บทที่ 975: ตาต่อตา ฟันต่อฟัน หลังจากสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันเย็นเยียบของนาง กงซุนจื้อก็ไม่คิดจะยั่วยุให้ขุ่นเคืองอีกต่อไป เขาหันไปจดจ่ออยู่กับการต่อสู้ตรงหน้าอย่างเต็มกำลัง ถึงแม้เขาจะมีกระบี่เมฆาคล้อยอยู่ในมือ แต่เขาก็ไม่อาจประมาทศัตรูที่แข็งแกร่งอย่างจูเก๋อยวี่ยเยว่ได้ ท้ายที่สุดแล้ว เขาเคยลิ้มรสความสามารถของนางมาแล้วด้วยตัวเองในการปะทะกันครั้งก่อน ในขณะนี้ แววตาของจูเก๋อยวี่ยเยว่เต็มไปด้วยจิตสังหาร นางแทงกระบี่เทวะเมฆาออกไป ส่งผลให้สีสันของโลกใบนี้ถึงกับแปรเปลี่ยน “แช่แข็งทั้งปฐพี!” สิ้นคำกล่าวนั้น กลิ่นอายความเย็นสุดขั้วก็แผ่ขยายออกไปด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเดิม ทำเอาสภาพแวดล้อมรอบตัวถูกแช่แข็งในทันที “บ้าเอ๊ย!” กงซุนจื้อเริ่มตื่นตระหนก เขาตวัดกระบี่เมฆาคล้อยรัวเร็วเพื่อพยายามทำลายพันธนาการจากไอเย็นนี้ ทว่าทันทีที่เขาหลุดพ้นจากการพันธนาการ ร่างของนางก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา ไม่กี่อึดใจต่อมา เสียงระเบิดดังสนั่นก็กึกก้องไปทั่ว จูเก๋อยวี่ยเยว่ไม่ลังเลที่จะโจมตีด้วยกระบี่ กระบี่เทวะเมฆาสามารถสำแดงเดชได้อย่างเต็มที่ในมือของนาง และไม่นานนัก นางก็กุมความได้เปรียบและกดดันกงซุนจื้อไว้อย่างหนักหน่วง ภายใต้ห่าฝนแห่งการโจมตีที่หนาแน่น ชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ของกงซุนจื้อก็ชุ่มโชกไปด้วยเลือด “โอ้พระเจ้า การต่อสู้ครั้งนี้น่าตกตะลึงเกินไปแล้ว” “การดวลกันระหว่างอัจฉริยะระดับท็อปเช่นนี้พบเห็นได้ยากยิ่ง” “ทุกกระบวนท่ากระบี่ที่ปล่อยออกมาล้วนหมายเอาชีวิต เรียบง่ายแต่ทรงพลัง!” “ใครจะไปคิดว่าหญิงสาวงดงามปานนี้จะร้ายกาจได้ถึงเพียงนี้เมื่อยามโกรธ? น่าตกใจจริงๆ” ผู้คนต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก ในขณะที่การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป เพียงพริบตาเดียว ยอดเขาและแม่น้ำรอบข้างก็ถูกทำลายลงจนหมดสิ้น เพราะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบมาโดยตลอด กงซุนจื้อจึงโกรธจนแทบคลั่ง เขาคำรามลั่น “ไสหัวไป!” ทันทีที่พูดจบ กงซุนจื้อก็ตวัดกระบี่เมฆาคล้อยสุดแรงเกิดเพื่อผลักดันให้จูเก๋อยวี่ยเยว่ถอยร่นไป ความโกรธแค้นของเขาพุ่งถึงขีดสุด นับตั้งแต่เปิดตัวมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกต้อนให้ตกอยู่ในสภาพน่าสมเพชเช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้น คนที่ทำแบบนี้ได้กลับเป็นผู้หญิง! หลังจากถูกผลักจนถอยร่น จูเก๋อยวี่ยเยว่ก็จ้องมองกงซุนจื้อด้วยสายตาเย็นชาและกล่าวอย่างดูแคลน “หึๆ สำนักอมตะเทวะงั้นหรือ? เจ้าก็ไม่ได้มีดีอะไรเท่าไหร่นี่...” จูเก๋อยวี่ยเยว่ตอกกลับเขาด้วยวิธีเดียวกับที่เขาเคยทำกับนาง ซึ่งยิ่งกระตุ้นโทสะของเขาให้รุนแรงขึ้นไปอีก ใครที่มีตาก็ล้วนมองออกว่ากงซุนจื้อไม่อาจโต้ตอบได้เลยในการปะทะกันเมื่อครู่ และถูกจูเก๋อยวี่ยเยว่กดดันไว้อย่างเบ็ดเสร็จ ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่เขาปรากฏตัวครั้งแรก เขายังทำตัวจองหองและไม่เห็นจูเก๋อยวี่ยเยว่อยู่ในสายตาเลยสักนิด ดังนั้นจึงเห็นได้ชัดว่าคำข่มขู่ของเขานั้นไม่มีความสามารถรองรับ ความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงนี้ทำให้เขาโกรธจนกระอักเลือดออกมาคำโต จูเก๋อยวี่ยเยว่ได้เรียนรู้วิธีการหยามคนอื่นมาจากอาจารย์ของนาง การเอาคืนด้วยวิธีเดียวกันนั้นแหละคือสิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุด จูเก๋อยวี่ยเยว่ถือกระบี่เทวะเมฆาชี้ไปทางกงซุนจื้อจากระยะไกล นางแสดงสีหน้าดูแคลนแล้วกล่าวว่า “ข้าเคยคิดว่าวิชากระบี่ของสำนักอมตะเทวะจะทรงพลังเสียอีก แต่ดูท่าข้าจะคาดหวังสูงเกินไปจนน่าผิดหวัง...” “เจ้าเองก็เหมือนกัน ข้าอุตส่าห์หวังว่าจะได้สู้ให้สนุกสักหน่อย แต่ผลกลับกลายเป็นว่าข้าคิดไปเองทั้งนั้น บ้าเอ๊ย! ข้าไม่ควรไปคาดหวังกับเจ้าเลย” หลังจากได้ยินคำพูดของจูเก๋อยวี่ยเยว่ ผู้คนทั่วบริเวณก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา โดยเฉพาะเฝิงซีหยุน นางกุมท้องหัวเราะจนตัวโยน เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของศิษย์พี่ในขณะที่พูดประโยคเหล่านั้น เฝิงซีหยุนรู้สึกราวกับว่านางถอดแบบมาจากอาจารย์ไม่มีผิดเพี้ยน ราวกับว่าทั้งสองคนเป็นคนเดียวกันอย่างสิ้นเชิง ได้ยินคำพูดเช่นนี้ ใครบ้างเล่าจะระงับความโกรธไว้ได้? โชคดีที่อาวุโสเกาไม่ได้อยู่ที่นี่ มิเช่นนั้นหากเขาเห็นเหตุการณ์นี้ เขาคงนึกถึงภาพตอนที่ถูกอาจารย์ของนางหยามหน้าจนกระทืบเท้าด้วยความโกรธเป็นแน่ ฮ่าๆๆ! อีกด้านหนึ่ง เหล่าศิษย์สำนักทิพย์แดนรกร้างแห่งทวีปสวรรค์ที่เคยถูกกงซุนจื้อดูหมิ่นก็พากันหัวเราะร่า “ฮ่าๆๆ!” “สะใจจริงๆ ดูเหมือนในที่สุดก็มีคนมาดัดนิสัยเจ้าพวกจองหองนี่เสียที!” คำพูดของจูเก๋อยวี่ยเยว่ได้จุดไฟในใจของผู้คน เมื่อเห็นทุกคนหัวเราะเยาะเย้ย ความโกรธในใจของกงซุนจื้อก็ไม่อาจระงับไว้ได้อีกต่อไป “นังแพศยา!” เขาเป็นคนเย่อหยิ่งมาโดยตลอด และที่ผ่านมาเขาเป็นฝ่ายดูถูกคนอื่นมาโดยตลอด ไม่ใช่ฝ่ายที่ถูกกระทำ ภายใต้ความโกรธแค้นไร้ขีดจำกัด กระบี่เมฆาคล้อยเริ่มปลดปล่อยกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม พลังอำนาจอันมหาศาลปะทุออกมาจนสภาพแวดล้อมโดยรอบสั่นสะเทือน อักขระเทวะที่หนาแน่นดูเหมือนจะควบแน่นขึ้นบนท้องฟ้า แผ่รังสีแห่งการกดขี่อย่างรุนแรงออกมา เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ฝูงชนที่ส่งเสียงดังอื้ออึงก็เงียบกริบลงในทันที ในวินาทีนี้ พวกเขาทุกคนเข้าใจดีว่ากงซุนจื้อคงจะใช้ไม้ตายก้นหีบของเขาแล้ว จูเก๋อยวี่ยเยว่เองก็หันมาจดจ่อกับการต่อสู้อย่างเต็มที่ ไม่กล้าประมาทอีกต่อไป ถึงจะพูดดูถูกไปก่อนหน้านี้ แต่นี่ไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่นางจะประมาทได้ เป็นไปตามคาด หลังจากที่ความโกรธถูกปลุกเร้า พลังที่กงซุนจื้อปล่อยออกมานั้นรุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า ทำให้จูเก๋อยวี่ยเยว่รู้สึกถึงแรงกดดันอย่างมหาศาล อันที่จริงนางก็รู้สึกประทับใจในตัวเขาอยู่ไม่น้อย แม้ไอ้หมอนี่จะจองหองนัก แต่เขาก็มีฝีมือที่สมน้ำสมเนื้อกับคำพูดของตนอยู่จริง “นังผู้หญิงสารเลว! เช็ดคอของแกให้สะอาดรอข้าไปเด็ดหัวแกซะ!” ดวงตาของกงซุนจื้อแดงก่ำไปด้วยความบ้าคลั่ง...