บทที่ 3283: ท้าทายงั้นหรือ? นางไม่ได้มีความสนใจที่จะแข่งขันกับเขาในเรื่องพรสวรรค์หรือสิ่งใดทั้งสิ้น นางเพียงแค่รู้สึกรำคาญหลังจากที่ถูกเขาพบเห็นเมื่อคราวก่อน “อืมม์ ข้าก็เป็นของข้าเช่นนี้เสมอมา มั่นใจในตัวเองแบบไร้เหตุผล” หลี่ชีเย่ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ เหล่าผู้ชมต่างถลึงตามองเขา พวกเขาไม่ชอบวิธีที่เขาพูดกับเทพธิดาของพวกเขา “ว่าอย่างไร? มาเพื่อสั่งสอนข้าหรือ?” เขาแสยะยิ้มให้นาง เฉียนเยว่รู้สึกอยากจะกระทืบเขาให้จมดินเมื่อเห็นรอยยิ้มนั้น นางไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด แต่ท่าทีของเขามันช่างน่าหงุดหงิดเสียเหลือเกิน อย่างไรก็ตาม นางรู้ดีว่าเขาไม่ใช่คนโง่เขลาหรือคนวิกลจริต เหตุใดเขาจึงมั่นใจถึงเพียงนี้? คนรุ่นเยาว์ในนิกายทมิฬสวรรค์ล้วนปฏิบัติต่อนางด้วยความเคารพยำเกรง บางคนถึงกับไม่กล้าสบตานางหรือแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ ทว่าในตอนนี้ ชายผู้นี้กลับดูเหมือนไม่ได้รับผลกระทบใดๆ เลย ตัวตนของนางสำหรับเขาไม่ต่างอะไรกับอากาศธาตุ สิ่งนี้ทำให้นางรู้สึกฉงน ความสุขุมเยือกเย็นเช่นนี้ไม่ควรจะมีอยู่ในศิษย์ที่อ่อนแอ “ถูกต้อง ข้าต้องการจะทำลายใบหน้าที่น่ารำคาญของเจ้านั่นแหละ” นางกล่าวโดยไม่คิดจะปิดบังแม้จะอยู่ท่ามกลางฝูงชน คนอื่นๆ ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นไปอีก พวกเขาคิดว่าคราวนี้หลี่ชีเย่จบเห่แน่แล้ว “ศิษย์น้อง ไม่จำเป็นต้องให้มือของเจ้าต้องเปื้อนเลือดเพราะไอ้หนอนแมลงตัวนี้หรอก” ศิษย์รุ่นพี่คนหนึ่งก้าวออกมาข้างหน้าและกล่าว “เดี๋ยวข้าจะทำให้มันต้องหลั่งเลือดสักหน่อย...” เขาต้องการประจบเอาใจ แต่เฉียนเยว่กลับไม่ได้แสดงท่าทีชื่นชม มีเพียงสายตาเย็นชาที่จ้องมองมา นั่นทำให้เขาดูน่าสมเพชจนต้องกลืนคำพูดลงคอ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย เขาพยายามจะทำตัวฉลาดแต่กลับกลายเป็นว่าได้รับความขายหน้าเสียเอง แปลกนักที่เขากลับไม่ได้โกรธเคืองนาง แต่กลับเปลี่ยนความโกรธนั้นไปลงที่หลี่ชีเย่แทน “จะลองดูก็ได้ แต่ข้าเกรงว่าเจ้าคงทำไม่สำเร็จหรอก” หลี่ชีเย่กล่าวอย่างเกียจคร้าน “นี่เจ้าหาเรื่องใส่ตัวหรือ?” เฉียนเยว่เอ่ยขึ้นอย่างเย็นชาพลางส่งสายตาอาฆาตมาให้เขา ในตอนนี้ นางถือเป็นผู้ที่ไร้คู่ต่อสู้ในหมู่คนรุ่นเยาว์ แม้แต่จ้านหู่หรือหวงหนิงก็ยังไม่ใช่คู่มือของนาง ทั้งสองคนนั้นเคยเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด แต่ในตอนนี้กลับมีช่องว่างมหาศาลเกิดขึ้นแล้ว ดังนั้น การท้าทายต่อนางจึงเท่ากับการข่มเหงตนเอง “ได้สิ ถ้าเจ้าต้องการ ข้าพอจะเล่นด้วยสักหน่อยก็ได้ แต่อย่าร้องไห้ตอนที่แพ้ก็แล้วกัน” หลี่ชีเย่พูดด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่สนใจใยดี “ไอ้คนสารเลว ดูสารรูปตัวเองเสียก่อนสิ คิดถึงความไร้น้ำยาของตัวเองบ้างก่อนจะมาพูดกับศิษย์น้องเฉียนเยว่แบบนี้!” ผู้ที่ชื่นชมนางคนก่อนหน้านี้ควบคุมอารมณ์ไม่อยู่และเริ่มแผดเสียงตะโกน “ถูกของมัน ศิษย์พี่หญิงสามารถเอาชนะเจ้าได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว! ถุ้ย!” ศิษย์หลายคนต่างพากันด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคายพร้อมกับจ้องมองหลี่ชีเย่ด้วยความโกรธแค้น พวกเขาจะปล่อยให้เขาแสดงท่าทีโอหังต่อหน้าเทพธิดาของพวกเขาได้อย่างไร? “เงียบ!” เฉียนเยว่ขมวดคิ้วและตวาดเสียงดังเมื่อได้ยินเสียงโวยวาย กลุ่มคนเหล่านั้นต่างตกใจและหุบปากลงทันที พวกเขาหันความโกรธเคืองกลับไปที่หลี่ชีเย่ผู้ซึ่งยังคงยิ้มและเอนกายอย่างเกียจคร้านอยู่บนเก้าอี้อีกครั้ง ในหัวของเฉียนเยว่เต็มไปด้วยคำถามมากมาย ชายผู้นี้มีสติสัมปชัญญะครบถ้วนแน่ๆ เหตุใดเขาจึงอยากต่อสู้กับนางกัน? เขาก็เป็นเพียงระดับกายเหล็กเท่านั้น ระดับการบ่มเพาะแค่นี้ไม่มีความหมายอะไรเลยในนิกายทมิฬสวรรค์ นางสามารถพบเห็นศิษย์ระดับนี้ได้ทั่วไปในนิกาย ทุกคนรู้ดีถึงช่องว่างระหว่างระดับกายเหล็กกับระดับรูปลักษณ์สามมรรค มันเปรียบเสมือนความแตกต่างระหว่างสวรรค์กับโลก การนำทั้งสองมาเปรียบเทียบกันนั้นเป็นเรื่องโง่เขลายิ่งนัก “ถ้าเจ้าต้องการเช่นนั้น” ในที่สุดนางก็เอ่ยขึ้นโดยไม่เข้าใจว่าเขาคิดอะไรอยู่ เหล่าผู้ชมต่างตกตะลึง พวกเขาหันมองหน้ากันและไม่เข้าใจว่าเหตุการณ์ดำเนินมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร ความแตกต่างของพลังนั้นไม่เท่าเทียมกันอย่างเห็นได้ชัด ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนความจริงที่ว่านางสามารถกำจัดเขาได้ในการโจมตีเพียงครั้งเดียว “ดี แต่แค่สู้กันเฉยๆ มันดูน่าเบื่อไปหน่อย มาทำให้มันน่าสนใจขึ้นกันดีกว่า” เขายิ้ม “เจ้าจะเสนออะไร?” นัยน์ตาของนางหรี่ลง “ถ้าข้าแพ้ เจ้าจะทำอะไรข้าก็ได้” เขาถูคางแล้วกล่าว “แต่ถ้าเจ้าแพ้ล่ะ?” เขาทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มพลางกวาดสายตามองสำรวจร่างกายนางอย่างมีความหมาย เฉียนเยว่ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ เพราะนางรู้สึกเหมือนเปลือยเปล่าด้วยเหตุผลบางประการ สิ่งนี้ทำให้นางขนลุกซู่ นางไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน เพราะเพื่อนร่วมรุ่นของนางไม่มีใครกล้าจ้องมองนางตรงๆ เลยแม้แต่คนเดียว “ว่ามา” นางพยายามตั้งสติและสูดหายใจลึกๆ ขณะรู้สึกถึงบางสิ่งที่อันตราย สัญชาตญาณบอกนางเช่นนั้น แต่มันไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย ผู้บ่มเพาะระดับกายเหล็กจะสามารถคุกคามนางได้อย่างไร? “หากเจ้าแพ้...” เขายังคงถูคางพลางแสยะยิ้ม ทุกคนมองรอยยิ้มนั้นว่าน่ารังเกียจและสะอิดสะเอียน หากสายตาฆ่าคนได้ เขาคงตายไปนับพันครั้งแล้ว “ถุ้ย! ไอ้คางคกอยากกินเนื้อหงส์” คนหนึ่งเยาะเย้ย “ทำเป็นว่าตัวเองจะชนะได้ ฝันกลางวันไปเถอะ” อีกคนพ่นลมหายใจ “กล้าดียังไงถึงมีความคิดสกปรกเช่นนี้? ศิษย์พี่หญิงเฉียนเยว่อาจจะเมตตา แต่ข้าจะฆ่ามันทิ้งเสีย” ผู้ที่ชื่นชมนางคนหนึ่งคิดด้วยจิตสังหาร พวกเขาไม่มีวันให้อภัยหลี่ชีเย่ที่ดูหมิ่นเทพธิดาอันเป็นที่รักของพวกเขา นี่เป็นความผิดที่ไม่อาจให้อภัยได้