บทที่ 156 - เสือผู้หญิง "สามี คุณยังรออะไรอยู่ รีบบอกฉันมาเร็ว" จ้าวเหยียนเหยียนอยากรู้มากว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเย่เฉินกับเฉิงเมิ่งเหยียน เย่เฉินเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้จ้าวเหยียนเหยียนฟัง จ้าวเหยียนเหยียนหัวเราะคิกคักแล้วพูดว่า "สมกับที่เป็นสามีจริงๆ" พอได้ยินแบบนั้นจากเย่เฉิน เธอก็ดีใจมาก เฉิงเมิ่งเหยียนกล้าล้อเย่เฉินจริงๆ สุดท้ายก็จบไม่สวยในมือของเย่เฉิน "รูปอยู่ไหน?" จ้าวเหยียนเหยียนอยากเห็นรูปครึ่งเปลือยของเฉิงเมิ่งเหยียนแทบจะแย่ เย่เฉินหยิบรูปของเฉิงเมิ่งเหยียนที่ตกใจเหมือนกระต่ายเจอสัตว์นักล่าให้ดู จ้าวเหยียนเหยียนรีบแย่งมือถือจากมือของเย่เฉิน พอเห็นรูปนี้ เธอก็ยิ้มอย่างพึงพอใจสุดๆ จ้าวเหยียนเหยียนส่งรูปนี้เข้าโทรศัพท์ของตัวเอง จากนั้นก็ลบรูปในมือถือของเย่เฉินทิ้ง แล้วส่งมือถือคืนให้เขา "นี่ มือถือของคุณ" เธอแทบจะรอไม่ไหวที่จะเอาคืนเฉิงเมิ่งเหยียน เย่เฉินรับมือถือคืนจากจ้าวเหยียนเหยียน พอเห็นว่ารูปครึ่งเปลือยของเฉิงเมิ่งเหยียนหายไป เขาก็พูดว่า "เหยียนเหยียน ทำไมเธอถึงลบรูปของเฉิงเมิ่งเหยียนในมือถือฉันทิ้ง" เขาคิดว่ารูปครึ่งเปลือยของเฉิงเมิ่งเหยียนควรจะเก็บไว้เป็นอาวุธขู่ เพื่อไม่ให้เฉิงเมิ่งเหยียนมาหาเรื่องอีกในอนาคต "สามี ให้ฉันเก็บรูปนี้ไว้เถอะ ยังไงคุณก็คงไม่ต้องใช้รูปแบบนี้มาช่วยตัวเองหรอกมั้ง?" จ้าวเหยียนเหยียนแกล้งเย่เฉิน เย่เฉินจะต้องการของแบบนั้นไปทำไม ถ้าอยากดูจริงๆ ก็แค่ไปขอดูจากภรรยาทั้งสี่ของเขา "เหยียนเหยียนเริ่มกล้าขึ้นทุกทีแล้ว คืนนี้คอยดูว่าเธอยังลุกจากเตียงไหวไหม" เย่เฉินยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "อ๊า... ไอ้ตัวร้ายลามก" จ้าวเหยียนเหยียนรีบถอยห่างจากเย่เฉิน ทั้งสองคนหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน พวกผู้ชายในห้องต่างอิจฉาเย่เฉินที่ได้จ้าวเหยียนเหยียนคอยแกล้ง ถ้าพวกเขาได้สาวสวยอย่างจ้าวเหยียนเหยียนบ้างก็คงดี ไม่กี่นาทีต่อมา หลินโหรวซีก็เดินเข้าห้องเรียน หลายวันมานี้เย่เฉินไม่ได้เจอเธอเลย วันนี้หลินโหรวซีสวมชุดสูทสีเทา กระโปรงสั้นกว่าปกติเล็กน้อย ผมเกล้ามวยขึ้น เผยให้เห็นลำคอขาวราวหยกที่ยิ่งมองยิ่งเย้ายวน วันนี้หลินโหรวซีดูยั่วยวนมาก เหล่านักเรียน โดยเฉพาะพวกผู้ชาย ต่างจ้องจนแทบถลนตา "ทุกคนรีบเปิดหนังสือภาษาอังกฤษหน้า 107" หลินโหรวซีบอกให้นักเรียนเปิดหนังสือ เหล่านักเรียนรีบเปิดหนังสือของตัวเองอย่างว่องไว เมื่อเห็นท่าทางของอาจารย์หลินโหรวซีในวันนี้ เย่เฉินก็เริ่มจินตนาการว่า ถ้าจ้าวเหยียนเหยียนกับหลินโหรวซีมาปรนนิบัติเขาบนเตียงเดียวกัน... "เย่เฉิน รีบขึ้นมาบนเตียงสิ อาจารย์กำลังรอเธออยู่" หลินโหรวซีที่เปลือยกายอยู่ตอนนี้ถูกผ้าห่มคลุมไว้ เธอเรียกให้เย่เฉินขึ้นเตียง ข้างๆ หลินโหรวซีคือจ้าวเหยียนเหยียนที่กำลังกอดหลินโหรวซีอยู่ "สามี รีบหน่อยสิ พวกเรารอคุณอยู่นะ" จ้าวเหยียนเหยียนเรียกเย่เฉินด้วยท่าทางยั่วยวน เย่เฉินปีนขึ้นเตียงแล้วตั้งใจจะเอื้อมมือไปแตะตัวสาวงามทั้งสอง พอมือของเขาเข้าใกล้ร่างของหลินโหรวซีและจ้าวเหยียนเหยียนอีกไม่กี่นิ้ว ก็มีบางอย่างฟาดลงมาที่หัวเขา "โอ๊ย" เย่เฉินยกมือขึ้นลูบหัวที่เพิ่งโดนฟาด เขาเงยหน้าขึ้นก็เห็นหลินโหรวซีถือหนังสืออยู่ในมือ ดูท่าหนังสือเล่มนี้คงถูกใช้ฟาดหัวเขา สีหน้าของหลินโหรวซีดูโกรธมาก จ้าวเหยียนเหยียนที่อยู่ข้างๆ เย่เฉินหัวเราะคิกคัก "อาจารย์หลิน มีอะไรเหรอ" เย่เฉินถามว่าทำไมหลินโหรวซีถึงตีหัวเขา "ว่าไงนะ? เย่เฉิน เธอกล้ามากนะ ถึงกับหลับในคาบฉัน หลังเลิกเรียนฉันจะให้เธอมาที่ห้องฉันเพื่อเรียนเสริม" หลินโหรวซีสั่งลงโทษเย่เฉินด้วยการให้ไปเรียนเสริม นักเรียนบางคนมองเย่เฉินด้วยความสงสาร ไม่มีใครในห้องนี้กล้าซนตอนเรียนของหลินโหรวซี พวกเขารู้ดีอยู่แล้วว่าถ้าหลับในคาบ เธอจะลงโทษอย่างไร "แต่..." เย่เฉินพยายามขอร้องหลินโหรวซีไม่ให้ลงโทษเขา "ไม่มีคำว่าแต่" หลินโหรวซีตัดบทเย่เฉิน หลินโหรวซีกลับไปที่โพเดียมแล้วอธิบายบทเรียนภาษาอังกฤษต่อ เย่เฉินได้แต่ทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นแบบนี้ ตอนที่อาจารย์หลินโหรวซีสอน เธอเข้มงวดกับนักเรียนทุกคนรวมถึงเย่เฉิน แต่พอไม่ได้อยู่ในบทครู เธอก็อ่อนโยนกับเขามาก ท่าทีของอาจารย์หลินโหรวซีเย่เฉินคาดเดาไม่ได้จริงๆ เธอทำแบบนี้เพื่อรักษาภาพลักษณ์ต่อหน้านักเรียน ถ้าหลินโหรวซีอ่อนโยนกับเย่เฉิน นักเรียนคนอื่นก็จะอิจฉาและพากันซุกซน ห้องนี้เป็นห้องที่คุมยาก ถ้าหลินโหรวซีไม่ทำท่าดุ ก็ยากจะควบคุมนักเรียนห้องนี้ ไม่ทันรู้ตัว คาบของหลินโหรวซีก็จบลง ถึงเวลาพักกลางวันแล้ว "เย่เฉิน อย่าลืมไปที่ห้องฉันหลังเลิกเรียนด้วยล่ะ" หลินโหรวซีเตือนเย่เฉิน เย่เฉินพยักหน้าให้หลินโหรวซี "เฮ้ เย่เฉิน ไปโรงอาหารกันไหม" จางเหลียวชวนเย่เฉินไปโรงอาหาร "ได้สิ เหยียนเหยียน เธอจะไปด้วยไหม" เย่เฉินถามจ้าวเหยียนเหยียนว่าจะไปด้วยหรือไม่ "ไม่ล่ะ ฉันจะอยู่ตรงนี้ คุณไปกับจางเหลียวเถอะ" จ้าวเหยียนเหยียนไม่อยากไป เธอยังนั่งอ่านหนังสืออย่างสบายๆ อยู่ "งั้นฉันไปโรงอาหารกับจางเหลียวละ ไปกันเถอะ" เย่เฉินชวนจางเหลียวไปโรงอาหาร "เย่เฉิน ข้างนอกมีสาวสวยมาหานายนะ" คราวนี้มีผู้ชายคนหนึ่งบอกเย่เฉินว่ามีสาวสวยมาหา น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความอิจฉา จางเหลียวอยากรู้ว่าสาวสวยที่มาหาเย่เฉินคือใคร เมื่อเช้าเฉิงเมิ่งเหยียนก็มาหาเย่เฉินแล้ว ครั้งนี้จะเป็นใครกันอีก เย่เฉินเดินออกไปเพื่อพบสาวสวยคนนั้น จางเหลียวเดินตามหลังเขามา เพราะอยากรู้ว่าผู้หญิงที่มาหาเย่เฉินคือใคร ไม่ใช่แค่จางเหลียวที่อยากรู้ นักเรียนบางคนก็อยากเห็นเหมือนกันว่าสาวสวยที่ชายคนนั้นพูดถึงคือใคร พอเย่เฉินออกจากห้องเรียน เขาก็เห็นหลี่ชิงจูกอดกระเป๋าไว้แนบอก พอเห็นเย่เฉินออกมา หลี่ชิงจูก็ยิ้มให้เขา "เย่เฉิน" หลี่ชิงจูเรียกชื่อเขา พวกนักเรียนชายในห้องต่างตกตะลึงเมื่อเห็นหลี่ชิงจูยิ้มเรียกเย่เฉิน นักเรียนชายทุกคนในห้องย่อมรู้จักหลี่ชิงจูดี เธอเป็นหนึ่งในสี่สาวงามประจำโรงเรียนที่ได้ฉายาว่า "ดอกไม้ห้ามแตะต้อง" วันนี้พวกเขาได้เห็นกับตาว่าเพียงแค่หลี่ชิงจูยิ้มให้ผู้ชายคนหนึ่ง เธอก็ดูสนิทกับเขามาก "ผู้ชายคนนี้ไม่ได้มีแค่จ้าวเหยียนเหยียนเป็นแฟน ยังสนิทกับหลี่ชิงจูอีก" นักเรียนชายคนหนึ่งพูดอย่างไม่พอใจ "เมื่อเช้าฉันก็เห็นหมอนี่อยู่กับเฉิงเมิ่งเหยียน ดูเหมือนเขาจะมีความสัมพันธ์กับเฉิงเมิ่งเหยียนด้วย" นักเรียนชายอีกคนยิ่งเติมไฟเข้าไปอีก "บ้าชะมัด หมอนี่ต้องเป็นเสือผู้หญิงจอมละโมบแน่ๆ" นักเรียนอีกคนที่ไม่พอใจเย่เฉินซึ่งครอบครองสาวงามประจำโรงเรียนถึงสามคนพร้อมกันกล่าว นักเรียนชายทุกคนมองเย่เฉินด้วยสายตาไม่เป็นมิตร