Chapter 447 confrontation

เผยแพร่เมื่อ 11 มี.ค. 2569 11:21

บทที่ 447 การเผชิญหน้า "เกิดอะไรขึ้น... ปวดหัวจัง..." เสียงหนึ่งดังสะท้อนอยู่ภายในห้อง ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งค่อยๆ ลืมตาขึ้น หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็เปิดเปลือกตาเต็มที่แล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความประหลาดใจ เธอพบเงาร่างสองร่างนั่งอยู่ข้างเตียงและกำลังจ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสงสัย "ท่านดิย่า... นาตาชา..." จัสมินพึมพำด้วยความตกใจเมื่อเห็นพวกเธออยู่ในห้อง เธอพยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่ดิย่าก็รีบห้ามไม่ให้เธอขยับ "อย่าเพิ่งขยับเลย ร่างกายเธอยังอ่อนแออยู่นะ" ดิย่าตอบกลับ ส่วนนาตาชาก็ส่ายหน้าเบาๆ "ใช่แล้ว นับจากนี้ไปเธอต้องพักผ่อนอย่างจริงจังเลยนะ" นาตาชากล่าวพลางมองจัสมินด้วยรอยยิ้มปนเศร้า "เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมฉันถึงมานอนอยู่บนเตียงได้ ฉันจำได้ว่ากำลังจะไปพบพวกคุณทั้งสองคนที่ห้องของโยฮัน แต่หลังจากนั้นฉันก็จำอะไรไม่ได้เลย" จัสมินพยายามทบทวนความทรงจำ เพราะท้ายที่สุดแล้วตัวเธอเองที่เป็นคนนัดดิย่ากับนาตาชามาคุยกัน "เธอไม่ได้ไปปรากฏตัวที่ห้องของโยฮันหรอก และพอพวกเราออกไปตามหาก็พบเธอนอนหมดสติอยู่บนพื้น เธอเกือบทำให้พวกเราหัวใจวายตายแล้วรู้ไหม" นาตาชาเป็นคนอธิบายให้จัสมินฟัง เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของจัสมินก็ซีดเผือดลงเล็กน้อย เธอถอนหายใจออกมาลึกๆ เมื่อนึกถึงตอนที่ตัวเองหมดสติไป "ฉันทำเรื่องแย่ๆ ลงไปใช่ไหมคะ..." เธอเอียงคอแล้วมองไปยังดิย่าและนาตาชา เมื่อเห็นท่าทางนั้น ทั้งคู่ก็สบตากันแล้วระเบิดหัวเราะออกมา จัสมินที่เห็นแบบนั้นก็เกิดอาการสับสนเพราะไม่เข้าใจว่าพวกเธอหัวเราะอะไรกัน หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ทั้งสองคนก็หยุดหัวเราะและดิย่าก็วางมือลงบนศีรษะของจัสมิน "เธอไม่ได้ทำอะไรแย่ๆ หรอก" ดิย่ากล่าวพร้อมกับลูบศีรษะของจัสมินด้วยรอยยิ้ม "ใช่แล้ว ท่านดิย่าพูดถูก เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลย พวกเราดีใจที่เห็นเธอปลอดภัยและไม่เป็นอะไรไป" นาตาชาพูดเสริมคำของดิย่าในทันที เมื่อได้ยินดังนั้น จัสมินก็นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ก่อนจะตัดสินใจทำลายความเงียบ "มีบางอย่างที่ฉันอยากบอกท่านดิย่าและนาตาชาค่ะ... ฉันกลัวที่จะพูดออกไปก่อนหน้านี้ แต่ตอนนี้ฉันปิดบังไว้ไม่ไหวแล้ว ฉันพยายามหลายครั้งมากแต่ก็ไม่สามารถพูดออกมาได้ เพราะกลัวว่าพวกคุณจะทำหน้าอย่างไร โดยเฉพาะท่าน... คือว่า ฉันตัดสินใจทำผิดพลาดลงไปโดยตั้งใจ ฉันรู้ดีว่ามันไม่ถูกต้องและไม่ควรตัดสินใจเรื่องแบบนี้ด้วยตัวเอง แต่สุดท้ายฉันก็ทำลงไป ฉันรู้สึกผิดเหลือเกินค่ะ..." จัสมินกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือขณะที่น้ำตาเริ่มไหลรินลงมาอาบแก้ม เมื่อเห็นสภาพของเธอ หัวใจของดิย่าก็รู้สึกเจ็บแปลบ ดิย่าสัมผัสได้ว่าจัสมินต้องต่อสู้กับความรู้สึกเพียงใดในการที่จะพูดเรื่องนั้นออกมา ซึ่งในขณะนี้จัสมินยังไม่สามารถแม้แต่จะเอ่ยคำว่าตั้งครรภ์ออกมาได้เลย ดวงตาของนาตาชาเองก็เอ่อคลอไปด้วยน้ำตาเมื่อเห็นจัสมินเป็นเช่นนั้น เธอไม่สามารถเก็บกั้นอารมณ์ได้เหมือนกับดิย่าและเริ่มสะอื้นออกมา เมื่อเห็นนาตาชาเป็นแบบนั้น ดิย่าจึงถอนหายใจยาวแล้วใช้มือเคาะหัวนาตาชาหนึ่งที "เงียบไปเลย เธอไม่ได้ช่วยอะไรเลยนะ แค่อย่ามาร้องไห้เป็นเด็กๆ ได้ไหม ฉันรับมือกับพวกเธอสองคนพร้อมกันไม่ไหวหรอกนะ ถ้าเธอร้องไห้ออกมาอีกแม้แต่หยดเดียว ฉันสาบานเลยว่าจะตีเธอจริงๆ แน่" ดิย่ากล่าวตำหนิขณะมองไปยังนาตาชา เมื่อได้ยินคำพูดของดิย่า นาตาชาก็กลืนน้ำลายลงคอพร้อมกับรีบเช็ดน้ำตาแล้วเกาหัวตัวเองอย่างเลิ่กลั่ก "ขอโทษทีค่ะ ฉันห้ามตัวเองไม่ได้จริงๆ เวลาเห็นเธอร้องไห้แบบนั้น" นาตาชาตอบกลับดิย่า ดิย่าถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะหันไปทางจัสมินที่กำลังเอามือปิดหน้าตัวเองอยู่เหมือนเด็กๆ "เธอไม่ต้องบอกอะไรพวกเราหรอกนะ พวกเรารู้อยู่แล้วว่าเธอกำลังตั้งครรภ์..." ในที่สุดดิย่าก็พูดคำนั้นออกมา เมื่อได้ยินดังนั้นจัสมินก็ชะงักและเอามือออกจากใบหน้า เธอจ้องมองดิย่าและนาตาชาด้วยดวงตาเบิกกว้าง เธอสับสนและไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างหลังจากที่เธอหมดสติไป "แต่ว่า... รู้ได้ยังไงคะ" เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นๆ "หลังจากที่เธอหมดสติไปได้สักพัก พวกเราเป็นห่วงมาก คุณปู่เลออนจึงมาตรวจร่างกายให้และบอกข่าวเรื่องที่เธอตั้งครรภ์กับพวกเรา คุณปู่ลินและท่านแม่เอเลน่าเองก็ทราบเรื่องนี้แล้วเหมือนกัน ดังนั้นไม่มีประโยชน์อะไรที่จะปิดบังพวกเราหรอกนะ" ดิย่าอธิบายให้จัสมินฟัง "ฉันคงจบสิ้นแล้วใช่ไหมคะท่านดิย่า" จัสมินพึมพำด้วยความกลัวต่อปฏิกิริยาของทุกคน โดยเฉพาะดิย่า เพราะอย่างไรเสียดิย่าก็เป็นคู่รักคนแรกของโยฮัน ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังไม่ได้ปรึกษาโยฮันก่อนจะตัดสินใจทำเรื่องใหญ่ขนาดนี้ "ฉันดีใจไปกับเธอด้วยเหมือนกับทุกคนนั่นแหละ และฉันมั่นใจว่าโยฮันจะต้องประหลาดใจแน่เมื่อได้รู้ว่าเขากำลังจะกลายเป็นพ่อคน ฉันตั้งตารอที่จะเห็นปฏิกิริยาของเขาอยู่เหมือนกันนะ จัสมิน เธอเห็นไหมว่าตอนแรกพวกเราอาจจะตกใจ แต่พวกเราก็เข้าใจความรู้สึกของเธอนะ ฉันเคารพในการตัดสินใจของเธอ อีกอย่างฉันเองก็ไม่เคยคิดเรื่องการเป็นแม่มาก่อน ชีวิตของฉันมันซับซ้อนและฉันยังต้องทำความเข้าใจหลายๆ อย่างก่อนจะตัดสินใจแบบนั้น บางทีสักวันหนึ่งฉันอาจจะตัดสินใจอยากเป็นแม่เหมือนเธอก็ได้ แต่ในตอนนี้ฉันยังไม่พร้อม" ดิย่าเช็ดน้ำตาให้จัสมินพร้อมกับปลอบโยนเธอ "ท่านดิย่าพูดถูกค่ะ ฉันเองก็เหมือนกัน ฉันมีเป้าหมายอื่นในหัว และฉันไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นแม่คนได้เร็วขนาดนี้ ที่จริงจะบอกให้ก็ได้นะว่าฉันกลัวเรื่องการมีท้องใหญ่ๆ แล้วฉันเคยได้ยินมาว่าการคลอดลูกมันเจ็บปวดมาก เพราะฉะนั้นฉันขอบายค่ะ แต่ฉันก็รอที่จะได้รับลูกของเธอมาอุ้มไว้อยู่นะ" นาตาชายิ้มพลางมองจัสมิน เมื่อได้ยินคำพูดของดิย่าและนาตาชา ดวงตาของจัสมินก็เริ่มมีน้ำตาคลออีกครั้ง เธอเริ่มร้องไห้ออกมาอีกหน มันเป็นเรื่องยากเหลือเกินที่จะควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ ดิย่าถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อเห็นจัสมินเป็นแบบนั้น เธอหันไปมองนาตาชาด้วยสายตาที่จริงจัง "ฉันไม่ได้ร้องไห้นะ สาบานได้" นาตาชารีบพูดขึ้นพลางใช้มือปิดหัวตัวเองไว้ "ฉันนี่รายล้อมไปด้วยขี้แยจริงๆ" ดิย่าพึมพำก่อนจะเริ่มปลอบโยนจัสมินต่อไป

React

พูดคุย