Chapter 4915: สายตาที่มองทะลุปรุโปร่ง หมิงซือเดินวนรอบตัวหลี่ชีเย่หลายรอบ ราวกับต้องการจะช่วยหยุนหยุนประเมินชายหนุ่มผู้เป็นคนรักของเธอ “อืม...” เธอเดินทำท่าทางเหมือนคนแก่โดยเอามือทั้งสองไพล่หลัง “เจ้าหนู รู้ตัวไหมว่าโชคดีแค่ไหน?” “โชคดีอย่างไรหรือ?” หลี่ชีเย่แย้มยิ้ม “นี่ยังไม่รู้อีกเหรอ?” เธอทำท่ากอดอกแล้วกล่าว “ดูระดับการบ่มเพาะของพี่สาวข้าสิ นางเป็นอัจฉริยะอย่างไม่ต้องสงสัย” พูดจบ เธอก็ปรายตามองเขาแล้วกล่าวต่อ “แล้วดูความงามของนางสิ ทั่วทั้งดินแดนอะบรอดต่างรู้ซึ้งถึงผิวพรรณที่ผุดผ่องและใบหน้าอันงดงามของนาง นี่ข้ายังไม่ได้นับรวมภูมิหลังอันสูงส่งที่เป็นถึงผู้สืบทอดแห่งพันธมิตรเลยนะ” “แล้วยังไงต่อ?” หลี่ชีเย่ถาม “แล้วยังไงน่ะเหรอ? นั่นแหละคือสิ่งที่บ่งบอกว่าเจ้าโชคดีแค่ไหน มันเป็นบุญวาสนาสามชาติเลยเชียวล่ะ นางสมบูรณ์แบบไปเสียทุกด้าน มีชายหนุ่มมากหน้าหลายตาต่อแถวรอคอยจะจีบกันยาวเหยียด แต่เจ้ากลับถูกเลือกให้เป็นแฟนของนาง ผู้ชายคนไหนก็คงขออะไรมากไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว” หมิงซือสรุป “หมิงซือ พอได้แล้ว อย่าเที่ยวไปพูดจาเรื่อยเปื่อยเกี่ยวกับคุณชาย” หยุนหยุนส่ายหน้า “เฮ้อ เข้าข้างแฟนเร็วเสียจริง” หมิงซือจ้องเขม็งตอบกลับ “เจ้ากำลังจะได้เป็นเจ้าแห่งไพรมอลในไม่ช้า ไม่ต้องพูดถึงแค่ในสถาบันหรอก แม้แต่ในโลกทั้งใบก็แทบไม่มีใครคู่ควรกับเจ้าเลย แล้วนี่เจ้ายังมาห่วงชื่อเสียงของเขาแทนที่จะห่วงของตัวเองอีกเหรอ? แปลกชะมัด ข้าว่าความรักนี่ทำให้ผู้หญิงเสียสติจริงๆ อยากจะเป็นฝ่ายยอมเขาไปเสียหมด พี่สาว ท่านต้องตั้งสติหน่อยนะ” “เป็นเพราะเจ้ายังไม่เห็นสถานะที่ไม่มีใครเทียบได้ของคุณชายหลี่ต่างหาก” หยุนหยุนยิ้มอย่างขมขื่น นี่คือความจริง หลี่ชีเย่เคยเป็นราชาแห่งแปดพยัคฆ์ก่อนที่จะส่งต่อบัลลังก์ให้ผู้อื่น เขามีทั้งเทพมังกรอาวุโสและจ้าวเหนือหัวอยู่ใต้บังคับบัญชา “โอ้?” หมิงซือยังคงสงสัยในขณะที่จ้องมองหลี่ชีเย่ “คุณชาย ท่านมาจากที่ไหนหรือ? ข้าเกรงว่าข้ายังมองไม่เห็นเลยนะ” เธอมีความรู้สึกเดียวกับคนอื่นๆ หลายคนเมื่อพูดถึงหลี่ชีเย่ และไม่เข้าใจว่าเหตุใดหยุนหยุนถึงยกย่องเขามากมายขนาดนั้น “ข้าก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง” หลี่ชีเย่ยิ้ม “ไม่ ท่านกำลังโกหกข้า พี่สาวข้าไม่เคยสนใจพวกอัจฉริยะจากสำนักเทพ แสงสว่าง หรือสุสานสวรรค์หรอก ท่านต้องมีอะไรพิเศษแน่ๆ” หมิงซือกล่าว “หมิงซือ ระวังคำพูดของเจ้าด้วย” หยุนหยุนไม่อยากให้หมิงซือล่วงเกินหลี่ชีเย่ ถึงแม้นางจะไม่ได้เข้าใจตัวตนของหลี่ชีเย่อย่างถ่องแท้ แต่นางก็ดูออกว่าเขาเป็นคนเด็ดขาด นางยังจำภาพตอนที่เขาจัดการสัตว์ประหลาดสามตัวโดยไม่กะพริบตาได้ดี “ไม่ ข้าจะต้องดูให้ได้ว่าท่านมีดีอะไรถึงทำให้นางหลงใหลได้ขนาดนี้” สายตาของหมิงซือสับเปลี่ยนไปมาระหว่างคนทั้งสอง “งั้นก็ลองดูสิ” หลี่ชีเย่ดูนึกสนุก เด็กสาวเดินวนรอบหลี่ชีเย่อีกสองสามรอบก่อนจะยอมแพ้ “ลืมมันไปเถอะ ข้ามองไม่ออกเลยสักนิด” หยุนหยุนไม่ใช่คนอ่อนแอ แต่เธอกลับดูคอยเอาใจหลี่ชีเย่มากเกินไป ซึ่งนั่นไม่มีเหตุผลสำหรับหมิงซือเลย “อืม ข้าเห็นบางอย่างในตัวเจ้า” หลี่ชีเย่กล่าว หมิงซือพ่นลมหายใจตอบกลับ “ข้าไม่เชื่อหรอกว่าท่านจะมองออก” “เจ้าเป็นปีศาจกระต่าย” เขายิ้ม “นั่นไม่ใช่ความลับอะไรเลยสักนิด” หมิงซือพูดก่อนจะบ่นกับหยุนหยุน “พี่สาว ท่านเล่าทุกอย่างให้เขาฟังแล้วเหรอ?” หลายคนในอะบรอดต่างรู้ถึงที่มาของเธอ ดังนั้นมันจึงไม่ใช่ความลับ เธอนึกว่าหยุนหยุนเป็นคนบอกเขา “ข้าจะคุยเรื่องของเจ้ากับเขาทำไม?” หยุนหยุนส่ายหน้า หมิงซือเชื่อตามนั้นและกล่าว “เอาล่ะ งั้นมาดูสิว่าท่านจะบอกอะไรได้อีก” เธอรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยกับสายตาที่จ้องมองทะลุปรุโปร่งของเขา ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังยืดอกอย่างภาคภูมิใจ รอคอยคำตอบ “อืม ข้าไม่แน่ใจว่าควรเปิดเผยความลับของเจ้าดีไหม” หลี่ชีเย่ลังเล “ทำเลย แสดงให้ข้าเห็นสิว่าท่านทำอะไรได้บ้าง” เธอคิดว่าเขากำลังพูดจาเหลวไหล “ระหว่างการเปลี่ยนร่าง วิถีแห่งเต๋าของเจ้ามีตำหนิ เจ้าเลยได้รับผลกระทบจากธาตุไฟเข้าแทรก” หลี่ชีเย่กล่าวพร้อมรอยยิ้ม เรื่องนี้ทำให้หมิงซือถึงกับตะลึง และเขายังกล่าวต่อว่า “เจ้าคงตายไปแล้วถ้าไม่ได้ผู้อาวุโสที่มีฝีมือคนหนึ่งช่วยเอาไว้ โดยใช้เคล็ดวิชาเทพเพื่อปรับสมดุลจิตใจและสร้างรากฐานเต๋าของเจ้าขึ้นมาใหม่” “ราชาเถาวัลย์!” หยุนหยุนรู้ทันทีว่าหมายถึงใคร หมิงซือไม่ตอบโต้เพราะนั่นเป็นความลับจริงๆ เธอมาจากดินแดนอันเทเธิดและถูกนับว่าเป็นอัจฉริยะระดับแนวหน้า แต่ก็ยังมีคนที่มีพรสวรรค์เหนือกว่าเธอ นั่นคืออาวุโสราชาเถาวัลย์ แม้ว่าเขาจะเป็นอาวุโสร่วมสำนักของเธอ แต่เขาก็อายุมากกว่าเธอไม่กี่ปีและยังถือว่าเป็นคนรุ่นเยาว์อยู่ เขาคืออัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งอันเทเธิดและมีชื่อเสียงเลื่องลือในทวีปชั้นล่าง ใครๆ ต่างก็รู้ว่าเขาเป็นศิษย์สายตรงของวัวหิน มังกรเจ้าเพียงหนึ่งเดียวที่มีผลไม้ศักดิ์สิทธิ์เจ็ดผลในภูมิภาคนี้ เขาแข็งแกร่งพอที่จะเอาชนะมังกรเจ้าส่วนใหญ่จากรุ่นก่อนได้ ไม่ต้องพูดถึงคนรุ่นราวคราวเดียวกันเลย หมิงซือไม่รู้ว่าหลี่ชีเย่รู้เรื่องนี้ได้อย่างไร แต่มันเป็นความจริงทั้งหมด ศิษย์คนอื่นคงทำได้แค่รอความตายเพราะเหตุการณ์นั้นต้องอาศัยความช่วยเหลือจากผู้บ่มเพาะที่ทรงพลัง เธอเป็นอัจฉริยะระดับสูง แต่ในอันเทเธิดก็มีคนแบบเธออยู่มากมาย ถึงอย่างนั้นราชาเถาวัลย์ก็ยอมลงมือและใช้เคล็ดวิชาเทพเพื่อช่วยชีวิตเธอ ซึ่งนั่นยังช่วยเสริมรากฐานของเธอให้แข็งแกร่งขึ้นอีกด้วย เรื่องนี้มีเพียงผู้อาวุโสไม่กี่คนในอันเทเธิดเท่านั้นที่รู้ “ทะ...ท่านรู้ได้อย่างไร?” เธอถามเสียงตะกุกตะกัก “ข้าสัมผัสได้ถึงเคล็ดวิชาเทพในตัวเจ้า” หลี่ชีเย่โบกมือราวกับว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร