บทที่ 177 - คืนที่เหน็บหนาว "คุณคิดว่าเราจะออกไปจากที่นี่ได้ไหมคะ?" นาตาชาเอ่ยถามโยฮันขณะที่เธอกล่าวคำเหล่านั้นออกมา โยฮันเอียงคอไปทางนาตาชาซึ่งกำลังนั่งอยู่ข้างๆ และเหม่อมองมาที่เขา เขายิ้มให้เธอพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้น "เราจะออกไปจากที่นี่ด้วยกันแน่นอน มีผู้คนรอคอยผมอยู่ข้างนอก และผมทำให้พวกเขาเสียใจไม่ได้หรอก" โยฮันตอบกลับนาตาชา น้ำเสียงของโยฮันเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น เมื่อได้ยินเช่นนั้นนาตาชาก็ยิ้มให้เขา "คุณหมายถึงคุณหนูริยาหรือคุณหนูจัสมินที่กำลังรอคุณอยู่ข้างนอกกันคะ?" เธอกล่าวพลางมองเขาแล้วหันไปจ้องกองไฟต่อ "ฉันไม่รู้จักคุณหนูริยาเป็นการส่วนตัว แต่คุณหนูจัสมินเป็นผู้หญิงที่งดงามและเธอก็ชอบคุณ ดูจากวิธีที่เธอมองคุณสิ ฉันสงสัยจริงๆ ว่าเธอจะเป็นอย่างไรบ้างหลังจากที่คุณหายตัวไป เธอคงต้องเป็นห่วงคุณมากแน่ๆ" นาตาชากล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา โยฮันรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่คำพูดเหล่านี้ออกมาจากปากของนาตาชา แถมน้ำเสียงของเธอยังสั่นเครือเล็กน้อยในยามที่พูดถึงเรื่องของจัสมิน โยฮันยิ้มแล้วมองไปทางนาตาชา "ก็นะ เธอเองก็เหมือนกับริยานั่นแหละ อาจจะกำลังโทษตัวเองอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ดีใจที่เราช่วยนีน่ากับตาแก่ลีเอาไว้ได้" โยฮันตอบนาตาชา "ไม่ใช่เราหรอกค่ะ เป็นคุณต่างหากที่ช่วยทั้งสองคนนั้นไว้และจัดการไอ้หมอนั่น ฉันยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณฆ่าเขาได้จริงๆ" เธอเอียงคอไปทางโยฮันแล้วกล่าวออกมา "ผมขอบคุณที่คุณอยู่ที่นั่นกับผมในตอนนั้น และเข้ามาหาผมในวินาทีที่ผมกำลังจะท้อถอย ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าแม้จะเกลียดที่ผมทำกับแม่ของคุณตอนเป็นเด็ก แต่คุณก็ยังมาช่วยผม" โยฮันกล่าวขณะมองนาตาชาด้วยรอยยิ้มขมขื่นบนใบหน้า นาตาชาเงยหน้าขึ้นมองเขาเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น "ฉันไม่ได้เกลียดคุณเรื่องที่ทำกับแม่ของฉันในอดีตหรอกค่ะ เพราะตอนนั้นคุณก็ยังเป็นแค่เด็ก และมันเป็นหน้าที่ของฉันในฐานะทหารของตระกูลหลินที่จะต้องปกป้องผู้บังคับบัญชา อีกอย่างฉันก็ได้สาบานตนจงรักภักดีต่อตระกูลหลินไปแล้ว" นาตาชามองโยฮันขณะตอบกลับ แต่คำพูดถัดมาของโยฮันกลับทำให้เธอตั้งตัวไม่ติด "ผมขอโทษสำหรับสิ่งที่ทำกับแม่ของคุณ ความจริงแล้วผมไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับวัยเด็กหรืออดีตเลย เนื่องจากเหตุการณ์ไม่คาดฝันตอนถูกสายฟ้าฟาด ผมเลยสูญเสียความทรงจำไป และในตอนนั้นผมไม่รู้ว่าจะต้องรับมืออย่างไรเมื่อคุณเล่าเรื่องแม่ของคุณให้ฟัง ถ้ามีโอกาสผมอยากจะไปพบท่านเป็นการส่วนตัวเพื่อขอขมาครับ" โยฮันมองนาตาชาขณะกล่าวคำเหล่านั้น นาตาชานิ่งเงียบไปขณะมองโยฮันที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอถึงกับพูดไม่ออกหลังจากได้ยินสิ่งที่เขาพูด ดวงตาของเขาบอกว่านั่นคือความจริง เธอจำได้ว่าเคยได้ยินข่าวลือเรื่องที่โยฮันประสบอุบัติเหตุแต่รอดมาได้ ตอนนั้นเธอคิดว่าเป็นเรื่องแต่งขึ้นเสียอีก แต่ตอนนี้เธอได้รับรู้ความจริงแล้ว "ท่านไม่อยู่แล้วค่ะ ท่านจากไปเมื่อเจ็ดปีก่อนด้วยอาการป่วย" นาตาชาถอนหายใจขณะกล่าวคำเหล่านั้น สีหน้าของเธอแข็งค้างเมื่อนึกถึงแม่ของตัวเอง "ผมเสียใจด้วยนะ คุณใช้ชีวิตมาอย่างยากลำบาก และผมก็นับถือที่คุณเป็นผู้หญิงที่ต่อสู้ด้วยตัวเองจนมาถึงจุดนี้ได้" เขาตอบกลับ นาตาชาพยักหน้าและยิ้มอย่างขมขื่น "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณรู้ไหมโยฮัน พ่อกับแม่ของฉันอยากได้ลูกชายมาตลอด แต่น่าเสียดายที่ดันได้ฉันมา ฉันไม่เคยได้รับความสนใจจากพ่อเลย แต่แม่เป็นคนเดียวที่ยอมรับในตัวฉัน ฉันทำงานหนักและฝึกฝนอย่างหนักหน่วงเพราะคิดว่าหากฉันปลุกพลังพรสวรรค์ในการบ่มเพาะได้ ฉันอาจจะได้รับความสนใจจากพ่อบ้าง และแล้ววันโชคร้ายก็มาถึงตอนฉันอายุครบสิบขวบ ฉันตื่นเต้นและคิดว่าตัวเองอาจจะปลุกพลังได้ แต่ทันทีที่ทดสอบ ทุกอย่างก็พังทลายลงในวินาทีนั้นเพราะฉันไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นผู้บ่มเพาะ และวินาทีนั้นพ่อก็ตัดขาดจากฉันโดยสิ้นเชิง" น้ำตาเริ่มไหลรินจากดวงตาของเธอขณะระบายเรื่องราวในอดีตให้โยฮันฟัง ทว่าในชั่วพริบตาถัดมา เธอกลับรู้สึกถึงฝ่ามือที่แตะลงบนไหล่ขวา เธอเอียงคอไปมองโยฮันด้วยนัยน์ตาที่เปียกชื้น โยฮันยิ้มพลางเช็ดหยาดน้ำตาออกจากใบหน้าของเธอ ใบหน้าของนาตาชาเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสจากมือที่อบอุ่นของเขา เธอเหลือบมองผ้าคลุมซึ่งยาวพอที่จะห่อหุ้มตัวเธอไว้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างลังเล "เข้ามาในผ้าคลุมนี้เถอะค่ะ มันผืนใหญ่มากและครอบคลุมเราได้ทั้งคู่ อย่าพยายามทำตัวเข้มแข็งไปเลย ฉันเห็นนะว่าคุณเองก็กำลังหนาว และข้างนอกนั่นอุณหภูมิกำลังลดลงเรื่อยๆ ไฟใกล้จะดับแล้วด้วย" นาตาชาโน้มตัวไปทางโยฮันเล็กน้อยขณะกล่าวคำเหล่านั้น เธอยังคงรู้สึกหนาวสั่นแม้จะสวมผ้าคลุมผืนนั้นอยู่ก็ตาม โยฮันชะงักไปครู่หนึ่งแล้วมองใบหน้าของเธอ เขาไม่รู้สึกอยากปฏิเสธเธอเลยเพราะรู้ดีว่าร่างกายของเธอคงทนต่อความหนาวเย็นระดับนี้ไม่ได้ "เข้ามาเถอะ ไม่ต้องหาข้ออ้างหรอก คุณนั่นแหละที่ยังหนาวอยู่" โยฮันกล่าว และในวินาทีต่อมามือของเขาก็โอบผ่านไหล่ของนาตาชา ก่อนจะดึงเธอเข้ามาใกล้แล้วใช้ผ้าคลุมผืนนั้นห่อหุ้มร่างของเขาและเธอไว้ด้วยกัน หัวใจของนาตาชาเริ่มเต้นรัวและดังขึ้นในขณะที่มือของโยฮันวางอยู่บนไหล่ซ้ายของเธอ มือของเขาอุ่นมาก อุณหภูมิในร่างกายของเธอพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหันเมื่อได้อยู่ใกล้ชิดเขาขนาดนี้ เธอเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเขาด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข "ฉันขอซบหน้าอกของคุณได้ไหมคะ?" เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา