บทที่ 616 ว่านอนสอนง่ายงั้นเหรอ? ยัยเด็กคนนี้เนี่ยนะ? ภูมิหลังของนางนั้นเป็นเพียงคนธรรมดา แถมยังสูญเสียครอบครัวไปอีกด้วย ด้วยเหตุนี้ จึงมีหลายสิ่งหลายอย่างที่นางยังไม่ได้เรียนรู้ ซึ่งรวมถึงการอ่านหนังสือด้วย “มีอะไรหรือเปล่าคะ?” เซี่ยงหยุนถามอย่างสงสัยเมื่อสังเกตเห็นว่าสายตาของทุกคนเปลี่ยนไป เฟิ่งซีหยุนอุ้มตัวนางขึ้นมาแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ศิษย์น้องสาม นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หากเจ้าเจอสิ่งใดที่ไม่เข้าใจ ต้องรีบถามพวกเราทันทีนะ” เซี่ยงหยุนรู้สึกงุนงงกับสถานการณ์นี้เล็กน้อย เพราะท้ายที่สุดแล้ว อาจารย์ของนางได้กำชับให้นางลองดูมันก่อน นางไม่จำเป็นต้องเข้าใจในตอนนี้ เพราะอย่างไรอาจารย์ของนางก็จะต้องสอนนางในภายหลังอยู่ดี เซี่ยงหยุนเชิดหัวเล็กๆ ของนางขึ้นแล้วพูดว่า “นี่คือสิ่งที่ท่านอาจารย์บอกให้ข้าทำ ท่านไม่ได้บอกให้ข้าต้องเข้าใจเสียหน่อย ข้าแค่ต้องดูมันก็พอแล้ว” เมื่อเห็นท่าทางอวดดีของนาง เฟิ่งซีหยุนก็อดหัวเราะไม่ได้ คำพูดของยัยหนูคนนี้ก็นับว่ามีเหตุผลหากมองในแง่ตัวอักษร “ท่านอาจารย์ ท่านจะสอนหนังสือให้เซี่ยงหยุนเองหรือคะ?” จูเก๋อเยว่เยว่อยากจะรับหน้าที่นี้แทนอาจารย์ของนาง แต่เย่เสวียนปฏิเสธอย่างไม่ลังเล “ตอนนี้การบำเพ็ญเพียรของเจ้ากำลังอยู่ในช่วงสำคัญ การสอนเซี่ยงหยุนอ่านหนังสือเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของสำนักเถอะ เจ้าควรใช้เวลาช่วงนี้ไปบำเพ็ญเพียรให้เต็มที่” ภายในสำนักมีสถานที่สำหรับสอนการอ่านเขียน ซึ่งเป็นที่ที่เด็กๆ ที่เติบโตในสำนักจะถูกส่งตัวไปเมื่อถึงวัยอันควร สถานที่แห่งนี้ถูกเรียกว่าหอตำรา เด็กกลุ่มนี้มีอายุไล่เลี่ยกับเซี่ยงหยุน นางจึงสามารถเล่นกับพวกเขาได้ นี่เป็นสถานที่ที่เหมาะสมที่สุดสำหรับนางแล้ว “แบบนั้นก็ได้ค่ะ” จูเก๋อเยว่เยว่เห็นด้วย นางย่อตัวลงแล้วพูดกับเซี่ยงหยุนว่า “ศิษย์น้องสาม เจ้าต้องตั้งใจเรียนให้ดีนะ เข้าใจไหม?” เซี่ยงหยุนยังคงสับสนและถามว่า “ศิษย์พี่ใหญ่ หอตำรามีไว้ทำอะไรหรือคะ?” “มันเป็นที่ที่คนเขาไว้สอนเจ้าอ่านหนังสือไงล่ะ แล้วที่นั่นก็มีเด็กอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเจ้าอยู่เยอะเลย เจ้าจะได้หาเพื่อนเล่นที่นั่นด้วย” ดวงตาของเซี่ยงหยุนดูเหมือนจะเป็นประกายเมื่อได้ยินเช่นนั้น นางตื่นเต้นจนยกค้อนเล็กๆ ของนางขึ้นชูไปบนท้องฟ้า เมื่อเห็นท่าทางเช่นนี้ จูเก๋อเยว่เยว่ก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอย่างยิ่ง นางรีบพูดต่อ “ศิษย์น้องสาม เจ้าห้ามไปก่อเรื่องหรือรังแกเด็กคนอื่นที่หอตำราเด็ดขาดนะ ต้องเชื่อฟังอาจารย์ที่นั่น เข้าใจไหม?” สายตาของเซี่ยงหยุนกรอกไปมาอย่างมีพิรุธ แต่ก็ยังตอบรับอย่างว่าง่ายว่า “ทราบแล้วค่ะ ศิษย์พี่ใหญ่ ข้าเข้าใจแล้ว” ไม่รู้ทำไม แต่มันดูไม่น่าเชื่อถือเลยสักนิดในสายตาของจูเก๋อเยว่เยว่ ด้วยนิสัยของเด็กคนนี้ นางจะตั้งใจเรียนหนังสือจริงๆ งั้นหรือ? หลังจากคิดอยู่นาน จูเก๋อเยว่เยว่ก็ตัดสินใจได้และกล่าวว่า “ให้ข้าเก็บค้อนของเจ้าไว้ให้ก่อนนะ แล้วข้าจะคืนให้หลังจากที่เจ้าเรียนอ่านหนังสือเสร็จแล้ว” “อื้อออ…” เซี่ยงหยุนไม่พอใจ แต่จูเก๋อเยว่เยว่เพิกเฉยต่อคำอ้อนวอนของนางและเก็บค้อนนั้นไปเสีย หากปล่อยให้เซี่ยงหยุนไปหอตำราพร้อมกับค้อนเล่มนี้จริงๆ นางเกรงว่าหอตำราคงจะเหลือแต่ซากภายในไม่กี่วัน สีหน้าของเซี่ยงหยุนเต็มไปด้วยความคับแค้นใจเมื่อเห็นว่าค้อนของนางถูกริบไป ทว่าผ่านไปเพียงครู่เดียว นางก็กลับมาตื่นเต้นอีกครั้ง ‘หึๆ ต่อให้ไม่มีค้อนช่วย ข้าก็จัดการเจ้าพวกเด็กแสบพวกนั้นได้ง่ายๆ อยู่ดี’ นางคิดอย่างร่าเริง ในฐานะราชาแห่งเด็กๆ นางจำเป็นต้องประกาศศักดาให้รู้ซึ้ง! เมื่อรู้ว่ามีเด็กวัยเดียวกันอยู่ที่นั่นมากมาย นางก็นึกย้อนไปถึงสิ่งที่ชายชราเคยบอกไว้ “เจ้าจะเป็นผู้ไร้เทียมทานได้ ก็ต่อเมื่อเอาชนะคนรุ่นเดียวกันได้ทุกคนเท่านั้น” หลังจากเฝ้ามองศิษย์ทั้งสองคุยกันอยู่นาน เย่เสวียนก็กล่าวขึ้น “เอาล่ะ เดี๋ยวข้าจะไปที่หอตำราพอดี เดี๋ยวข้าจะพาเด็กนี่ไปส่งเอง” “อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ข้าจะยกหน้าที่รับ-ส่งนางให้เป็นของพวกเจ้าทั้งสองคนนะ” จูเก๋อเยว่เยว่และเฟิ่งซีหยุนตอบตกลงโดยไม่ลังเล “งั้นไปกันเถอะ หยุนเอ๋อร์ มากับข้า” เมื่อพูดจบ เย่เสวียนก็อุ้มตัวนางขึ้นแล้วทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า “เย้ เรากำลังบินอีกแล้ว!” เซี่ยงหยุนตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม ไม่นานพวกเขาก็มาถึงหอตำรา เย่เสวียนได้สนทนากับผู้อาวุโสหวง ผู้ดูแลหอตำราก่อนเป็นอันดับแรก “ผู้อาวุโสหวง เด็กหญิงคนนี้คือศิษย์ที่ข้าเพิ่งรับเข้ามา นางชื่อเซี่ยงหยุน นางจำเป็นต้องเรียนอ่านหนังสือ ดังนั้นวันนี้ข้าจึงฝากฝังนางไว้กับท่าน” “มีเรื่องหนึ่งที่ข้าต้องบอกไว้ก่อน เด็กคนนี้ซุกซนเล็กน้อย ข้าเลยเกรงว่านางอาจจะไม่ค่อยเชื่อฟังเท่าไหร่…” เมื่อเห็นสีหน้าลำบากใจของเย่เสวียน ผู้อาวุโสหวงมองไปที่เด็กหญิงที่ยืนอยู่ข้างกายเย่เสวียนแล้วกล่าวว่า “ไม่เป็นไรหรอก ท่านไม่ต้องกังวลไป ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเถอะ” “อีกอย่าง ดูเหมือนศิษย์ของท่านจะทำตัวเรียบร้อยดีออกนะ ท่านวางใจได้เลย ข้าจะสอนให้นางอ่านหนังสือให้เก่งเอง” นี่เรียกว่าเรียบร้อยงั้นเหรอ? เมื่อคิดได้ดังนั้น เย่เสวียนก็หันไปมองเซี่ยงหยุนที่ยืนอยู่ข้างๆ ตอนนี้นางดูว่าง่ายจริงๆ อย่างที่เห็น เขาแทบจะกลั้นหัวเราะออกมาไม่ไหว ‘แค่กๆ บางทีนางอาจจะเชื่อฟังจริงๆ ก็ได้มั้ง…’ ‘ยังไงเสีย ผู้อาวุโสหวงก็รับปากไปแล้ว ข้าก็ไม่ต้องกังวลอะไรอีกต่อไป ข้าไม่รับผิดชอบกับสิ่งที่เกิดขึ้นในหอตำราหรอกนะ หึๆ’ ไม่มีทางที่เซี่ยงหยุนจะว่านอนสอนง่ายเหมือนกับสิ่งที่แสดงออกมาภายนอกแน่ ถึงจะคิดต่างออกไป แต่เย่เสวียนยังคงกล่าวอย่างสุภาพว่า “ดีเลยครับ เช่นนั้นคงต้องรบกวนท่านแล้ว ผู้อาวุโสหวง” “เป็นแค่เรื่องเล็กน้อยที่ไม่ควรค่าแก่การกล่าวถึงหรอก ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเถอะ ข้าจะอบรมนางให้ดีแน่นอน” ท้ายที่สุดแล้ว ในหอตำรา เด็กทุกคนก็ล้วนดื้อรั้นทั้งนั้น แต่สุดท้ายเขาก็จัดการพวกเขาได้ทุกคน ศิษย์ของเย่เสวียนดูเรียบร้อยขนาดนี้ นางก็น่าจะเป็นศิษย์ที่ดีคนหนึ่งนั่นแหละ คำเตือนของเย่เสวียนดูจะเป็นเรื่องไม่จำเป็นไปเสียแล้ว … “เอาล่ะ งั้นข้ามีธุระต้องไปจัดการต่อ ขอตัวก่อนนะครับ” ก่อนจะจากไป เย่เสวียนมองเซี่ยงหยุนอีกครั้งแล้วกล่าวว่า “หยุนเอ๋อร์ อย่าไปก่อเรื่องนะ เจ้าต้องตั้งใจเรียนอ่านหนังสือให้ดีล่ะ”