บทที่ 1296: ผมจะไม่ทำอีกแล้ว! นี่มันน่าทึ่งเกินไปแล้ว เธอเหมือนคนละคนไปเลย! เขาไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเลยว่าเป็นเธอจริง ๆ! ในขณะที่เขายังช็อกอยู่ ฉินหรานก็ยื่นมือออกไปทางหน้าอกของหนิงซี หญิงสาวเงียบขรึบคว้าข้อมือของฉินหรานไว้แน่นในทันที ฉินหรานร้องลั่น “อ๊า! หยุดก่อน! พี่! เพื่อน! ปล่อยผม! ผมผิดเอง! คุณคือหนิงซี! คุณคือหนิงซีแน่ ๆ!” หนิงซีจึงปล่อยมือเขา “เมื่อกี้นายคิดจะเอามือไปจับตรงไหนของฉัน?” ฉินหรานย่อตัวลงแล้วหดหัว “ผมแค่ตกใจเกินไป ผิดผมเอง ผมจะไม่ทำอีกแล้ว!” เมื่อฉินหรานได้รับบทเรียนจากการกระทำของตัวเอง ทุกคนก็เห็นแววตาดุดันของหนิงซี ถึงเธอจะอยู่ในชุดผู้หญิง แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเธอคือคนเดียวกับชายเมื่อครู่ ขณะที่คนอื่น ๆ รุมล้อมหนิงซี เจียงมู่เย่กลับจดจ่ออยู่กับโม่อวี่ซิ่ว สีหน้าของโม่อวี่ซิ่วเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงทันทีที่เห็นหนิงซีเดินออกมาจากห้องแต่งตัว และยิ่งแปลกประหลาดขึ้นไปอีกเมื่อเห็นฉากระหว่างหนิงซีกับฉินหราน ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดจะทำอะไร หนิงซีต้องถ่ายฉากร่วมกับพวกเขาทั้งหกคน ดังนั้นคงต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่ เธอส่งข้อความไปหาลู่ถิงเซียว บอกให้เขากลับบ้านไปก่อน แล้วแจ้งว่าเธอจะตรงไปที่แพลตินัม พาเลซหลังจากเสร็จงาน การถ่ายกับคนก่อนหน้าสองสามคนเป็นไปอย่างราบรื่น ฉากสุดท้ายเป็นฉากของโม่อวี่ซิ่ว ม่ายฮว๋าอันเลือกฉากหนึ่งขึ้นมา “เอาฉากเจอกันกลางสายฝนนี้แหละ!” ฉากนี้คือนางเอกได้พบซีอีโอของบริษัทบนถนน แล้วซีอีโอก็จะถอดเสื้อคลุมของตัวเองมาคลุมให้เธอ ก่อนจะวิ่งฝ่าสายฝนไปด้วยกัน ม่ายฮว๋าอันรู้สึกกังวลอยู่บ้าง เพราะโม่อวี่ซิ่วดูไม่ค่อยดีตั้งแต่เรื่องเมื่อครู่ โม่อวี่ซิ่วช่างปวดหัวจริง ๆ ขออย่าให้มีเรื่องเพิ่มอีกเลย “อวี่ซิ่ว แบบนี้โอเคไหม?” ม่ายฮว๋าอันถาม โม่อวี่ซิ่วดูหงุดหงิดเล็กน้อยก่อนจะตอบห้วน ๆ ว่า “ช่างมัน!” “เอาล่ะ งั้นเริ่มกันเลย!” ม่ายฮว๋าอันกล่าว การถ่ายเริ่มขึ้น หนิงซีทำท่าจะยกมือขึ้นบังละอองฝนที่โปรยลงมา “ซีอีโอโม่ คุณมาที่นี่ทำไม?” โม่อวี่ซิ่วไม่พูดอะไร เขาถอดเสื้อคลุมออกแล้วเอามาคลุมศีรษะของเธอ “ไป!” “อ้อ…” หนิงซีพยักหน้าอย่างประหม่า พลางหลบเข้าไปใต้เสื้อคลุม จากนั้นทั้งสองก็เดินเคียงกันเข้าไปหลบฝน “คัท! เทกนี้ผ่าน!” ม่ายฮว๋าอันถอนหายใจโล่งอก “อวี่ซิ่ว นายทำได้ดี อย่างที่ฉันบอกไว้...” ยังพูดไม่ทันจบประโยค โม่อวี่ซิ่วก็จู่ ๆ กระชากมือหนิงซีแล้วพาเธอเดินออกไป เพียงชั่วพริบตา ทั้งสองก็หายลับไป! ม่ายฮว๋าอันงุนงง เจียงมู่เย่เป็นคนแรกที่ลุกขึ้นแล้ววิ่งตามไป เย่หยิงก็เป็นห่วงเช่นกัน จึงตามไปด้วย “อวี่ซิ่ว คุณจะไปไหน?” ฉินหรานเลิกคิ้ว “นี่มันเรื่องอะไรกัน? ฉากนี้ถ่ายจบแล้ว หรือยังมีฉากบู๊ให้ตามดูอีก? เขาจะไปสู้กับหนิงซีในชุดผู้หญิงนั่นเหรอ?” หานหยุนเฉิงหรี่ตา “สองคนนั้นต้องมีอะไรบางอย่างกันแน่” ฉินหรานตอบแทบจะทันที “ก็เห็นกันอยู่ชัด ๆ ไม่ใช่เหรอ? แถมยังหนักกว่าความสัมพันธ์ของเขากับหลี่เล่อไคอีก! น่าสนใจ!”