดูเล่นๆ เท่านั้นเอง” เมื่อได้ยินคำตอบนั้น บรรยากาศรอบข้างก็เงียบกริบ เส้นเลือดดำแทบจะขึ้นบนหน้าผากของเย่ขวน ‘แม่หนูน้อย ถ้าเจ้าไม่เข้าใจ เจ้าก็น่าจะบอกตั้งแต่แรกสิ ข้าอุตส่าห์ตื่นเต้นไปเสียเปล่า!’ แม่หนูน้อยคนนี้มีความพิเศษเหนือใครจริงๆ แต่มักจะมาในรูปแบบที่คาดไม่ถึงเสมอ จูเก๋อเยวี่ยและเฟิงซีอวิ๋นต่างก็เหงื่อตกในตอนนี้ ดูเหมือนพวกนางจะคิดมากไปเองเสียแล้ว ทว่าเมื่อลองคิดดูให้ดี มันก็เป็นเรื่องปกติ เพราะอย่างไรแม่หนูน้อยคนนี้ก็ยังเด็กอยู่...