Chapter 2754: นักดาบผู้ไร้ยางอาย หลี่เจี้ยนคุนและคนอื่น ๆ หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่ากรรมการจะลำเอียงเข้าข้างโจวซื่อชิงได้ถึงเพียงนี้ พวกเขาได้รับบทเรียนเกี่ยวกับความโหดร้ายของโลกใบนี้ เมื่อใครสักคนไม่มีความแข็งแกร่งมากพอ ก็ย่อมไม่มีใครหยิบยื่นความช่วยเหลือให้ “พวกเราเป็นฝ่ายเอาชนะนางได้ ดังนั้นเราย่อมมีสิทธิ์ที่จะตัดสินชะตากรรมของนาง” เจี้ยนคุนโต้กลับ นักดาบผู้เป็นกรรมการเย็นชาลงทันที “ถ้าข้าบอกว่าจบก็คือจบ นี่คืออำนาจของข้าในฐานะกรรมการ” “ฮ่าฮ่าฮ่า...” โจวซื่อชิงอดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ยพวกเขา “แล้วยังไงล่ะ ต่อให้พวกเจ้าชนะ พวกเจ้าก็ทำอะไรข้าไม่ได้อยู่ดี! จำใส่หัวเอาไว้เลยนะว่าสำนักของข้าจะเปลี่ยนเมาท์การ์ดให้กลายเป็นเถ้าถ่าน พวกเจ้าจะต้องเสียใจที่บังอาจมาต่อต้านข้า” นางรู้สึกอับอายและเคียดแค้นที่พ่ายแพ้ให้กับกลุ่มของพวกเขา ทว่าความไร้สามารถของคนเหล่านี้ในการสังหารนาง กลับทำให้นางได้ใจจนถึงขั้นเยาะเย้ยออกมา นักดาบผู้เป็นกรรมการขมวดคิ้วหลังจากได้ยินเช่นนั้น เขาเอาชื่อเสียงของตัวเองเข้าแลกเพื่อช่วยเหลือนางก็เพียงเพราะต้องการประจบประแจงมหาอำนาจทั้งสอง ใครจะไปคิดว่านางยังจะทำตัวโง่เขลาได้ขนาดนี้? ทุกคนรู้ดีว่าหลังจากนี้ นางจะต้องออกไปทำภารกิจบ้าคลั่งเพื่อล้างแค้นและทำลายเมาท์การ์ดอย่างแน่นอน แต่เรื่องแบบนี้ควรจะเก็บไว้ในใจแทนที่จะประกาศออกมาโต้ง ๆ แบบนี้ ช่างเป็นการตัดสินใจที่ไม่ฉลาดเอาเสียเลย ทว่าเขาก็เหมือนคนขี่หลังเสือที่ไม่อาจลงมาได้แล้ว เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำตามแนวทางนี้ต่อไป “งั้นพวกเราจะฆ่าเจ้าก่อน!” รั่วซีที่กำลังเดือดดาลแทงกระบี่ออกไปข้างหน้า “หยุดนะ อย่างที่ข้าบอก การนิ่งเลือดที่นี่ถือเป็นการลบหลู่สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้แสดงความไม่เคารพต่อบรรพชน” นักดาบผู้เป็นกรรมการดีดนิ้วเพื่อหยุดกระบี่พลางกล่าวอย่างเย็นชา เขาใช้ข้ออ้างเรื่องการปกป้องเกียรติของบรรพชนเพื่อรักษาศีลธรรมอันสูงส่งของตนเอง หวังจะหยุดยั้งคนทั้งเจ็ดไม่ให้สังหารซื่อชิง ในความเป็นจริง การต่อสู้นี้ถูกวางแผนมาตั้งแต่ต้น และไม่มีทางที่จะทำให้สถานที่ศักดิ์สิทธิ์แปดเปื้อนแม้แต่น้อย “นั่นมันไม่ยุติธรรม นี่คือการต่อสู้เพื่อตัดสินความเป็นความตายมาตั้งแต่แรก เราควรจะมีสิทธิ์ฆ่านางตอนนี้” จ้าวชื่อถิงคัดค้าน ผู้ชมต่างพอใจกับการรับชมอยู่เงียบ ๆ บางคนไม่พอใจกรรมการที่ลำเอียง แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะพูดอะไรออกมา “นี่คือคำตัดสินสุดท้ายของข้า ข้าปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียม และข้าก็จะทำเช่นเดียวกันหากกลุ่มของพวกเจ้าเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ไปก่อนหน้านี้” นักดาบผู้นั้นกล่าว กลุ่มของเจี้ยนคุนไม่เชื่อคำพูดของเขาเลยแม้แต่น้อย พวกเขาขบเม้มริมฝีปากด้วยท่าทีดูแคลน “หึ ข้าไม่เชื่อหรอก ใคร ๆ ก็เห็นว่าท่านลำเอียง” หวังเสวี่ยหงผู้เยาว์วัยกลั้นไม่อยู่จนต้องโพล่งออกมา นักดาบผู้นั้นไม่ชอบใจคำวิจารณ์ที่จี้จุดความลำเอียงของเขาอย่างตรงไปตรงมา แม้มันจะชัดเจนปานฝ่ามือก็ตาม นั่นทำให้ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธและอับอาย “ไอ้เด็กเหลือขอ! กรรมการมีสิทธิ์ในการตัดสินใจ หากพวกเจ้าไม่เคารพอำนาจของข้า ข้าจะสั่งสอนพวกเจ้าแทนอาจารย์ของพวกเจ้าเอง!” เขาข่มขู่พร้อมกับก้าวเท้าไปข้างหน้า แสดงท่าทีคุกคาม “เขากำลังทำลายชื่อเสียงของตัวเองชัด ๆ” ผู้อาวุโสคนหนึ่งส่ายหัวหลังจากเห็นพฤติกรรมของนักดาบผู้นั้น เขาเลือกที่จะทิ้งเกียรติของตัวเองเพื่อช่วยโจวซื่อชิงอย่างเห็นได้ชัด โชคร้ายที่สถานการณ์จะเลวร้ายยิ่งกว่าสำหรับเขาหากปล่อยให้นางตาย เพราะนั่นเท่ากับการล่วงเกินทั้งดินแดนศักดิ์สิทธิ์กลางและอาณาจักรแปดทิศ เขาได้ชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสียและตัดสินใจไปแล้ว “คนงี่เง่าอย่างเจ้าไม่มีคุณสมบัติพอจะสั่งสอนใครหรอก” เสียงเรียบ ๆ ดังขึ้น ทุกคนมองไปทางต้นเสียงและพบว่าคนที่พูดคือหลี่ฉีเยี่ย เขาลืมตาขึ้นมองดูทุกอย่างด้วยท่าทีนิ่งเฉย ราวกับไม่ทุกข์ร้อนกับการที่ลูกศิษย์ของเขาถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม คนทั้งเจ็ดรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที เพราะพวกเขารู้ว่าทุกอย่างจะคลี่คลายด้วยดีเมื่อมีบรรพชนคอยหนุนหลัง “เจ้า!” นักดาบผู้นั้นไม่พอใจที่ถูกเรียกว่า “คนงี่เง่า” ต่อหน้าฝูงชน ยิ่งไปกว่านั้น ในใจลึก ๆ เขาไม่ได้ใส่ใจเมาท์การ์ดหรือ “บรรพชน” คนนี้เลยสักนิด ความรู้สึกนี้ถูกแชร์โดยผู้คนในฝูงชนจำนวนมาก บรรพชนจากเมาท์การ์ดคนนี้คงไม่แข็งแกร่งอะไรขนาดนั้น อย่างมากที่สุดก็คงเป็นเพียงผู้บรรลุธรรมระดับต่ำเท่านั้น ในทางกลับกัน นักดาบผู้นี้เป็นผู้บรรลุธรรมผู้ยิ่งใหญ่ เขาจึงไม่ได้ชายตามองคนพิการผู้นี้เลย “คำตัดสินของกรรมการถือเป็นที่สุด เพราะนั่นคือกฎ! การท้าทายเรื่องนี้เท่ากับการเพิกเฉยต่อกฎของภูเขาวัฏสงสารและคำสอนของบรรพชน...” เขาหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกล่าวอย่างเย็นชา “พอได้แล้ว เลิกสวมบทบาทอำนาจที่ไม่เข้าท่า หรือกล่าวหาพวกเขาว่าไม่เคารพบรรพชนเสียที ตั้งแต่นี้ไป ข้ายกเลิกสถานะกรรมการของเจ้า ไสหัวไปด้านข้างซะ” หลี่ฉีเยี่ยโบกมือขัดจังหวะ “เจ้า!” นักดาบผู้นั้นจะยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร? ชื่อเสียงของเขาต้องพังพินาศแน่ เขาหายใจเข้าลึก ๆ และกล่าวว่า “ก่อนเริ่มการต่อสู้ ทั้งดินแดนศักดิ์สิทธิ์กลางและสำนักของเจ้าต่างยอมรับข้อเสนอของข้า รวมถึงยอมรับกฎของเมืองภูเขาวัฏสงสารด้วย การจะกลับคำตอนนี้ย่อมทำให้คนอื่นดูแคลน...” เว่ยเจิ้งหน้าแดงก่ำเมื่อได้ยินดังนั้น เขาไม่ได้ขอให้คนผู้นี้มาเป็นกรรมการเสียหน่อย มันก็แค่ไม่มีตัวเลือกอื่น ใครจะไปคิดว่าบุคคลที่มีชื่อเสียงขนาดนี้จะทำตัวไร้ยางอายได้ถึงเพียงนี้? “งั้นรึ? ถ้าอย่างนั้นก็ให้เหล่าจอมยุทธ์ที่นี่เป็นคนตัดสินเองแล้วกันว่าเจ้าลำเอียงหรือไม่ ข้าเป็นคนเชื่อมั่นในความยุติธรรม ตราบใดที่คนเกินครึ่งเชื่อว่าเจ้าลำเอียง คำตัดสินของเจ้าก็ถือเป็นโมฆะ” หลี่ฉีเยี่ยยังคงมีท่าทีเฉยเมย นักดาบผู้นั้นหันไปมองฝูงชน พวกเขาสบตากันไปมาแต่ไม่มีใครอยากออกตัว แม้แต่คนโง่ก็ยังมองออกว่าเขาลำเอียงช่วยโจวซื่อชิง พวกเขาอาจจะกลัวการล่วงเกินมหาอำนาจทั้งสองจึงไม่กล้าออกมาช่วยคนทั้งเจ็ด แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาเห็นด้วยกับการกระทำที่ทำลายชื่อเสียงของตัวเองของเขา นักดาบผู้นั้นหน้าแดงฉานเมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนับสนุน และยืนอยู่อย่างกระอักกระอ่วน “ไสหัวไปได้แล้ว เลิกทำตัวให้น่าขายหน้าเสียที” หลี่ฉีเยี่ยกล่าวเรียบ ๆ สีหน้าของชายผู้นั้นเปลี่ยนไปมาไม่หยุดดูอัปลักษณ์อย่างยิ่ง เขาทำลายชื่อเสียงตัวเองเพื่อช่วยซื่อชิง ใครจะไปคิดว่าทั้งหมดนั้นจะกลายเป็นความว่างเปล่า “ได้ ในเมื่อเป็นเช่นนั้น วันนี้ข้าก็ไม่ขอเกี่ยวข้องอะไรอีก” เขาทิ้งเวทีไป “ท่านผู้อาวุโส!” ซื่อชิงตะโกนเรียกหลังจากเห็นนักดาบผู้นั้นถูกบีบให้ออกไป ทว่านักดาบผู้นั้นก็หน้าไม่หนาพอที่จะปกป้องนางต่อ “วางตัวนางลงซะ” หลี่ฉีเยี่ยสั่ง “ท่านศักดิ์สิทธิ์ ช่วยข้าด้วย!” นางกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวเมื่อความตายคืบคลานเข้ามา “ใครมันบังอาจกล้าฆ่าศิษย์ของแท่นธงเพลิง!” เสียงคำรามดั่งสายฟ้าฟาดบาดหูทุกคน ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินช้า ๆ ขึ้นมาบนเวที เขามีรูปร่างสูงใหญ่และสายตาที่เฉียบคม เบื้องหลังของเขาคือธงเพลิงมากมายที่ทำให้เขาราวกับถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีแดง ผู้คนยังรู้สึกถึงความร้อนระอุที่แผ่ออกมาจากตัวเขาแม้จะอยู่ห่างออกไป “ท่านศักดิ์สิทธิ์แห่งแท่นธงเพลิง” ใครบางคนจำเขาได้ทันที