บทที่ 284: สำนักเซียนพิษ สตรีตระกูลชุยสองคน? ประโยคนี้ดึงดูดความสนใจของหวงเสี่ยวหลงในทันที “เหอๆ คืนนี้โชคชะตาเข้าข้างนายน้อยของเราจริงๆ มีทั้งรุ่นใหญ่และรุ่นเล็ก สวยแพ็คคู่เลยทีเดียว แถมข้ายังดูออกด้วยว่านังหนูนั่นยังเป็นสาวพรหมจรรย์อยู่ คงจะสนุกพิลึกตอนได้เล่นกับนาง!” น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความตื่นเต้นกระหาย เสียงหัวเราะสกปรกโสมมสองสายดังประสานกันในความมืด ก่อนจะค่อยๆ เงียบหายไปตามระยะทางที่ไกลออกไป แววตาของหวงเสี่ยวหลงเป็นประกายวูบหนึ่ง สตรีตระกูลชุยสองคนนั้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่าต้องหมายถึงชุยลี่และอาหญิงของนาง โลกนี้กว้างใหญ่ก็จริงและอาจมีคนแซ่เดียวกันมากมาย แต่หวงเสี่ยวหลงเชื่อว่านี่มันประจวบเหมาะจนเกินไป หลังจากดักฟังบทสนทนาของชายทั้งสองอยู่ครู่หนึ่ง ร่างของหวงเสี่ยวหลงก็เลือนหายไปจากห้องพักราวกับภูตพราย แม้เขาจะไม่ใช่คนประเภทที่ชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องของชาวบ้าน แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่จะนิ่งดูดายกับเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาเช่นกัน หวงเสี่ยวหลงสะกดรอยตามชายทั้งสองไปจนถึงลานบ้านร้างขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ในมุมอับและเงียบสงัดที่สุดแห่งหนึ่งของเมืองจักรพรรดิดาบ เขาเห็นชายทั้งคู่ก้าวเข้าไปข้างในลานบ้านแห่งนั้น เขาลังเลเพียงชั่วครู่ก่อนจะตามเข้าไปอย่างเงียบเชียบ โดยทะยานขึ้นไปเกาะอยู่บนหลังคาในจังหวะเดียวกับที่มีเสียงตะโกนด่าทอและเสียงการต่อสู้ดังขึ้นเบื้องหน้า หวงเสี่ยวหลงก้มลงมองภาพเบื้องล่าง ที่ลานบ้านด้านล่าง คนสี่คนกำลังตะลุมบอนกันอยู่ สองคนในนั้นคือคนที่เขาตามมา ส่วนอีกสองคนคือชุยลี่และอาหญิงของนาง ทว่าชายอีกสามคนที่อยู่กับพวกนางเมื่อตอนกลางวันกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย หวงเสี่ยวหลงเฝ้ามองชายทั้งสองโบกมือส่งเงาดำสองสายพุ่งออกไป เพียงพริบตาเดียว ชุยลี่และสตรีอีกคนก็สิ้นสติล้มพับลงกับพื้น มันเกิดขึ้นรวดเร็วเกินไปจนหวงเสี่ยวหลงลงมือห้ามไม่ทัน หลังจากหายตกใจเล็กน้อย หวงเสี่ยวหลงก็เพ่งมองไปยังเงาดำที่พุ่งกลับมายังมือของชายทั้งสอง ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่อง เผยให้เห็นแมลงตัวเล็กๆ สีดำคล้ายหนอน มีเปลือกนอกแข็งสีดำขลับสะท้อนแสงจันทร์ และมีดวงตาสีเขียวเล็กจิ๋วราวกับลูกปัด ด้วงพิษทมิฬ! หวงเสี่ยวหลงอุทานในใจด้วยความประหลาดใจ ด้วงพิษทมิฬเป็นแมลงพิษสายพันธุ์กลายพันธุ์ หากถูกมันกัด ทั้งร่างจะตกอยู่ในสภาวะเป็นอัมพาตจนชาไปหมด มีอาการวิงเวียนศีรษะและหมดสติไปนานถึงหนึ่งชั่วโมง หากไม่ได้รับยาถอนพิษ เนื้อเยื่อของผู้เคราะห์ร้ายจะค่อยๆ เน่าเปื่อยและพุพอง พร้อมกับความเจ็บปวดแสนสาหัสที่จู่โจมร่างกายจนความตายดูจะเป็นความเมตตาเสียมากกว่า เขาไม่คาดคิดเลยว่าชายสองคนนี้จะเลี้ยงด้วงพิษทมิฬชนิดนี้ไว้ อีกด้านหนึ่ง ชายทั้งสองเก็บแมลงพิษแล้วเดินเข้าไปหาหญิงสาวทั้งสองที่นอนกองอยู่บนพื้น พวกมันหัวเราะกิ๊กกั๊กอย่างชั่วร้าย สายตาโลมเลียไปทั่วเรือนร่างของหญิงสาว ภายใต้แสงจันทร์นวลตา หญิงสาวทั้งสองดูเย้ายวนและงดงามยิ่งขึ้นไปอีก ส่วนโค้งเว้าภายใต้ผิวขาวเนียนนั้นแผ่ซ่านไปด้วยแรงดึงดูดที่ยากจะอธิบาย ปลุกเร้าความกำหนัดในใจของผู้ที่พบเห็น “มิน่านายน้อยถึงสั่งพวกเราว่าห้ามฆ่านังสองคนนี้” ชายคนหนึ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงลามก “ขนาดข้าเองยังทำใจทำร้ายยอดพธูร่างบางพวกนี้ไม่ลงเลย” ชายอีกคนทรุดตัวลงนั่งข้างอาหญิงของชุยลี่ มือของมันลูบไล้หน้าอกของนางอย่างหยาบโลนก่อนจะขยำขยี้อย่างรุนแรง พร้อมกับวิจารณ์ว่า “ใหญ่ไม่เบา แถมเนื้อยังแน่นดีนัก สัมผัสดีจริงๆ” พูดจบท่าทางของมันก็เริ่มล่วงเกินลงสู่เบื้องล่าง หวังจะสำรวจจุดซ่อนเร้นของนาง “พอได้แล้ว นายน้อยต้องการนังสองคนนี้ เราต้องรีบพานางไปส่งให้เร็วที่สุด ไม่อย่างนั้นถ้านายน้อยรู้เรื่องนี้เข้า เจ้าก็รู้ดีว่าเขาจะมีวิธีจัดการยังไง” เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายคนดังกล่าวจึงยอมหยุดมือ “วางใจเถอะ พอนายน้อยเบื่อนังพวกนี้เมื่อไหร่ เดี๋ยวเขาก็คงยกให้เป็นรางวัลแก่พวกเรา ถึงตอนนั้นเจ้าจะเล่นให้หนำใจแค่ไหนก็ได้” ทั้งคู่ขยับเข้าไปหมายจะอุ้มร่างของสตรีทั้งสองเพื่อออกจากลานบ้าน ทว่าในจังหวะที่พวกมันกำลังจะพาตัวไปนั้นเอง เงาร่างหนึ่งก็ไหววูบ พร้อมกับปรากฏร่างของคนผู้หนึ่งมายืนขวางหน้าพวกมันเอาไว้ “ใครกัน?!” เมื่อเห็นใครบางคนปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ชายทั้งสองก็ตกใจสุดขีด ต่างพากันตะโกนข่มขู่ขึ้นมาพร้อมกัน หวงเสี่ยวหลงจ้องมองชายทั้งสองด้วยสายตาเย็นเยียบ “ส่งยาถอนพิษมา” ชายทั้งคู่ลอบสบตากันเงียบๆ คนหนึ่งแค่นหัวเราะเยาะออกมา “ไอ้หนู เจ้าช่างสอดเรื่องของชาวบ้านเสียจริงเจียว เจ้าคงไม่รู้สินะว่าพวกชอบแส่เรื่องคนอื่นมักจะมีจุดจบไม่สวยเท่าไหร่” “งั้นรึ?” ดวงตาของหวงเสี่ยวหลงทอประกายเย็นเฉียบยิ่งขึ้น ชายทั้งสองลงมือทันที พวกมันโบกมือออกไป เงาดำเล็กๆ สองสายพุ่งเข้าใส่หวงเสี่ยวหลงอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นดังนั้น หวงเสี่ยวหลงก็แค่นยิ้ม ดาบอาชูร่าปรากฏขึ้นในมือและตวัดออกไปอย่างเฉียบคม คมดาบทั้งสองแหวกอากาศจนเกิดเสียงกระทบของโลหะพร้อมกับประกายไฟเล็กๆ และเสียงกรีดร้องแหลมสูง ด้วงพิษทมิฬสองตัวร่วงลงมาที่แทบเท้าของหวงเสี่ยวหลง แมลงดำทั้งคู่ถูกฟันขาดครึ่งด้วยคมดาบของเขา “แก!!” เมื่อเห็นด้วงพิษทมิฬของตนถูกฟันเป็นสองท่อน ชายทั้งสองก็ทั้งโกรธแค้นและตกตะลึง “ไอ้หนู แกกล้าดียังไงมาฆ่าด้วงพิษทมิฬของสำนักเซียนพิษพวกเรา!” ชายคนหนึ่งคำรามลั่น ในขณะที่สหายของมันพุ่งร่างเป็นเงาเลือนราง มือถือกระบี่ยาวเล็งตรงมาที่ดวงตาของหวงเสี่ยวหลง ภายใต้แสงจันทร์สลัว คมกระบี่ทอแสงสีเขียวขุ่น เห็นชัดว่ามันถูกชโลมด้วยพิษร้ายแรง หวงเสี่ยวหลงยืนนิ่งมองปลายกระบี่ที่พุ่งเข้ามา เมื่อมันอยู่ห่างเพียงไม่กี่นิ้ว ร่างของหวงเสี่ยวหลงก็เบี่ยงหลบไปด้านข้าง ปล่อยให้คมกระบี่เฉียดผ่านผิวไปเพียงนิดเดียว ในขณะที่ดาบอาชูร่าในมือของเขาตวัดกลับ ปาดเข้าที่ลำคอของชายคนนั้นอย่างแม่นยำ การเคลื่อนไหวทุกอย่างหยุดชะงักลง กระบี่ยาวร่วงลงพื้น มือของชายคนนั้นกุมลำคอตัวเองไว้แน่น แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวังเมื่อรู้สึกถึงเลือดอุ่นๆ ที่พุ่งกระฉูดออกมาตามซอกนิ้ว เพียงไม่กี่อึดใจ ร่างของมันก็ล้มตึงลงกับพื้น ชายทั้งสองคนนี้ไม่ใช่กระจอก พวกเขาต่างก็อยู่ในขอบเขตเซียนเทียนระดับสี่ คนหนึ่งถึงขั้นอยู่ระดับสี่ช่วงปลายเสียด้วยซ้ำ แต่ต่อหน้าหวงเสี่ยวหลงแล้ว ทุกอย่างกลับเป็นเพียงแค่ธาตุอากาศ “แก... แก...!” เมื่อเห็นหวงเสี่ยวหลงสังหารสหายของตนได้ในพริบตา มันก็มองหวงเสี่ยวหลงด้วยความหวาดผวา ฝีเท้าถอยกรูด น้ำเสียงตะกุกตะกัก “ข้าขอร้องล่ะ อย่าฆ่าข้าเลย ข้าคือ...” คำพูดของมันขาดหายไปเพียงแค่นั้นเมื่อประกายดาบเย็นเฉียบพาดผ่านลำคอ ทิ้งไว้เพียงรูโหว่ชุ่มเลือดที่คอหอย หวงเสี่ยวหลงมองร่างที่ล้มลงพื้นด้วยสายตาเรียบเฉย เขาเก็บดาบอาชูร่าแล้วค้นร่างของทั้งสองคน จนพบขวดหยกสองขวด เมื่อเปิดออกและลองดมดู หวงเสี่ยวหลงก็มั่นใจว่านี่คือยาถอนพิษที่ต้องการ นอกจากยาถอนพิษแล้ว หวงเสี่ยวหลงยังพบตำราลับอีกสองเล่ม การเปิดดูคร่าวๆ บอกให้รู้ว่าเล่มหนึ่งคือวิธีการเพาะเลี้ยงด้วงพิษทมิฬ และอีกเล่มเป็นทักษะการต่อสู้ด้วยพิษ ของทุกอย่างถูกหวงเสี่ยวหลงเก็บเข้าไว้ในแหวนอาชูร่า เมื่อจัดการเสร็จเรียบร้อยเขาจึงเดินเข้าไปหาหญิงสาวทั้งสอง ง้างปากของนางออกแล้วเทยาถอนพิษลงไป ยาถอนพิษออกฤทธิ์เกือบจะในทันที ไม่นานนักทั้งคู่ก็เริ่มได้สติคืนมา “หวง... เสี่ยวหลง!” เมื่อชุยลี่ลืมตาขึ้นมาและเห็นใบหน้าของหวงเสี่ยวหลง นอกจากความประหลาดใจแล้ว ยังมีร่องรอยของความยินดีแฝงอยู่ในน้ำเสียงของนางด้วย “ลี่ลี่!” ในวินาทีนั้นเอง เสียงคำรามด้วยความโกรธก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างหนึ่งที่พุ่งเข้าโจมตีหวงเสี่ยวหลง กระบี่สองคมฟันลงมาที่หลังของหวงเสี่ยวหลงอย่างรุนแรง “ปล่อยลี่ลี่เดี๋ยวนี้!” หวงเสี่ยวหลงขมวดคิ้ว สีหน้าเต็มไปด้วยความรำคาญใจแต่เขาก็ไม่ได้หลบ เขาเพียงแค่ปลดปล่อยปราณคุ้มกันออกมารอบตัว กระแทกการโจมตีและตัวผู้บุกรุกจนกระเด็นกลับไป ซึ่งคนผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นหนึ่งในชายสามคนที่อยู่ในกลุ่มของชุยลี่เมื่อตอนกลางวัน เห็นได้ชัดว่าเขาเข้าใจผิดว่าหวงเสี่ยวหลงกำลังคิดจะทำมิดีมิร้ายกับหญิงสาวทั้งสอง เมื่อพิจารณาจากภาพที่เขามาเห็น ชายอีกสองคนที่เหลือก็ตามเข้ามาในลานบ้านในเวลาต่อมา “เดี๋ยวก่อน พี่ตั้วเจี๋ย เขาเป็นคนช่วยพวกเราไว้!” ชุยลี่ตะโกนลั่นเมื่อเห็นชายหนุ่มคนนั้นทำท่าจะพุ่งเข้าโจมตีหวงเสี่ยวหลงเป็นรอบที่สอง ชายหนุ่มชะงักงันและหันไปมองอาหญิงของชุยลี่เพื่อขอคำยืนยัน ซึ่งนางก็พยักหน้าให้ “เหอะ!” ชุยตั้วเจี๋ยแค่นเสียงอย่างเหยียดหยาม “ถึงไอ้เด็กนี่จะช่วยพวกเจ้าไว้ แต่ใครจะไปรู้ว่ามันไม่ได้สมรู้ร่วมคิดกับพวกสำนักเซียนพิษมาตั้งแต่แรก!” ชุยลี่ยันตัวลุกขึ้นยืนมองหวงเสี่ยวหลง “เสี่ยวหลง ข้าขอโทษด้วย พี่ตั้วเจี๋ยเขา...” ก่อนที่ชุยลี่จะพูดจบ หวงเสี่ยวหลงเพียงแค่ปรายตามองชายหนุ่มคนนั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่เอ่ยคำใด เมื่อมองตามแผ่นหลังที่ค่อยๆ ลับตาไปของหวงเสี่ยวหลง ดวงตาของนางก็เริ่มรื้นไปด้วยหยาดน้ำตา... และน้ำตาหยดหนึ่งก็ไหลรินลงมา