Chapter 165 - Inside The New Domain

เผยแพร่เมื่อ 11 มี.ค. 2569 11:11

Chapter 165 - ภายในอาณาเขตใหม่ ณ สถานที่อันรกร้างแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มคนหนึ่งนอนทอดกายอยู่บนพื้นดินเคียงข้างกับหญิงสาวผู้เลอโฉม มือของเขาวางพาดอยู่บนเอวของเธอในขณะที่ทั้งคู่นอนเผชิญหน้ากัน หน้าอกอวบอิ่มของเธอกำลังเบียดชิดกับแผ่นอกของเขา ทั้งสองคือโยฮันและนาตาชาที่หลุดเข้ามาในสถานที่ที่ไม่คุ้นตานี้ ทั้งคู่ยังคงหมดสติและไม่รับรู้ถึงสถานการณ์รอบตัว แต่โยฮันกลับกอดเธอไว้แน่นเพราะเขาไม่ต้องการจะปล่อยเธอไป ในวินาทีที่เขาได้รับแจ้งเตือนว่าจะถูกเคลื่อนย้ายไปที่อื่น สิ่งแรกที่เขาทำคือคว้าตัวนาตาชาเอาไว้ในอ้อมแขนก่อนที่จะหายไปจากหุบเขาร้อยพิษ เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง นาตาชาก็เริ่มได้สติ “อื้อ... ปวดหัวจัง เกิดอะไรขึ้นเนี่ย” นาตาชาพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและลืมตาขึ้นช้าๆ แต่หัวใจของเธอกลับเต้นรัวเมื่อพบกับสถานการณ์ปัจจุบันที่โยฮันกำลังนอนอยู่ข้างๆ แถมยังโอบกอดเธอไว้ที่เอว ใบหน้าหล่อเหลาของเขาอยู่ใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา นาตาชากลืนน้ำลายลงคอ ใบหน้าแดงก่ำดั่งมะเขือเทศเมื่อเห็นว่าโยฮันอยู่ใกล้เธอมากเกินไป นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ใกล้ชิดกับผู้ชายขนาดนี้ ความรู้สึกหวิวๆ ก่อตัวขึ้นในท้องของเธอ หลังจากนั้นครู่หนึ่งเธอก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ มองดูโยฮันพลางใช้นิ้วสัมผัสแก้มเขาเบาๆ พร้อมกับระบายยิ้มงดงามออกมา “ตอนหลับดูน่าเอ็นดูจัง... ฉันจำได้แล้ว หลังจากที่เขาฆ่าเจ้าคนสารเลวนั่นก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น และเพราะคิวบ์สีแดงนั่น เราเลยมาโผล่ที่นี่” นาตาชากระซิบเบาๆ ขณะนึกย้อนถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากจบการต่อสู้ เธอเป็นคนที่สังเกตเห็นอาการของโยฮันและเข้าไปหาเขา แต่ไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวจะลงเอยเช่นนี้ เธอมองเขาแล้วพยายามจะแกะมือของเขาออกจากเอว แต่ก็ไม่สำเร็จเพราะแรงกอดของเขานั้นแน่นเกินไป เธอสูดลมหายใจเข้าลึกและเอ่ยปากขึ้น “มาสเตอร์โยฮัน...” นาตาชาเรียกเขา แต่สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจคือโยฮันกลับดึงเธอเข้าไปใกล้กว่าเดิม เธอได้กลิ่นกายอันอบอุ่นแบบชายหนุ่มในขณะที่ศีรษะของเธอซบอยู่ใกล้กับแผ่นอกของเขา เธอเริ่มประหม่ากับเหตุการณ์ที่พลิกผันอย่างกะทันหัน เธอตกอยู่ในอ้อมกอดของเขาและไม่สามารถหนีออกไปได้ เขากอดเธอแน่นขึ้นเรื่อยๆ นาตาชากลืนน้ำลาย ยิ่งเวลาผ่านไปหัวใจของเธอก็ยิ่งเต้นเร็วขึ้น เธอรู้สึกราวกับว่าหัวใจจะหลุดออกมาจากอก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกเช่นนี้ เธอเอียงศีรษะเข้าหาเขาอีกครั้ง ริมฝีปากของพวกเขาห่างกันเพียงไม่กี่นิ้ว “ม...มา...มาสเตอร์โยฮัน” เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงประหม่าและพยายามปลุกเขา แต่ในวินาทีต่อมา เธอกลับได้ยินบางอย่างที่ทำให้เธอต้องเข่ากระแทกเข้าที่เป้ากางเกงของโยฮันอย่างจัง “ดิยา ให้ผมนอนต่ออีกนิดเถอะนะ” โยฮันพึมพำในความฝัน ทว่าวินาทีต่อมาเขากลับรู้สึกถึงความเจ็บปวดอันเหลือทนระหว่างขา เมื่อดิยาใช้เข่ากระแทกเข้าที่จุดยุทธศาสตร์ของเขาเต็มแรงทันทีที่ได้ยินชื่อของดิยา “อ๊าก... เจ็บโว้ย!” โยฮันสะดุ้งสุดตัวขณะลืมตาขึ้นและเริ่มกลิ้งไปมาบนพื้น “ชิ ไอ้สารเลว... เกือบไปแล้วไหมล่ะ” นาตาชาพึมพำขณะรู้สึกว่ามีบางอย่างขวางอยู่ระหว่างขาของเธอตอนนั้น และเธอก็เกือบจะจูบเขาอยู่แล้ว แต่พอได้ยินชื่อดิยา เธอก็ได้สติและเตะเขาทันที โยฮันหอบหายใจหนักๆ ขณะลืมตาขึ้นแล้วจ้องมองนาตาชา “เธอเป็นบ้าอะไรเนี่ย เตะมาได้ตรงนั้น” โยฮันจ้องหน้าเธอพลางโวยวาย นาตาชาเลี่ยงที่จะตอบคำถามโดยมองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาเขา “ก็คุณไม่ยอมลืมตาเลยนี่นา ฉันพยายามปลุกหลายครั้งแล้วแต่คุณก็ไม่ตอบ เลยนึกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับคุณ ก็เลยเตะไปที่...” เธอพึมพำพลางทำหน้าตาพริ้มเพรา โยฮันกลืนน้ำลาย เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าเมื่อได้ยินนาตาชา “ให้ตายเถอะ เธอเกือบฆ่าฉันตายแล้วนะ ทำไมถึงใจร้ายแบบนี้ ถ้าคนอื่นไม่ตอบสนองก็ไม่ได้หมายความว่าต้องไปเตะตรงนั้นนะ มันเจ็บจะแย่อยู่แล้ว” โยฮันถอนหายใจพลางนอนแผ่หลาบนพื้นเพื่อพักหายใจ นาตาชารู้สึกผิดขึ้นมาบ้าง แต่มันเป็นปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นเร็วเกินไปจนเธอควบคุมตัวเองไม่อยู่เมื่อได้ยินชื่อผู้หญิงอื่นในเวลาแบบนี้ ทั้งที่เกือบจะจูบเขาอยู่แล้วแท้ๆ “นี่ เลิกทำตัวเป็นเด็กได้แล้ว ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายคุณ สถานการณ์ตอนนั้นมันไม่เอื้ออำนวยนี่นา” เธอมองโยฮันแล้วยื่นมือไปหาเขา โยฮันถอนหายใจยาวก่อนจะคว้ามือเธอแล้วลุกขึ้น สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ สิ่งที่เห็นมีเพียงพื้นดินสีเขียวสุดลูกหูลูกตา ไม่มีต้นไม้ ไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นใด เห็นเพียงแค่ผืนดินรกร้างและดูเหมือนพวกเขาจะอยู่ในสถานที่ที่ไม่มีใครรู้จัก “ที่นี่มันที่ไหนกันวะเนี่ย? มองไปทางไหนก็เห็นแต่ดิน ไม่มีต้นไม้ ไม่มีสิ่งมีชีวิตเลยสักอย่าง นี่เราหลุดมาอยู่ในที่แบบไหนกัน?” โยฮันพึมพำขณะมองไปรอบๆ นาตาชาพยักหน้าเห็นด้วย สีหน้าของเธอหม่นลงเมื่อสายตาเหลือบไปมองบนท้องฟ้า “บ้าเอ๊ย” เธอสบถขณะมองขึ้นไปบนฟ้า โยฮันมองตามสายตาเธอไป “มีดวงอาทิตย์สองดวงบนฟ้าด้วย เราอยู่ในที่แบบไหนกันเนี่ย รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเลย” สีหน้าของโยฮันเริ่มเคร่งเครียดขึ้นเมื่อเห็นดวงอาทิตย์สองดวงอยู่บนนั้น “เราต้องหาคำตอบให้ได้ว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้น แต่มันไม่มีที่สูงเลย มีแต่ที่ราบเต็มไปหมด ทุกทิศทุกทางดูเหมือนกันไปหมด เราจะรู้ได้ยังไงว่าเราอยู่ที่ไหนและต้องไปทางไหน?” นาตาชามองหน้าโยฮันและถามด้วยความกังวล “ไม่ต้องห่วงหรอก เราจะหาทางกลับบ้านได้แน่นอน เชื่อใจผมสิ เธอไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น ผมอยู่ตรงนี้แล้ว” เขายิ้มให้เธอเพื่อปลอบประโลม นาตาชายิ้มตอบและพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

React

พูดคุย