Chapter 4971: ผู้สูญหาย เมื่อกลับมาถึงสถาบัน เจ้าหญิงหมิงซือและคนอื่นๆ ต่างรอคอยการกลับมาของหลี่ชีเย่อย่างใจจดใจจ่อ โชคดีที่พวกเขาไม่ต้องรอนานเขาก็กลับมา “ท่านทำให้พวกเราตกใจแทบแย่ พวกเรากำลังจะออกไปตามหาท่านแล้วเชียว” หมิงซือถอนหายใจด้วยความโล่งอกพร้อมกับลูบหน้าอกตัวเองเบาๆ “มีอะไรต้องกังวลกัน ใครจะฆ่าข้าได้?” หลี่ชีเย่ยิ้ม กลุ่มของพวกเขาคิดตามแล้วก็เห็นด้วยกับเขา เขาเพิ่งจะจัดการกับลอร์ดมังกรห้าคนไปโดยที่อีกฝ่ายไม่มีโอกาสได้ต่อต้านเลยด้วยซ้ำ ถึงแม้ว่าเขาจะพบกับปัญหาขึ้นมาจริงๆ พวกเขาก็คงช่วยอะไรไม่ได้แม้แต่น้อย ศัตรูระดับที่ทำให้เขาลำบากได้นั้นย่อมอยู่เหนือขอบเขตความสามารถของพวกเขาไปไกล “เจ้าไก่นั่นไปไหนแล้ว?” หลี่ชีเย่กวาดสายตามองไปรอบๆ พร้อมกับยิ้ม เขาถามถึงนายน้อยโกลด์เครสต์ “เขาวิ่งหนีไปแล้วล่ะ” หมิงซือหัวเราะคิกคักพลางกล่าวว่า “ดูจากท่าทางลับๆ ล่อๆ ของเขาแล้ว สงสัยว่าคงกำลังวางแผนอะไรไม่ดีอยู่ และไม่อยากให้พวกเรารู้แน่ๆ” “ข้าเชื่อว่านิกายของเขากำลังเรียกตัวเขากลับไปมากกว่าค่ะ” เจี้ยนอวิ๋นอวิ๋นกล่าว ในตอนแรกโกลด์เครสต์ยังวนเวียนอยู่แถวนี้เพราะหลี่ชีเย่ แต่ทว่ามีธุระด่วนเข้ามาเขาจึงจากไปอย่างรีบร้อน กลุ่มของพวกเขาก็ไม่ได้คิดจะเข้าไปก้าวก่าย “ท่านนายน้อย…” อาจารย์ใหญ่ซึ่งอยู่ที่นั่นด้วยเดินเข้ามาหาและโค้งคำนับด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ “อะแฮ่ม ท่านนายน้อย ข้าขอถามอะไรสักอย่างได้หรือไม่?” เขาเองก็รออยู่ที่นี่เพื่อหวังจะถามถึงสิ่งที่หลี่ชีเย่ได้พบเจอมาเช่นกัน “มีอะไรที่ท่านอยากรู้หรือ?” หลี่ชีเย่ยิ้ม “ท่านนายน้อย ประสบการณ์ข้างบนนั้นเป็นอย่างไรบ้าง? เอ่อ แน่นอนว่าถ้าท่านไม่อยากเล่าก็ไม่เป็นไร” เขาอยากรู้เกี่ยวกับตัวตนระดับสูงสุดของสถาบันจริงๆ มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เคยเห็นตัวตนผู้นี้ และต่อให้เขาจะเป็นอาจารย์ใหญ่ก็ยังไม่มีคุณสมบัติพอที่จะได้พบ “ไม่มีอะไรมาก แค่ขึ้นไปดูเฉยๆ” หลี่ชีเย่กล่าว “บอกมาเถอะ ท่านได้อะไรกลับมาจากข้างบนบ้าง สมบัติอยู่ที่ไหน เอาออกมาให้พวกเราดูหน่อยสิ” หมิงซือรบเร้า “สมบัติอะไรกัน? ข้าอยากได้อะไรก็ได้ทั้งนั้น ไม่เห็นจำเป็นต้องขึ้นไปหาข้างบนนั่นเลย” หลี่ชีเย่ส่ายหัว นางชะงักไปครู่หนึ่งแล้วตระหนักได้ว่านั่นคือความจริง แล้วสมบัติชิ้นไหนจะล้ำค่าไปกว่าการเป็นผู้ควบคุมเต๋าเล่า? ภูเขาศักดิ์สิทธิ์มีสมบัติมากพอที่จะทำให้เขาพอใจอยู่แล้วหากนั่นคือเป้าหมายของเขาตั้งแต่แรก “อาจารย์ใหญ่พูดถึงตัวตนระดับสูงสุดน่ะค่ะ” เจี้ยนอวิ๋นอวิ๋นกล่าว “ใช่ๆ ท่านได้พบใครบ้างหรือเปล่า?” อาจารย์ใหญ่เริ่มร้อนใจ “พบสิ เราคุยกันนิดหน่อย” หลี่ชีเย่ยิ้ม “...” อาจารย์ใหญ่ถึงกับพูดไม่ออก พวกเขาได้คุยกันจริงๆ น่ะหรือ? ตัวตนระดับสูงสุดผู้นี้ทำให้ศาลสวรรค์ต้องล่าถอยไปแม้จะสูญเสียจักรพรรดิไปแล้วก็ตาม ไม่ต้องพูดถึงรุ่นเยาว์เลย ต่อให้เป็นบรรพชนโบราณของสถาบันก็ยังต้องก้มกราบแบบสิโรราบหากโชคดีพอที่จะได้รับอนุญาตให้เข้าเฝ้า แต่ตอนนี้หลี่ชีเย่กลับทำเหมือนว่าเขาเพียงแค่คุยกับเพื่อนหรือคนแปลกหน้าที่เดินผ่านมาก็เท่านั้น “ท่านพบใคร? พวกเขามีสามหัวหกแขนไหม? ต้องตัวสูงเทียมฟ้าแน่ๆ เลยใช่ไหม?” ดวงตาที่เป็นประกายของหมิงซือเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ไม่เลย สวยมากต่างหาก” หลี่ชีเย่ตอบ “อ้อ เป็นหญิงงามนี่เอง” เจี้ยนอวิ๋นอวิ๋นกล่าว “สวยยิ่งกว่าใครในโลกใบนี้เสียอีก” หลี่ชีเย่เสริม นางประหลาดใจที่ได้ยินคำชื่นชมระดับนี้จากหลี่ชีเย่ ปกติแล้วเขาค่อนข้างจะตระหนี่ถี่เหนียวในการประเมินสิ่งต่างๆ เหลือเกิน “อย่างนี้นี่เอง…” เจี้ยนอวิ๋นอวิ๋นไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่าหญิงงามระดับนี้จะเป็นอย่างไร แม้นางเองก็ถือเป็นหญิงงาม แต่ก็ยังไม่อาจเรียกได้ว่าถึงระดับนั้น “ข้าอยากเห็นนางด้วยตาตัวเองจัง” หมิงซือกล่าวด้วยความทึ่ง อาจารย์ใหญ่เองก็ตื่นเต้นเช่นกัน สิ่งนี้เผยให้พวกเขาเห็นว่าตัวตนระดับสูงสุดผู้นี้เป็นสตรี “มีอะไรอีกไหม?” อาจารย์ใหญ่ถาม “ไม่มีแล้ว” หลี่ชีเย่กล่าว เห็นได้ชัดว่าเขาไม่อยากจะพูดถึงเรื่องนี้ต่อ อาจารย์ใหญ่รู้สึกผิดหวังแต่ก็ไม่ได้เซ้าซี้ต่อ “ท่านนายน้อย ท่านจะพักอยู่ที่สถาบันหรือไม่?” เจี้ยนอวิ๋นอวิ๋นถาม “ข้าต้องกลับไปยังอันเทเธอร์ด ท่านควรจะไปกับข้าด้วย ที่นั่นเป็นสถานที่ที่ยอดเยี่ยมมากเลยนะ” หมิงซือเสนอ นางอยากจะอยู่ใกล้ๆ หลี่ชีเย่ “ไม่” หลี่ชีเย่ส่ายหัวแล้วหันไปถามเจี้ยนอวิ๋นอวิ๋น “เจ้าพบคนที่ตามหาแล้วหรือยัง?” “พบแล้วค่ะ เป็นอาจารย์ใหญ่ เขาเห็นกุญแจและตอบคำถามของข้าแล้ว” อวิ๋นอวิ๋นกล่าว “ข้ารู้เรื่องนั้นน้อยมาก” อาจารย์ใหญ่กล่าว “จักรพรรดินีม่ายศักดิ์สิทธิ์เคยมาที่สถาบันเพื่อพบกับจ้าวแห่งดาบจั๋วอี้เจี้ยน ข้าเองก็อยู่ที่นั่นเพื่อต้อนรับนาง” หลี่ชีเย่เคยได้ยินชื่อจ้าวแห่งดาบผู้นี้มาก่อน “แต่ว่านางมาช้าไป เขาจากไปได้สักพักแล้วและไม่ได้กลับมาอีกเลย” อาจารย์ใหญ่กล่าวต่อ “กลายเป็นคนสูญหาย” หลี่ชีเย่แสดงความคิดเห็น “ใช่” อาจารย์ใหญ่พยักหน้า “หากเขายังมีชีวิตอยู่และต้องการจะซ่อนตัว เขาก็ยังควรจะรายงานเรื่องนี้ต่อสถาบัน เพราะอย่างไรเขาก็รับหน้าที่เป็นผู้พิทักษ์สถาบันและมีภาระหน้าที่ที่ต้องดูแล เท่าที่ข้ารู้ เขาไม่ใช่คนเดียวที่หายตัวไป จักรพรรดินีม่ายศักดิ์สิทธิ์และผู้พิชิตปรากฏการณ์ก็หายตัวไปด้วยเช่นกัน” “มีคนอื่นอีกไหม?” หลี่ชีเย่ถาม “บุตรแห่งความว่างเปล่า” อาจารย์ใหญ่เปิดเผยทุกอย่าง “เขาเป็นอัจฉริยะที่โดดเด่นมาก อีกคนที่จะกลายเป็นผู้พิชิตตั้งแต่อายุยังน้อย” หมิงซือตกใจ “ใช่ เขาเป็นรุ่นเดียวกับข้า ศิษย์พี่ของข้าเอง แต่เขาจากไปเพื่อเข้าร่วมกับแท่นบูชาอมตะในภายหลัง” อาจารย์ใหญ่กล่าว “ข้าได้ยินมาว่าเขามีผลไม้เต๋าหกผลและจากไปยังทวีปเบื้องบนแล้ว” หมิงซือกล่าว “ศิษย์พี่มีผลไม้หกผลจริงๆ ข้าบอกให้เขาขึ้นไปสู่ระดับที่สูงขึ้น แต่ข้าก็ไม่รู้ว่าเขาทำหรือไม่ พวกเราขาดการติดต่อกัน” อาจารย์ใหญ่กล่าว “ข้าเคยถามทางแท่นบูชาอมตะในภายหลังเพื่อขอข้อมูล แต่พวกเขาก็ขาดการติดต่อกับเขาไปเช่นกัน” จากนั้นเขาก็จ้องไปที่เจี้ยนอวิ๋นอวิ๋น “จนกระทั่งเจ้ามาถึง ข้าถึงมั่นใจว่ากรณีคนหายเหล่านี้มีความเกี่ยวข้องกันบางอย่าง พวกเรามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน หากเขาจะเลื่อนระดับขึ้นไปจริงๆ เขาคงบอกข้าเป็นคนแรก” “คนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้ฝึกตนที่ยอดเยี่ยม เกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่? ใครกันที่จะจับตัวพวกเขาไปได้?” หมิงซือพึมพำ กลุ่มของพวกเขามองหน้ากันหลังจากได้ยินเรื่องนี้