บทที่ 1295: เท่เกินไปแล้ว หลู่ถิงเซียวไม่ได้อยู่ต่ออีก เพราะอีกไม่นานเขาต้องไปประชุม อีกทั้งไม่อยากรบกวนการทำงานของเธอ จึงลุกขึ้นแล้วออกไปกลางคันของการคัดเลือกนักแสดง หลู่จิ้งหลี่คิดว่าตอนนี้ก็ถามเสี่ยวซีซีอะไรไม่ได้อยู่ดี จึงออกไปด้วยเช่นกัน “พี่ไม่อยากดูเสี่ยวซีซีเปลี่ยนเป็นชุดผู้หญิงเหรอ?” หลู่จิ้งหลี่เดินตามหลังเขาไปแล้วถาม หลู่ถิงเซียวปรายตามองเขาแวบหนึ่ง “เหมือนผมไม่เคยเห็นเธอใส่มาก่อนงั้นเหรอ?” หลู่จิ้งหลี่พยักหน้าหงึกๆ เหมือนไก่จิกข้าว แล้วพูดว่า “โอ้ ใช่สิ! พี่เคยเห็นเสี่ยวซีซีมาทุกแบบทุกสภาพแล้ว! ที่จริงพี่จะเห็นเธอในรูปแบบไหนก็ได้ตามใจ ต่างจากพวกมือใหม่พวกนั้นตั้งเยอะ!” … ภายในห้องแต่งตัว เยี่ยอิงหยิบชุดที่เตรียมไว้ให้หนิงซีออกมา และยังมีชุดเครื่องสำอางเตรียมไว้เรียบร้อยด้วย “พี่ซี ต้องให้ฉันเรียกช่างแต่งหน้ามาไหม?” “ไม่เป็นไร ฉันทำเองได้” หนิงซีกล่าวพลางถอดแจ็กเก็ตออก แล้วปลดกระดุมคอเสื้อ หัวใจของเยี่ยอิงพลันเต้นวูบ “งะ งั้นฉันออกไปรอก่อนนะ! เปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ ถ้าต้องการอะไรเรียกฉันได้เลย!” “อืม” หนิงซีพยักหน้า แล้วปลดกระดุมเม็ดที่สอง เผยให้เห็นไหปลาร้าขาวผ่อง และร่องรอยจางๆ ของผ้าพันหน้าอกสีขาว เยี่ยอิงรีบหันหลังพรวดออกไป ถึงกับเดินเซเกือบสะดุดล้มตอนวิ่งออกมา นอกประตู เจียงมู่เย่ถึงกับกระตุกมุมปากเมื่อเห็นเยี่ยอิงหน้าแดง ไอ้ตัวแสบ ไปทำอะไรกับสาวน้อยคนนี้อีกแล้ว? จริงๆ แล้วครั้งนี้หนิงซีบริสุทธิ์จริงๆ เธอไม่ได้ใจดีเป็นพิเศษหรืออะไรทั้งนั้น... อืม เธอไม่ได้ทำอะไรเลยจริงๆ! ระหว่างที่หนิงซีเปลี่ยนเสื้อผ้าและแต่งหน้าอยู่ข้างใน คนไม่กี่คนด้านนอกก็เริ่มคุยกันระหว่างรอ ฉินหรานอ่านบทไปพลางพูดว่า “บริสุทธิ์... ใสซื่อ น่ารัก... แถมยังเชื่อฟังอีก? ตัวละครนี้ต่างจากตัวจริงของหนิงซีมากเกินไปแล้ว พวกเขาต้องล้อกันเล่นแน่ๆ!” หานอวี้เฉิงก็เห็นด้วย จากภาพลักษณ์ตอนหนิงซีแต่งหญิง เธอแทบจะอยู่ในระดับราชินีของทั้งประเทศแล้ว! ส่วนตอนเธอแต่งเป็นผู้ชาย พวกเขาทุกคนเพิ่งได้เห็นกับตาไปสดๆ ร้อนๆ จึงไม่ต้องอธิบายอะไรเพิ่ม หลัวฝานเป็นคนของสตาร์ไลท์ เอ็นเตอร์เทนเมนต์ และตอนที่หนิงซียังอยู่กับสตาร์ไลท์ เขาก็เคยเจอเธอมาหลายครั้งแล้ว จึงไม่ได้ใคร่รู้นักว่าหนิงซีตอนแต่งหญิงจะเป็นอย่างไร กลับกัน เขากำลังคุยกับผู้กำกับอย่างออกรส หลี่เล่อไคยังจ้องโม่อวี้ซิวอยู่ สีหน้าดูเหมือนยังโกรธไม่หาย ทว่าเขาสังเกตได้ว่าอีกฝ่ายดูเหม่อลอย กระสับกระส่าย และไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ไม่นาน ประตูห้องแต่งตัวก็เปิดออกจากด้านใน ทุกคนเงยหน้ามองไปทางประตูโดยไม่รู้ตัว ที่หน้าประตูห้องแต่งตัว หญิงงามผู้เจิดจรัส ริมฝีปากแดงสดก้าวออกมา ดวงตาคู่ใสเป็นประกาย ชุดเดรสปาดไหล่สีขาวแนบกระชับเข้ากับรูปร่างของเธออย่างพอดี เส้นผมทอดลงบนบ่าอย่างงดงาม และเธอก็เหยียบย่างอย่างมั่นใจบนรองเท้าส้นเข็มสีชมพู ตัวเธอมีเสน่ห์เรียบง่ายแต่สดใส สวยจนแทบหยุดหายใจ สีหน้าของสาวน้อยดูเก็บตัว สงบนิ่ง และขี้อาย เธอดูบริสุทธิ์ น่ารัก และเชื่อฟังอย่างยิ่ง จนทำให้คนเห็นอดไม่ได้ที่จะอยากปกป้องเธอ “โห!” ฉินหรานทำบทหล่นลงพื้น อ้าปากค้าง เจียงมู่เย่หัวเราะลั่น เธอหลอกคนอีกแล้ว! หานอวี้เฉิงอึ้งไปเลย “นี่...” หลี่เล่อไคขยี้ตาแรงๆ แม้แต่หลัวฝานก็ยังตะลึงไปด้วย... โม่อวี้ซิวยืนขึ้นทันที สายตาจับจ้องไปที่หญิงสาว “บ้าเอ๊ย! คุณ...คุณเป็นหนิงซีจริงๆ! เท่สุดๆ! ทำได้ยังไงกัน? นี่เป็นคนละคนกันรึเปล่า?” ฉินหรานวิ่งเข้าไปแล้วเดินวนรอบหนิงซีหลายรอบอย่างไม่อยากเชื่อ