บทที่ 4995: ราชาจักจั่นทองคำผู้แปลกแยก เขาไม่ได้ดูหรูหราหรือฉูดฉาดแม้ว่าการแต่งกายของเขาจะผ่านการพิถีพิถันมาเป็นอย่างดี การจัดวางรายละเอียดอย่างประณีตทำให้เขาดูสูงส่งไม่ว่าจะมีเชื้อสายหรือพลังกดดันเช่นไร ทุกตะเข็บและเส้นด้ายถูกเย็บด้วยความใส่ใจในรายละเอียดระดับสูงสุด ผืนผ้าหลักทำจากไหมที่ปั่นโดยหนอนไหมสวรรค์ปีกสีน้ำเงิน ขอบชุดทำจากเส้นใยที่ผ่านการถลุงจากทรายทองแห่งแม่น้ำเย็น รองเท้าของเขาทำจากหนังหน้าท้องของสัตว์อสูรพสุธาแยกปฐพี และประดับด้วยแท่งทองแดงแห่งขุนเขาสีเขียว นี่เป็นรูปแบบโบราณที่ไม่มีให้เห็นมานานแล้ว วัสดุเหล่านี้ล้วนมีชื่อเสียงและไม่มีชิ้นไหนที่เหล่าผู้ยิ่งใหญ่เคยสวมใส่มาก่อน ทั้งหมดถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ ทำให้เขาดูราวกับเซียนที่กำลังท่องเที่ยวและดื่มด่ำไปกับสายน้ำในโลกมนุษย์ “ราชาจักจั่นทองคำ” ทุกคนโค้งคำนับไปในทิศทางของเขา ซึ่งรวมถึงผู้อาวุโสถือกระบี่และจุนชุ่ยค่านด้วย “เขาเป็นคนใหญ่คนโตงั้นเหรอ?” หมิงซือถามหลังจากเห็นราชาเทนดริลทักทายเขา “เขาเป็นหนึ่งในบุคคลที่มีชื่อเสียงที่สุดจากแดนปีศาจ และมีมิตรสหายอยู่ทุกหนทุกแห่ง ซึ่งรวมถึงพวกไร้พันธนาการของเจ้าด้วยเช่นกัน” หยุนหยุนกล่าว “จริงเหรอ?” หมิงซือไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน “ขุนเขาอันยิ่งใหญ่ทั้งสิบมีผู้บำเพ็ญตนที่ทรงพลังอยู่มากมาย ยกตัวอย่างเช่นหกเทพผู้บัญชาการ อย่างไรก็ตาม พวกเราแทบจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับโลกภายนอก จะมีข้อยกเว้นอยู่สองคน คือ มังกรป่า และราชาจักจั่นทองคำ” โกลด์เครสต์กล่าว “แล้วทำไมเขาถึงมีชื่อเสียงล่ะ?” หมิงซือถาม “เขาต่างจากมังกรป่าตรงที่เขาเป็นคนเที่ยงธรรมและยึดมั่นในวิถีที่ถูกต้อง” โกลด์เครสต์กล่าว “เข้าใจแล้ว แบบนี้นี่เองถึงมีเพื่อนอยู่ทั่ว” หมิงซือดูออกหลังจากเห็นเหล่าจ้าวมังกรที่ดุดันแสดงท่าทีเป็นมิตรต่อจักจั่นทองคำ เขาเป็นตัวตนที่โดดเด่นท่ามกลางเหล่าปีศาจหลากหลายชนิดที่พบในเขตนี้ บางตัวชอบเร่ร่อนไปมาในฐานะสัตว์ป่า พร้อมที่จะเขมือบสิ่งมีชีวิตทุกอย่างเสมอ บางตัวอาศัยอยู่ในถ้ำและปฏิบัติตนคล้ายกับนักพรตเต๋า ไม่ว่าจะอย่างไร ก็มีความแตกต่างที่ชัดเจนระหว่างปีศาจกับผู้บำเพ็ญตนจากโลกภายนอก กลุ่มหลังมีธรรมเนียมและวัฒนธรรมทางสังคมมากกว่า ในขณะที่แม้แต่ปีศาจที่แข็งแกร่งที่สุดก็ยังมีสัญชาตญาณความรุนแรงอยู่ในตัว ในทางกลับกัน ราชาจักจั่นทองคำเลียนแบบวิถีของผู้บำเพ็ญตนที่เป็นมนุษย์ เขาเรียนรู้คำสอนของสายเลือดเต๋า จึงทำให้เขามีอารมณ์ที่สงบและสูงส่งเช่นนั้น หลังจากนั้น เขาก็รับลูกศิษย์และเผยแผ่วิถีเต๋าของเขา ฝ่ายของเขาในแดนปีศาจดูคล้ายกับอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ การได้ไปเยือนสถานที่ของเขาสามารถทำให้ผู้อื่นต้องตะลึง พวกเขาคงคิดว่าตนเองกำลังอยู่ในที่อื่นบนทวีปนี้ ไม่ใช่แดนปีศาจ แม้ว่าเขาจะไม่สามารถออกจากที่นี่ได้ แต่เขาก็ยังคงเป็นมิตรที่ดีกับผู้มีอำนาจระดับสูงจากโลกภายนอก ราชันรัศมีที่กำลังโกรธจัดก็ยังไม่ลืมที่จะทักทายเขา นอกเหนือจากผู้บำเพ็ญตนที่เป็นมนุษย์แล้ว เหล่าราชาปีศาจยังให้ความเคารพเขาและให้เกียรติเขาเสมอมา แม้แต่เหยี่ยวจ้องเย็นผู้ดุร้ายก็ยังพยักหน้าให้เขาหลังจากสบตากัน “เขายังแข็งแกร่งมากอีกด้วย มีข่าวลือว่าเขาสนิทกับเทพผู้บัญชาการราวกับพี่น้องเลยทีเดียว” โกลด์เครสต์กระซิบ “ว้าว ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมแม้แต่เหยี่ยวตัวนั้นยังต้องยอมอ่อนข้อให้” หยุนหยุนกระซิบตอบ “ท่านคงจะเป็นสหายเต๋าหลี่สินะ” ราชาจักจั่นทองคำไม่ลืมที่จะหันมาหาหลี่ฉี่เย่และโค้งคำนับเล็กน้อย หลี่ฉี่เย่ยิ้มตอบ “อย่างที่เขาว่ากัน การมีมิตรย่อมดีกว่าการมีศัตรู” เขากล่าว “ราชาจักจั่น ข้าต้องเอาหัวของมัน” ราชันรัศมีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “อย่าใจร้อนไปเลยราชัน ข้าได้เตรียมงานเลี้ยงไว้ที่วังของข้าแล้ว มาดื่มกันก่อนแล้วค่อยคุยกันทีหลัง ตอนนั้นก็ยังไม่สายเกินไปหรอก” ราชาจักจั่นทองคำเสนอแนะ ราชันรัศมีครุ่นคิดดูแล้ว ก็นั่นสินะ ศัตรูของเขาไม่ได้หนีไปไหน การต่อสู้ครั้งนี้รอให้จบงานเลี้ยงก่อนก็ได้ และการยับยั้งชั่งใจของเขาจะถือเป็นการให้เกียรติราชาจักจั่นทองคำมากพอแล้ว ท้ายที่สุด การล่วงเกินปีศาจอย่างราชาจักจั่นทองคำและเหยี่ยวจ้องเย็นก็ไม่ใช่เรื่องฉลาด โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับราชาจักจั่นทองคำที่มีอิทธิพลแม้กระทั่งในโลกภายนอก “ไม่จำเป็น ความแค้นควรได้รับการสะสางให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้” หลี่ฉี่เย่ไม่เห็นด้วยและโบกมือให้ราชันรัศมี “ข้ามีข้อเสนอที่ดีกว่าหัวของข้าให้ลูกชายของเจ้าเสียอีก นั่นก็คือเจ้าไงล่ะ เขาจะได้ไม่เหงาเมื่อเจ้าไปอยู่กับเขาด้วย” สิ่งนี้เทียบเท่ากับการไม่ไว้หน้าราชาจักจั่นทองคำเลยแม้แต่น้อย ทำให้เหยี่ยวจ้องเย็นต้องหันมามองเขาอีกครั้ง เพราะในสามทวีปนี้มีน้อยคนนักที่จะมองว่านี่เป็นการกระทำที่ฉลาด “ฮ่าฮ่าฮ่า อย่ามาโทษข้าที่ต้องไร้ความปรานีในวันนี้ในเมื่อเจ้าเลือกที่จะฆ่าตัวตายเอง” ราชันรัศมีระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ตอนนี้ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาต้องอดกลั้นอีกต่อไป “เฮ้อ การต่อสู้และการเข่นฆ่า เมื่อไหร่มันถึงจะจบสิ้นเสียทีนะ?” ราชาจักจั่นทองคำถอนหายใจ