บทที่ 631 เสนอตัวรับใช้ในฐานะผู้หญิง "ในเมื่อซิงเอ๋อร์ไม่สามารถเข้าสระสวรรค์ได้ เราจึงเหลือพื้นที่ว่างหนึ่งที่" ท่านเจ้าเมืองเซี่ยกล่าว จากนั้นเขาก็หันไปมองหลิวหลานจือแล้วพูดต่อว่า "ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ท่านเจ้าสำนักหลิว ท่านสนใจจะเข้าไปบำเพ็ญเพียรในสระสวรรค์แทนนางไหม?" "ฉะ...ฉันเหรอ...?" หลินหลานจือชี้นิ้วเข้าหาตัวเองโดยไม่รู้ตัวด้วยสีหน้ามึนงง เห็นได้ชัดว่าไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ท่านเจ้าเมืองเซี่ยพยักหน้าแล้วกล่าวว่า "ก็นะ ท่านเป็นคนเดียวที่นี่ที่สามารถเข้าไปได้ และมันคงยุ่งยากเกินไปที่จะไปหาคนอื่นในตอนนี้" "ขะ...ขอบพระคุณท่านอาวุโสเซี่ยมากค่ะที่มอบโอกาสนี้ให้ข้า!" หลิวหลานจือคำนับเขาหลังจากนั้น "ไม่ต้องเกรงใจไปหรอก" เขากล่าวพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า ต่อมาไม่นาน เซี่ยหวางก็กล่าวขึ้นว่า "ข้าจะไปเตรียมตัวสำหรับการเดินทางไปทวีปศักดิ์สิทธิ์ส่วนกลาง" "ข้าด้วย ข้ามีงานต้องสะสางอีกมากหากต้องการออกจากทวีปตะวันออกไปสักสองสามวัน" ท่านเจ้าเมืองเซี่ยกล่าว "ข้าจะให้คนรับใช้ไปจัดเตรียมห้องพักให้พวกท่าน" ซูหยางพยักหน้าแล้วกล่าวว่า "ท่านจัดเตรียมให้สามห้องก็พอ ห้องหนึ่งสำหรับศิษย์จี้และอีกห้องสำหรับเหยียนเหยียน ส่วนข้าจะพักห้องเดียวกับหลิวหลานจือและศิษย์เฉิน เพราะพวกนางก็ต้องเตรียมตัวสำหรับการเข้าสระสวรรค์ด้วยเช่นกัน" "หืม? ทำไมพวกนางต้องเตรียมตัวอะไรขนาดนั้น... อ้อ..." ท่านเจ้าเมืองเซี่ยเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของซูหยางในช่วงกลางประโยค ทำให้เขาทำหน้ากระอักกระอ่วนใจขึ้นมาทันที "ตกลง งั้นสามห้องนะ" อย่างไรก็ตาม ศิษย์จี้ก็พูดขึ้นมาทันทีว่า "ฝ่าบาท สองห้องก็พอแล้วค่ะ! ข้าจะขอไปนอนห้องเดียวกับท่านเจ้าสำนักด้วย!" "..." ท่านเจ้าเมืองเซี่ยถึงกับพูดไม่ออก "เจ้าแน่ใจนะศิษย์จี้? เหตุผลเดียวที่เราพักห้องเดียวกันก็เพราะเราเป็นคู่บำเพ็ญเพียร และเจ้าก็สังกัดคนละแผนก..." หลิวหลานจือกล่าวกับนาง ศิษย์จี้พยักหน้าและพูดว่า "ข้าทราบดีถึงนัยของมันค่ะ ท่านเจ้าสำนักหลิว ถึงข้าจะเป็นเพียงผู้บำเพ็ญเพียรธรรมดา แต่ข้าก็ยังอยากจะเสนอตัวรับใช้ท่านเจ้าสำนักซูในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งที่หลงใหลในตัวเขาค่ะ" "..." ท่านเจ้าเมืองเซี่ยและเซี่ยซิงฟางถึงกับอ้าปากค้างหลังจากได้ยินคำพูดของศิษย์สาวผู้นี้ แม้แต่หลิวหลานจือยังอดไม่ได้ที่จะชื่นชมความกล้าหาญของนาง "ถ้าเจ้าพูดแบบนั้น ข้าก็คงปฏิเสธไม่ได้" ซูหยางกล่าวกับนางด้วยรอยยิ้มที่สงบนิ่ง "ขอบพระคุณค่ะ ท่านเจ้าสำนัก..." "แล้วข้าล่ะ?" เหยียนเหยียนพูดแทรกขึ้นมาทันที "ข้าก็อยากนอนห้องเดียวกับท่านอาจารย์เหมือนกัน" ทว่าซูหยางรีบกล่าวขึ้นว่า "เจ้า... เจ้ายังเด็กเกินไปนะเหยียนเหยียน" "ทำไมเรื่องอายุถึงสำคัญล่ะคะ?" เหยียนเหยียนเอียงคออย่างงุนงง "ถ้าเจ้ายังไม่เข้าใจว่าทำไมเราถึงต้องนอนด้วยกัน งั้นเจ้าก็เด็กเกินกว่าจะเข้าร่วมแน่นอน" หลิวหลานจือบอกกับนาง "..." เหยียนเหยียนถึงกับพูดไม่ออก พวกเขาก็แค่กำลังจะนอนด้วยกันไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงต้องสนใจด้วยว่านางจะบรรลุนิติภาวะแล้วหรือยัง? "เอ่อ... ถ้าเจ้าไม่อยากนอนคนเดียว เจ้ามานอนกับข้าก็ได้นะ" เซี่ยซิงฟางเสนอขึ้นมาทันใด เหยียนเหยียนมองเซี่ยซิงฟางด้วยท่าทีเฉยเมยก่อนจะส่ายหน้า "ไม่ค่ะ ข้าจะนอนกับท่านอาจารย์" "..." เซี่ยซิงฟางรู้สึกเหมือนความภาคภูมิใจของตนถูกกระทบเมื่อเหยียนเหยียนปฏิเสธคำเชิญ ยิ่งไปกว่านั้นนี่เป็นครั้งแรกที่นางเชิญใครให้นอนห้องเดียวกับนาง แม้ว่าเหยียนเหยียนจะเป็นเพียงเด็กหญิงตัวเล็กๆ แต่นางก็ยังรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอย่างที่สุด "ขะ...เข้าใจแล้ว..." เซี่ยซิงฟางทำได้เพียงตอบกลับพร้อมรอยยิ้มแข็งๆ บนใบหน้า "เอาอย่างนี้ไหมเหยียนเหยียน" ซูหยางพูดกับนางกะทันหัน "วันนี้เจ้านอนคนเดียวไปก่อน แล้วพรุ่งนี้ค่อยมานอนด้วยกัน" "..." หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เหยียนเหยียนก็พยักหน้า แม้นางจะไม่ชอบความรู้สึกที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง แต่นางก็ไม่อยากเป็นศิษย์ที่ไม่เชื่อฟัง ดังนั้นนางจึงต้องอดทนไปก่อนในวันนี้ "ขอบใจนะเหยียนเหยียน" ซูหยางกล่าวกับนาง หลังจากนั้นไม่นาน เซี่ยซิงฟางก็กล่าวกับเหยียนเหยียนว่า "ไปกับข้าเถอะ เดี๋ยวข้าจะพาไปที่ห้องของเจ้า" เมื่อเซี่ยซิงฟางและเหยียนเหยียนออกไปจากห้องแล้ว สาวใช้สาวสวยคนหนึ่งก็ได้เดินเข้ามาในห้องเพื่อนำซูหยางและหญิงสาวคนอื่นๆ ไปยังห้องพักอีกห้อง ซึ่งเป็นห้องที่มีเตียงใหญ่และแข็งแรงที่สุดในตึกนี้ 'ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าข้าจะได้มาบำเพ็ญเพียรในบ้านพักของตระกูลเซี่ยจริงๆ...' หลิวหลานจือแทบจะรับมือกับสถานการณ์สุดเหลือเชื่อที่พวกนางกำลังเผชิญอยู่ไม่ได้ สำหรับเหล่าศิษย์สาว พวกนางตื่นเต้นกับการได้บำเพ็ญเพียรร่วมกับซูหยางมากเกินกว่าจะคิดถึงเรื่องอื่น "หากแขกผู้มีเกียรติต้องการสิ่งใด ข้าน้อยจะรออยู่ข้างนอกนะคะ" สาวใช้กล่าวกับพวกเขาพร้อมก้มศีรษะลง ทว่าทันทีที่สาวใช้หมุนตัวกลับ เสียงของซูหยางก็ดังขึ้น "เจ้าอยากจะมาร่วมกับเราไหม?" "...คะ?" สาวใช้หันกลับมาด้วยสีหน้ามึนงง เช่นเดียวกับหลิวหลานจือและศิษย์สาวคนอื่นๆ "ข้าเห็นร่างกายของเจ้าสั่นไหวอยู่ตลอด ถ้าเจ้าอยากจะมาร่วมกับเรา ข้าก็ไม่ขัดข้อง ยิ่งเยอะก็ยิ่งสนุกไม่ใช่หรือ" ซูหยางกล่าวพร้อมรอยยิ้ม "ตะ...แต่ว่าข้าทำไม่ได้..." "มีปัญหาอะไรหรือ? ข้านึกว่าเจ้าบอกให้บอกเจ้าหากพวกเราต้องการอะไรเสียอีก" "ถึงจะเป็นอย่างนั้น แต่ข้าไม่กล้าทำเรื่องเสื่อมเสียเช่นนั้นในที่พักของฝ่าบาทหรอกค่ะ..." สาวใช้ส่งยิ้มขมขื่นให้เขา หากท่านเจ้าเมืองเซี่ยล่วงรู้ถึงพฤติกรรมอื้อฉาวของนางในขณะที่นางควรจะทำหน้าที่ของตน การถูกไล่ออกคงเป็นเรื่องที่เล็กน้อยที่สุดที่นางต้องกังวล "เจ้ายังคงทำหน้าที่ในฐานะสาวใช้ด้วยการ 'รับใช้' ข้าอยู่นะ หากท่านเจ้าเมืองเซี่ยหรือใครมีปัญหา ข้าจะจัดการอธิบายให้เอง เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องบทลงโทษหรอก ข้าสัญญา" "จริงๆ นะคะ...? ท่านจะทำเพื่อข้า สาวใช้ธรรมดาๆ ที่ท่านไม่เคยรู้จักมาก่อนอย่างนั้นหรือ?" นางถามเขา ซูหยางพยักหน้าและพูดด้วยรอยยิ้มที่มีเสน่ห์บนใบหน้า "สถานะของเจ้าไม่สำคัญ ข้าเห็นเพียงหญิงสาวงดงามที่กำลังถูกความรู้สึกโดดเดี่ยวโอบล้อมเอาไว้ ข้าจึงอยากช่วยเจ้าผ่อนคลายความเครียดนั้น" เมื่อได้ยินคำพูดของเขา สาวใช้สาวก็หน้าแดงขึ้นมา ข้อกำหนดอย่างหนึ่งของการทำงานเป็นสาวใช้ให้ตระกูลเซี่ยคือพวกนางต้องอาศัยอยู่ในตึกเดียวกันเพื่อความสะดวกและประสิทธิภาพในการทำงาน และแม้ว่าการทำงานให้ตระกูลเซี่ยจะให้ผลตอบแทนมหาศาลและอาจทำให้รู้สึกมีเกียรติ แต่มันก็นำมาซึ่งความโดดเดี่ยวเกือบตลอดเวลา เพราะสาวใช้แทบจะไม่มีเวลาว่างให้ตัวเองเลย และถึงจะมีเวลาว่าง พวกนางก็ไม่มีเรี่ยวแรงจะทำอะไรนอกจากนอนหลับ หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ในที่สุดสาวใช้สาวก็พยักหน้าอย่างเขินอาย "เข้ามานี่สิ" ซูหยางกล่าวกับนาง สาวใช้สาวล็อกประตูหลังจากเข้ามาด้านในแล้วเดินตรงไปที่เตียง "นี่เป็นครั้งแรกของข้าค่ะ คุณชาย..." สาวใช้สาวตัวสั่นเล็กน้อยเมื่อซูหยางปลดชุดของนางออก "เดี๋ยวข้าจะนำทางเอง เจ้าแค่ปล่อยตัวไปตามจังหวะของข้าและเพลิดเพลินไปกับความสุขนี้ก็พอ" สาวใช้สาวพยักหน้าก่อนที่ซูหยางจะวางตัวนางลงบนเตียงกว้าง ไม่กี่อึดใจต่อมา สาวใช้สาวก็เริ่มส่งเสียงครางด้วยความสุขสม ในขณะที่หญิงสาวคนอื่นๆ บนเตียงต่างเฝ้ามองด้วยสายตาอันเร่าร้อน