**บทที่ 3651 ของขวัญหรือของบัลลังก์?** … เอวิลลินน์มองเรอา ไทรีเอลก่อนจะจ้องมองยาหินนั้น นี่คือยาที่แน่ใจว่าจะทำให้ผู้คนทำสิ่งที่ร้ายร้ายที่สุดที่พวกเขาไม่เคยคาดคิด แม้แต่ในความคิดที่เล็กที่สุด จึงทำให้เธอเข้าใจว่าทำไมเรอา ไทรีเอลถึงลังเลที่จะมอบยานี้ออกไป จนบางครั้งอาจพร้อมจะสละชีวิตของตนเองไปด้วย ความลังเลของเรอา ไทรีเอลในการต่อสู้จนถึงความตายอาจเป็นเพราะไม่ต้องการทำให้เดวิสโกรธ ไม่ใช่เพราะกลัวเขา แต่อยากไม่ให้เขาเกลียดเธอ ถึงแม้เธอจะอ้างว่าเธอรักแบล็ค ไทรีเอล ความรักครั้งแรกมักจะจดจำไว้ได้ยาก เอวิลลินน์ไม่คิดว่ามันจะเป็นความรักครั้งแรกเลย แต่เธอก็รู้ว่าการลืมชายคนที่มีพรสวรรค์และเอาใจใส่เช่นเดวิสนั้นยากมาก ทุกคนต่างรู้ว่าเขาเป็นคนได้รักใครหลายคน แต่ก็เป็นคนที่คอยปกป้องอย่างสุดหัวใจ สิ่งนี้เป็นที่ผู้หญิงหลายคนใฝ่ฝัน เพราะมันแสดงถึงความสำเร็จ ถ้าเขาไม่ใช่วิญญาณที่ล้ำค่าสมบูรณ์ จำนวนผู้หญิงที่แย่งชิงความสนใจของเขาก็คงจะเป็นนับล้าน แม้จะไม่เทียบเท่ากับเทพนิยายฟ้า แต่ต่างจากฟ้าเลยว่า หากเขาได้แต่งงานแล้ว ชายหลายล้านคนจะยุติการไล่ตามรัก แต่สำหรับชายที่สมรสแล้ว กลุ่มคนที่อยากเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตอันรุ่งเรืองของเขาก็ยังคงเพิ่มพูนต่อไป การได้แต่งงานกับชายที่มีภรรยาอยู่แล้วไม่ได้ถือว่าลบหลู่อะไร ถ้าหากถูกใช้แล้วทิ้งไปเท่านั้น การแต่งงานจึงเป็นสิ่งสำคัญ เพื่อให้ได้สถานะอย่างเป็นทางการและได้รับความเคารพ เอวิลลินน์หมุนยากรรมอาณาจักรทองคำในฝ่ามือขณะคิดถึงเดวิสด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า ยังไม่ถึงวันหนึ่งก็คิดถึงเขาแล้ว เธอคงไม่รู้สึกอย่างนี้เลยถ้าอยู่บ้านปลูกฝีมือหรือดูแลลูกๆ แต่หลังจากจากไปสักพักก็อยากกลับมาแล้ว “ขอบคุณ นี่จะเป็นของขวัญที่ดีให้เขา” เอวิลลินน์ใส่ยาลงในสายรัดและลุกขึ้นยิ้มอย่างแท้จริงหลังผ้าคลุมเธอ เธอมองว่าเรอา ไทรีเอลดูโกรธจึงส่ายหัว “เชื่อเถอะ ตอนที่บอกว่า ขอบคุณ ฉันจริงใจ ฉันจะส่งของนี้ให้เขาเป็นของขวัญของคุณ แล้วเขาจะตอบแทนคุณด้วยอะไรก็ตามที่คุณขอ แต่อย่าโลภเกินไป” … เรอา ไทรีเอลกรีดตามากับความงุนงง ยาอันนี้ชัดเจนว่าถูกขโมยจากเธอในขณะที่เธอไม่สามารถใช้การปลูกฝีมือได้เนื่องจากถูกปิดกั้น แต่สิ่งที่สำคัญกว่า เธอตระหนักได้ว่า “คุณจริงจังจะให้เขาแทนที่ใช้เพื่อคุณเองหรือ?” “ใช่~” เอวิลลินน์ตอบด้วยความอีกร่าเริง “สุดท้ายฉันก็มีของมอบให้เขาอย่างมีค่า ไม่ใช่แค่ตัวเองและลูกๆ” “คุณ…เป็นแม่หรือ?” “แม่ของสองคน ลูกของฉันเป็นอัญมณีอันทรงพลัง เกิดมาจากจักรพรรดิและจักรพรรดิสมรส วันหนึ่งฉันหวังว่าพวกเขาจะเหมือนพ่อของพวกเขา ใจดีและรับผิดชอบ~” เสียงไพเราะของเอวิลลินน์เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ เห็นได้ชัดว่าเธอพึงพอใจกับชีวิตอย่างมาก “แล้วไปรับยากรรมอาณาจักรทองคำของคุณเอง…!” เรอา ไทรีเอลตะโกนด้วยอิจฉา หญิงคนนี้มีลูกที่มีพรสวรรค์อย่างมหาศาล และเธอรู้ว่าผู้หญิงหลายคนในโลกกำลังเผชิญกับความอิจฉาในใจของตัวเองอยู่ “นี่คือค่าตอบแทนที่ฉันไม่ได้ฆ่าคุณ ซึ่งในอีกมุมหนึ่งหมายความว่าฉันรอดคุณไว้” … เรอา ไทรีเอลอยากร้องไห้ เธอไม่คาดคิดว่าผู้หญิงคนนี้จะสามารถบิดเบือนสถานการณ์ได้ขนาดนี้ อย่างไรก็ตามเธอต้องยอมรับว่าเธอไม่ได้เป็นหนี้อะไรต่อเอวิลลินน์เลย และเอวิลลินน์ได้เมตตาเธอโดยไม่ฆ่าเธอในขณะที่ควรทำ เพราะนี่คือเหตุการณ์ “Candidacy” ตำนานที่ผู้คนรอคอยมานานและเชื่อว่าไมอาจเกิดขึ้นได้ ถ้าเรื่องกลับด้าน เธอจะทำได้เช่นเดียวกันหรือไม่? เธอถามตัวเองและจำได้เพียงแค่ใบหน้าที่เคร่งเครียดของเขา มันทำให้เธอโกรธบางอย่าง บางทีเพราะเธอไม่ได้รับการปฏิบัติอย่างผู้หญิง เอวิลลินน์ตบนิ้วมือ ทำให้สัญลักษณ์หกเหลี่ยมสีน้ำเงินหายจากหน้าผากของเรอา ไทรีเอล ซึ่งทำให้เรอา ไทรีเอลคืนการปลูกฝีมือและรู้สึกดีขึ้น พลังงานของเธอไหลย้อนสู่พลังลบที่เหลืออยู่และถูกกดทับ จากนั้นร่างกายของเธอเริ่มฟื้นตัวเร็วกว่าเดิม แสงสว่างแพร่กระจายจากร่างกายของเธอทำให้เธอเปล่งประกายเงาวาว เรอา ไทรีเอลดูเหมือนได้รับการฟื้นฟูจากพลังศักดิ์สิทธิ์ ณ ชั่วขณะนั้นเอวิลลินน์รู้ว่าความสามารถของผู้หญิงคนนั้นหนาแน่นพอที่จะอยู่ห่างไกลถึงแปดระดับ ‘ไม่แปลกใจเลย…’ “หยุดที่นี่เลย เอวิลลินน์ ฉันท้าทายคุณให้ต่อสู้อย่างยุติธรรม มาต่อสู้กับฉัน ฉันอยากได้ยาคืนกลับ…!” เอวิลลินน์กำลังจะเดินออกไป แต่เมื่อได้ยินคำพูดนั้น เธอก็หันหลังและเดินต่อไป อย่างไรก็ตามเมื่อตอบรับ คำพูดเหล่านั้นทำให้ดวงตาที่สามของเธอเปิดออก แสดงให้เห็นตาตาร่างแมงมุมสีแดงเรืองแสง “อย่าทดสอบความอดทนของฉัน~” “…!” ในทันใดนั้น เรอา ไทรีเอลสั่นสะเทือน ขาเธออ่อนแรงจนล้มลงแล้วค่อยลุกยืนขึ้นใหม่ มือของเธอสั่นแม้ยังชี้ไปที่เอวิลลินน์ ‘ตะขอการล่มสลายที่ทำให้ทุกคนกลัวอสูรสามตา เนื่องจากมันสามารถทำให้เกิดการตายทันทีจากการล่มสลายภายใน….’ เรอา ไทรีเอลอยากพูดออกมาจากสิ่งที่ได้ยินเกี่ยวกับเผ่ามินต์มืดนั้น แต่เสียงของเธอกลั้นอยู่ในคอ เธอจมอยู่กับความกลัวอย่างลึกซึ้ง ราวกับยืนอยู่บนขั้นที่แปดของความอันตราย มันเหมือนดวงตาชั่วร้ายอันยิ่งใหญ่ได้มองตรงลงไปที่เธอ เธอคิดว่าถ้าเธอเคลื่อนไป ก็คงจะระเบิดตัวเองในพริบตาถัดไป ต่อมาคราวต่อมาหนึ่งวินาที ความรู้สึกนั้นหายไปเมื่อเอวิลลินน์ปิดตาตาที่สามและเดินต่อไปทางทิศตะวันออก เรอา ไทรีเอลหายใจหอบถี่ รู้สึกว่าประสาทของเธอกลับคืนสู่ปกติ ความตายที่ค้างคาหายไปแล้วตาเธอตามจับเอวิลลินน์ที่หายไป แต่เธอทำอะไรไม่ได้แล้ว เพียงแค่เชื่อไม่ไหวว่าผู้หญิงคนนี้แข็งแกร่งขนาดนั้น ดวงตาขยายออกเต็มที่ขณะมองเอวิลลินน์เดินออกไป เหลวัตถุวินาทีเหล่านั้นดูเหมือนช้าเป็นอัศจรรย์สำหรับเธอ เธอยังคงคิดถึงวิธีที่จะทำให้ได้มาซึ่งพลังอันมหาศาลนั้นซึ่งทำให้เธอระลึกถึงเดวิสและความยิ่งใหญ่ของเขา แต่ว่าเธอไม่รู้ว่าเดวิสได้กลายเป็นอันยิ่งใหญ่กว่าตอนที่เธอสู้ด้วยกันครั้งสุดท้าย ถึงแม้พลังของเธอจะสูงกว่าอย่างน้อยสิบระดับ ทำให้เธอบริหารจัดการเรอา ไทรีเอลได้อย่างง่ายดาย แต่เธอยังไม่แข็งแรงพอที่จะเอาชนะคริสตัลฟีนิกซ์ได้ หายใจอย่างเบา ๆ เธอหยุดและเปิดปากพูด “ถ้าคุณไปทางตะวันตก คุณจะต้องตายจากฟีนิกซ์อสูรราชาอเมทริกศักย์ระดับสุดยอด ดังนั้นให้ไปทางใต้หรือเหนือ แม้ฉันจะไม่รับประกันว่าคุณจะไม่เจออันตรายนั้นก็ตาม ส่วนการหาประตูคริสตัล ขอให้โชคดี~” … เรอา ไทรีเอลจ้องมองเอวิลลินน์ คนสุดท้ายเดินต่อทางทิศตะวันออก ทิ้งให้เธออยู่เพียงลำพัง.