Chapter 446 Hidden feeling final

เผยแพร่เมื่อ 11 มี.ค. 2569 11:20

Chapter 446 ความรู้สึกที่ซ่อนเร้น (บทจบ) “เธอเป็นอะไรไปหรือเปล่า? เธอกำลังคิดอะไรอยู่? ทุกอย่างโอเคไหม?” แคทเธอรีนวางมือลงบนไหล่ของอาน่าพร้อมจ้องมองด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น เมื่อครู่นี้เธอเพิ่งถามถึงโยฮัน แต่ที่น่าประหลาดใจคืออาน่ากลับตัวแข็งทื่อทันทีที่ได้ยินชื่อเขา แถมยังเหม่อลอยไปไกลในขณะที่ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำราวกับมะเขือเทศ แคทเธอรีนไม่รู้ว่าตอนนี้อาน่ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่เมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่าย เธอก็พอจะเดาได้ว่าคงมีเรื่องอะไรบางอย่างวนเวียนอยู่ในหัวของเธออย่างแน่นอน เมื่อได้ยินเสียงของแคทเธอรีน อาน่าก็ดึงสติกลับมา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความประหม่าเมื่อคิดถึงโยฮัน เธอถอนหายใจยาวก่อนจะหันไปทางแคทเธอรีน “ไม่มีอะไรหรอก ฉันสบายดี คุณชายโยฮันเป็นคนที่ใจกว้างมาก เขาคอยดูแลทุกคน โดยเฉพาะคุณหนูดิย่า เธอเป็นคนที่สนิทกับเขามากที่สุด” อาน่าตอบคำถามก่อนหน้าของแคทเธอรีนเกี่ยวกับนิสัยของโยฮัน จริงๆ แล้วมีเรื่องให้พูดถึงอีกเยอะ แต่เธอก็พยายามควบคุมอารมณ์และสรุปให้เรียบง่ายที่สุดเท่าที่จะทำได้ แคทเธอรีนเลิกคิ้วเมื่อได้ยินชื่อดิย่าอีกครั้ง การคาดเดาของเธอถูกต้องแล้ว เธอต้องระวังตัวเมื่ออยู่ใกล้ดิย่า เพราะผู้หญิงคนนั้นแผ่รังสีความเย็นชาออกมาอย่างบอกไม่ถูก “คุณหนูดิย่าเหรอ... เธอเป็นคนที่น่าสนใจจริงๆ นะ ทั้งที่ยังไม่ได้เป็นผู้ฝึกตนแท้ๆ แต่กลับได้รับความนิยมจากทุกคนในตระกูลมาก ขนาดท่านอาเลน่าและผู้อาวุโสหลินรวมถึงคนอื่นๆ ต่างก็เอ็นดูเธอ ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะได้รับความรักและความเมตตาขนาดนี้ ทั้งที่เธอไม่ได้มาจากตระกูลใหญ่หรือสำนักที่มีชื่อเสียงอะไร นี่เป็นเรื่องที่หายากมากจริงๆ” แคทเธอรีนกล่าว เธอไม่อยากใช้คำพูดเหยียดหยามชนชั้นต่อหน้าอาน่า เพราะถึงแม้พื้นเพของอาน่าจะเป็นอย่างไร แต่อาน่าก็เป็นเพียงศิษย์ปกติที่ทำงานให้ผู้อาวุโสหวัง ซึ่งในตอนนี้สถานะของเธอก็ไม่ได้ต่างไปจากคนธรรมดาในตระกูลหลินเลย เมื่อได้ยินคำพูดของแคทเธอรีน อาน่าก็เกือบสำลัก มันตลกดีที่แคทเธอรีนพูดว่าดิย่าไม่ใช่ผู้ฝึกตน อาน่ากลั้นหัวเราะและทำตัวนิ่งเฉย เธอไม่ได้แก้ต่างให้ เพราะแคทเธอรีนยังเป็นคนใหม่เกินกว่าที่จะบอกอะไรเกี่ยวกับดิย่า อาน่าไม่อยากพูดถึงระดับพลังของดิย่า เพราะเธอยังจำได้ดีว่าแม้แต่ผู้อาวุโสลีออนยังไม่ยอมบอกอะไรกับผู้อาวุโสหวังเมื่อถูกถามว่าใครเป็นคนทำร้ายเซียวเฟิง เขาค่อนข้างระมัดระวังเรื่องระดับพลังของดิย่า หรือบางทีเขาอาจจะเป็นห่วงความปลอดภัยของเธอ อาน่าเข้าใจดีว่าเธอไม่ใช่คนที่จะเอาความลับที่ควรปิดตายไปพูดให้ใครฟัง ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้อาน่าเคยมีลางสังหรณ์คลุมเครือ แต่เธอไม่เคยรู้เลยว่าดิย่ามีพลังที่แท้จริงขนาดไหน จนกระทั่งได้เห็นเหตุการณ์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนที่ดิย่าจัดการเซียวเฟิงให้รู้ที่ต่ำที่สูงต่อหน้าต่อตาเธอ มันเป็นภาพที่น่าทึ่งมาก และเมื่อเห็นดิย่าในตอนนั้น เลือดในกายของเธอก็สูบฉีดอย่างแรง อาน่าเองก็เป็นหนึ่งในคนที่ไม่ชอบท่าทีของเซียวเฟิง และเธอไม่เห็นด้วยกับเซียวเฟิงมาตั้งแต่ต้น จนถึงขั้นเคยเตือนโยฮันเกี่ยวกับนิสัยของหญิงสาวคนนั้น อาน่ารู้สึกมีความสุขที่ได้เห็นการเติบโตอย่างน่าเหลือเชื่อของดิย่า เมื่อปีก่อนดิย่ายังเป็นแค่คนธรรมดาเหมือนเธอ แต่มันน่าตกใจมากที่เห็นว่าเธอเปลี่ยนไปอย่างไรในหนึ่งปีที่ผ่านมา ตอนที่เธอเห็นดิย่าครั้งแรก ดิย่าเป็นเพียงหญิงสาวที่สิ้นหวังและสูญเสียทุกอย่างไป แม้แต่ในดวงตาก็ไม่มีประกายแห่งความหวัง เธอสูญเสียสิ่งที่เรียกว่าความรักและครอบครัวไปจนหมดสิ้น การเติบโตของดิย่าเป็นสิ่งที่เปิดหูเปิดตาอาน่ามาก และเธอก็ตกใจที่เห็นว่าดิย่าเอาชนะเซียวเฟิงได้ง่ายดายขนาดนั้นโดยไม่ต้องเปิดเผยระดับพลังเลยแม้แต่น้อย แคทเธอรีนรู้สึกรำคาญใจที่เห็นท่าทีของอาน่า ชัดเจนว่าอาน่ากำลังระแวงเธอและปิดบังเรื่องบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับเธอและโยฮันอยู่ แคทเธอรีนกระแอมในลำคอเพื่อดึงให้อาน่าหลุดจากภวังค์ อาน่าเอียงคอแล้วยิ้มให้ เธอตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะไม่บอกอะไรที่จะเป็นอันตรายต่อครอบครัวของเธอ “ก็นะ คุณหนูดิย่าเป็นคนที่ไว้ใจได้ และเป็นคนที่รักคุณชายด้วยสุดหัวใจ เธออยู่เคียงข้างเขาในวันที่ทุกคนหันหลังให้ คอยสนับสนุนเขาในทุกสถานการณ์ เธอเป็นคนที่มีจิตใจดีจริงๆ และนั่นคือเหตุผลที่ทุกคนต่างชื่นชมเธอ” อาน่ากล่าวด้วยความเคารพ เธออยู่เคียงข้างดิย่าและเฝ้ามองเธออย่างใกล้ชิดตลอดปีที่ผ่านมา และในขณะเดียวกันดิย่าก็ปฏิบัติต่อเธอเหมือนพี่น้องแท้ๆ ไม่เคยแบ่งแยกชนชั้นเลยสักครั้ง “นั่นสินะ คำพูดของเธอทำให้ฉันเข้าใจเลยว่าทำไมคนถึงชื่นชมเธอขนาดนั้น แม้แต่คนรักของคุณชายโยฮันอย่างท่านจัสมินและท่านนาตาชาเองก็นับถือเธอเช่นกัน ดีใจที่ได้เห็นว่าคุณชายโยฮันมีคู่หูที่ไว้ใจได้” แคทเธอรีนกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานเพื่อกลบเกลื่อนความโกรธแค้นที่มีต่อโยฮันที่เข้ามาวุ่นวายกับครอบครัวของเธอ “ใช่ คุณพูดถูกแล้ว คุณชายโยฮันมีคู่หูที่พึ่งพาได้ มันคงดีมากถ้าเขาได้กลับมาที่ตระกูลอีกครั้ง นานมากแล้วที่ไม่ได้เจอเขา แต่ลึกๆ ในใจฉันรู้ว่าเขาจะต้องกลับมาในเร็วๆ นี้แน่นอน” อาน่ากระซิบพร้อมมองแคทเธอรีนด้วยสายตาอ่อนโยน “อ๋อ อย่างนี้นี่เอง เขาควรจะมานะ เพราะท่านจัสมินกำลังตั้งครรภ์และเธอก็ต้องการเขามากที่สุดในตอนนี้” แคทเธอรีนพึมพำพร้อมรอยยิ้ม เธารู้สึกดีใจขึ้นมาเล็กน้อยจากคำพูดของอาน่าว่าโยฮันจะกลับมาในไม่ช้า เธอเองนี่แหละที่รอคอยเขามากกว่าใคร เธอแค่อยากทำงานให้จบและจากที่นี่ไปก่อนที่ใครจะรู้ว่าเธอเป็นคนของราชวงศ์ ไม่อย่างนั้นมันคงเป็นหายนะแน่ๆ เธอไม่ได้ห่วงตัวเอง แต่ห่วงพี่ชายที่แฝงตัวเข้ามาในตระกูลพร้อมกับเธอและตอนนี้กำลังทำงานเป็นยามอยู่ เธอรู้ว่าพี่ชายของเธอโง่เขลาและไม่เคยทำเรื่องแบบนี้มาก่อน เขาใช้ชีวิตอยู่ภายใต้เงาของผู้อาวุโสคานิชก์มาตลอดชีวิต ไม่รู้วิธีการใช้ชีวิตนอกวัง หากพลาดแม้แต่ก้าวเดียว เขาจะเอาชีวิตตัวเองและเธอไปเสี่ยงด้วย ซึ่งเธอไม่อยากให้มันเกิดขึ้น เธอรู้ตั้งแต่แรกว่ามันเป็นความคิดที่แย่ แต่ก็นั่นแหละ นี่เป็นทางเดียวที่จะแทรกซึมเข้าตระกูลหลิน การปลอมแปลงตัวตนไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับเธอ เพราะเธอมีเส้นสายและอำนาจมากพอที่จะทำแบบนั้น “นั่นสินะ...” อาน่ากล่าวพร้อมรอยยิ้ม หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งสองก็มาถึงที่พักของพนักงาน ซึ่งอาน่าอาศัยอยู่ และที่นี่จะเป็นบ้านชั่วคราวของแคทเธอรีนจนกว่าภารกิจของเธอจะสำเร็จ “นี่กุญแจห้องพักของเธอ ส่วนนี่คือห้องพักที่อยู่ติดกับฉัน ห้องพักที่นี่ค่อนข้างกว้างขวาง มีห้องน้ำในตัวพร้อมห้องนอนสี่ห้องและโถงรับแขกขนาดใหญ่ ถ้าเกิดมีแขกมาเยศก็ยังมีอีกสองห้องที่ชั้นสอง ถ้าต้องการอะไรก็มาหาฉันที่ห้องได้นะ เราเป็นเพื่อนบ้านกันแล้วนี่ ฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะ ไว้เจอกัน” อาน่ายื่นกุญแจให้และรีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว แคทเธอรีนยืนอึ้งกับการจากไปอย่างกะทันหันของอาน่า “แปลกคนจริงๆ แต่ก็น่าจะเป็นคนที่พึ่งพาได้นะ นอกจากจะสนิทกับท่านอาเลน่าแล้ว ดูเหมือนจะสนิทกับโยฮันและดิย่ามากจริงๆ ดูจากวิธีที่เธอพูดถึงดิย่าก็น่าจะรู้ว่าเธอชื่นชมดิย่ามากแค่ไหน” แคทเธอรีนพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในห้องที่อยู่ติดกัน ปัง! อาน่าปิดประตูห้องจากด้านในและยืนพิงหลังติดกับบานประตู หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างบ้าคลั่งตั้งแต่ที่เธอรีบวิ่งกลับขึ้นมาที่ชั้นสองของหอพัก “ฉันเป็นอะไรไปอีกแล้ว... ทำไมร่างกายถึงเป็นแบบนี้ตลอดเลย ยิ่งคิดถึงคุณชายโยฮันฉันยิ่งรู้สึกแปลกๆ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับฉันกันแน่ ฉันเสียสติไปแล้วหรือเปล่า” อาน่ากระซิบขณะที่มือขวาค่อยๆ เลื่อนลงไปสัมผัสระหว่างขาของเธอ ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำเมื่อรับรู้ได้ถึงความเปียกชื้น “ไม่เอาแบบนี้อีกแล้ว...” อาน่าพึมพำด้วยความอับอาย ร่างกายของเธอชุ่มไปด้วยเหงื่อ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะปลดชุดคลุมออกจากไหล่ จนตอนนี้ร่างของเธอเปลือยเปล่าอยู่ภายในห้อง เพียงครู่ต่อมา เธอก็เดินไปที่เตียงแล้วทิ้งตัวลงนอน สายตาจดจ้องที่เพดาน มือขวายังคงกำแน่นอยู่ตรงกลางกาย “คุณชายโยฮัน...” อาน่าพึมพำ เธอเม้มริมฝีปากและหลับตาลงขณะนึกถึงโยฮัน นิ้วชี้ของเธอเริ่มขยับไปมาที่ริมฝีปากล่างเมื่อจินตนาการถึงเขา เธอรู้ดีว่ามันผิดและควรหยุด แต่ถึงจะรู้อยู่เต็มอก เธอกลับไม่สามารถควบคุมมือของตัวเองได้เลย เธอรู้สึกราวกับถูกตัณหาเข้าครอบงำ ไม่ได้ทำเรื่องแบบนี้มาพักใหญ่แล้ว แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป เธอรู้สึกตื่นเต้นและถวิลหาโยฮันมากกว่าครั้งไหนๆ เธอต้องการเขาจนแทบจะคลั่งตายอยู่แล้ว

React

พูดคุย