Chapter 5672: ฉันจะไปหา หอกเล่มนั้นถูกหลอมขึ้นจากกฎแห่งบรรพกาลและแฝงไปด้วยพลังแห่งความสัมพันธ์อันลึกซึ้ง มันดูเหมือนความโกลาหลทว่าถูกสร้างขึ้นโดยคำนึงถึงระเบียบแบบแผน เมื่อกฎต่างๆ ถักทอกันและสอดประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ หอกเล่มนั้นก็กลายเป็นดั่งบทจารึกแห่งบรรพกาล ทว่ามันไม่ใช่สิ่งที่ใครจะสามารถเข้าใจได้อย่างถ่องแท้เพียงแค่เหลือบมอง มันเป็นหนึ่งเดียวที่ไร้รอยต่อ มีความกลมกลืนอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ระหว่างกฎแต่ละข้อ อีกทั้งยังผสานเข้ากับจิตใจของนางได้อย่างไร้ที่ติ ด้วยเหตุนี้ จิตใจของนางจึงดูเหมือนดำรงอยู่มาตั้งแต่จุดเริ่มต้นของโลก คล้ายกับเป็นแหล่งกำเนิดนิรันดร์ แม้ว่านางจะถูกลบเลือนจนหายไป หอกเล่มนี้ก็จะยังคงอยู่ นางเข้าใจถึงความสำคัญของมันและพบว่าตนเองได้กลายเป็นสิ่งมีชีวิตรูปแบบใหม่ ผู้ที่สามารถมองเห็นความโกลาหลแห่งบรรพกาลได้ “คุณชาย...” นางพยายามลุกขึ้นหลังจากเรียกสติกลับคืนมาได้ “พักผ่อนเถอะ” เขาถูหน้าผากของนางและปกคลุมร่างของนางด้วยแสงแห่งบรรพกาล ชะล้างความเจ็บปวดไปจนสิ้นและมอบความรู้สึกราวกับได้เลื่อนระดับจิตวิญญาณ “การกลับคืนสู่ความเรียบง่ายจะช่วยให้เจ้าก้าวข้ามขีดจำกัดไปได้” เขากล่าวพลางปล่อยมือนาง “ข้าจะพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อไม่ให้ผิดหวังในความคาดหวังของคุณชายค่ะ” นางกล่าว “เจ้าพักผ่อนได้ตามสบาย” เขาลูบผมของนางและถอนหายใจออกมา “ข้าปรารถนาที่จะติดตามคุณชายไป” นางกล่าวโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย “ความเจ็บปวดในวันนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น หากเจ้ายังฝืนเดินหน้าต่อไป อนาคตข้างหน้าก็คงไม่ได้สดใสอย่างที่เจ้าวาดฝันไว้ เจ้าก็รู้ดีถึงอันตรายเหล่านั้น” เขามองไปที่นาง “คำเตือนของคุณชายข้าไม่ได้นิ่งนอนใจค่ะ แต่ข้าได้ติดตามคุณชายผ่านความยากลำบากมานับครั้งไม่ถ้วน และข้าก็จะทำเช่นนั้นต่อไปในตอนนี้” นางตอบ เขาไม่มีสิ่งใดจะกล่าวหลังจากได้ยินเช่นนั้น จึงยิ้มออกมา “เอาเถอะ ตำนานของหอกโลหิตจบลงที่นี่ และอนาคตจะเป็นประจักษ์พยานแห่งบรรพกาล” “ข้าทำได้ค่ะ” นางกล่าวอย่างมั่นใจ ทั้งสองกอดกันในความเงียบงันเนื่องจากไม่จำเป็นต้องมีคำพูดใดๆ อีกต่อไป เสี้ยววินาทีนั้นกลับดูยาวนานดั่งนิรันดร์ “ไปเถอะ คุณชาย” นางผละออกจากอ้อมกอดของเขาและยืนขึ้นอย่างสง่างาม เขาพยักหน้าและเดินไปยังประตูมิติ ที่นี่ดูเหมือนจะเป็นจุดสิ้นสุดของโลกใบนี้ ไม่มีสิ่งใดให้มองเห็นอีกต่อไป เขายกมือขึ้นและสั่งให้เส้นสายแห่งบรรพกาลเข้าสู่ความว่างเปล่าเบื้องหน้านี้ ห้วงอวกาศเริ่มคลี่ออกดั่งม้วนกระดาษที่ถูกเปิดออก เส้นสายเหล่านั้นทำหน้าที่ดั่งน้ำหมึกที่ซึมซาบเข้าไปในความว่างเปล่า ถ่ายทอดความลี้ลับแห่งธรรมชาติของจักรวาลไว้อย่างวิจิตรบรรจง สิ่งนี้เรียกต้นไม้แห่งบรรพกาลออกมา การดำรงอยู่ของมันบิดเบือนความจริง ทำให้เกิดเส้นทางไปสู่โลกที่ไม่มีใครอาจเอื้อมถึง เขาเดินเข้าไปในขณะที่จื่อชุ่ยหนิงก้มศีรษะให้เขาแทนที่จะติดตามไป อาณาเขตใหม่นี้หลอมรวมเข้ากับหลี่ชีเย่ ทั้งสองจมหายไปดั่งก้อนหินที่ตกลงสู่มหาสมุทร ทุกสรรพสิ่งระเหยหายไปราวกับไม่เคยดำรงอยู่มาก่อน เหลือเพียงชุ่ยหนิงเพียงลำพัง นางยืนอยู่ที่นั่นดั่งรูปปั้น เตรียมพร้อมที่จะต้อนรับผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญด้วยปลายหอกที่จ่อเข้าที่ลำคอ *** หลี่ชีเย่มาเยือนโลกแห่งผลึกและเฝ้ามองทุกสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า “เคร้ง!” คลื่นมหาสมุทรแห่งเจตจำนงกระบี่และดาบพุ่งเข้าจู่โจมในทันที อานุภาพของมันรุนแรงถึงขั้นสามารถกลืนกินทุกคนได้ก่อนที่พวกเขาจะทันได้ตั้งตัว พลังทำลายล้างของมันสามารถทะลวงผ่านโลกและบดขยี้ดวงดาวให้แหลกลาญ หลี่ชีเย่ต้านทานออร่าเหล่านั้นและมองเห็นกระบี่และดาบที่ลอยเด่นอยู่เบื้องบน ทั้งสองเล่มสามารถตัดผ่านกาลเวลาและปลิดชีพจักรพรรดิได้ สิ่งที่โดดเด่นที่สุดคือการประสานกันอย่างกลมกลืน ดาบคือกระบี่และกระบี่คือดาบ ไม่มีใครสามารถมองเห็นความบกพร่องใดๆ ในการผสานพลังของทั้งสองได้ การจู่โจมอย่างกะทันหันนั้นหนักหน่วงเกินรับไหว แต่การโบกมือเพียงครั้งเดียวของหลี่ชีเย่ก็เพียงพอที่จะหยุดมันไว้ได้ “ตู้ม!” เขายกเท้าขึ้นหนึ่งข้างและทำให้วิถีแห่งเต๋าแตกสลาย พลังงานบรรพกาลปรากฏขึ้นภายใต้ฝ่าเท้าในขณะที่เขากระทืบลงบนมหาสมุทรนั้น กดข่มมันไว้อย่างสมบูรณ์ “เคร้ง!” ร่างภาพลวงตาปรากฏขึ้นตามมา “หาคู่หูคนอื่นมาเทียบพวกเจ้าสองคนในเรื่องการร่วมมือด้วยกระบี่และดาบไม่ได้จริงๆ” หลี่ชีเย่ยิ้ม “คุณชาย!” ทั้งสองดีใจอย่างยิ่งที่ได้ยินเสียงของเขา “ไม่ต้องขยับ ฉันจะไปหาเอง” เขาก้าวเดินเพียงหนึ่งก้าวและข้ามผ่านมหาสมุทรแห่งเจตจำนงสังหารนั้นไป จากนั้นเขาก็มองเห็นแม่น้ำแห่งกาลเวลาที่ส่องประกายระยิบระยับ เวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่งอยู่ที่นั่น ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นภายนอก ทุกสิ่งที่อยู่ภายในแม่น้ำสายนี้จะคงอยู่เช่นเดิมเสมอไป มันทำให้สิ่งมีชีวิตภายในสามารถมีชีวิตอยู่ได้ตลอดกาลเช่นกัน ในขณะที่เขาเดินทางไปยังต้นกำเนิดของแม่น้ำ เขาก็มองเห็นกงล้อแห่งเวลา การหมุนของมันคือเหตุผลที่ทำให้เกิดสถานการณ์ที่เป็นเอกลักษณ์นี้ ร่างมากมายยืนอยู่ใกล้กงล้อ ในจำนวนนั้นมีหญิงสาวสี่คนสวมชุดสีเหลือง แดง น้ำเงิน และขาว พร้อมหน้ากากที่มีสีสันตรงกับชุดของพวกนาง