บทที่ 160 - ซูอวี้อวี้ "ขอบคุณมากนะ" สาวสวยคนนั้นเอ่ยขอบคุณเย่เฉิน "เธอคือซูอวี้อวี้ตัวน้อยจากปีหนึ่งคนนั้นใช่ไหม" จางเหลียวดูเหมือนจะรู้จักสาวสวยคนนี้อยู่แล้ว "คุณรู้จักฉันเหรอ" ซูอวี้อวี้ถาม "ฮ่าๆ แน่นอน ฉันรู้จักเธอดี คนอื่นเขาชอบเรียกเธอว่าโลลิอกแบน" จางเหลียวที่ชอบซุบซิบย่อมรู้จักซูอวี้อวี้ โลลิสาวสวยคนนี้ดีอยู่แล้ว "ใครเรียกฉันว่าโลลิอกแบนกัน ฉันอายุ 14 แล้วนะ" ซูอวี้อวี้โกรธมากเมื่อถูกจางเหลียวเรียกแบบนั้น ด้วยความโมโห ซูอวี้อวี้จึงยกเท้าเตะเข้าที่เป้าของจางเหลียวอย่างแรง "โอ๊ย!" จางเหลียวที่กำลังหัวเราะอยู่พลันรู้สึกเจ็บแปลบจากช่วงล่าง เขาทรุดลงคุกเข่ากุมเป้าไว้ ซูอวี้อวี้โลลิตัวนี้กล้าเตะเขาแรงขนาดนั้นจริงๆ เย่เฉินถึงกับสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นซูอวี้อวี้เตะเป้าจางเหลียวแรงขนาดนั้น ซูอวี้อวี้หันความสนใจมาที่เย่เฉิน "เอ่อ... ฉันเห็นคุณสู้แล้ว เท่มากเลย ฉันขอเรียนวิชายุทธ์จากคุณได้ไหม" ซูอวี้อวี้รีบพูดสิ่งที่ต้องการจากเย่เฉินออกมาทันที "หืม ทำไมจู่ๆ เธอถึงอยากเรียนวิชายุทธ์จากผมล่ะ" เย่เฉินถาม "แน่นอน เพราะฉันชอบวิชายุทธ์มาก" พอพูดถึงวิชายุทธ์ แววตาของโลลิซูอวี้อวี้ก็เป็นประกายขึ้นมา "วิชายุทธ์อันตรายมากสำหรับเด็กผู้หญิงอย่างเธอ เธอต้องโตและเป็นผู้ใหญ่กว่านี้ก่อนค่อยฝึก" เย่เฉินกล่าว "ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ ปีนี้ฉันอายุ 14 ปี" ซูอวี้อวี้ย้ำอีกครั้งว่าเธอไม่ใช่เด็ก เย่เฉินถอนหายใจ "ถ้าอยากโตเป็นผู้ใหญ่จริงๆ อย่างน้อยก็ต้องอายุ 16 ถึง 17 ปี รออีก 2 ถึง 3 ปีให้เธอโตขึ้นก่อน บางทีฉันอาจจะพิจารณาฝึกเธอ" ไม่ใช่ว่าเย่เฉินไม่อยากฝึกซูอวี้อวี้ แต่ตอนนี้เขายังต้องฝึกจ้าวเยียนเยียน หลิวเยว่ และซูเมิ่งซินอยู่ ถ้าเพิ่มโลลิตัวน้อยคนนี้เข้ามาอีก เย่เฉินคงยิ่งไม่สะดวกกว่าเดิมแน่ อีกอย่าง สาวสวยคนนี้ก็ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเย่เฉิน เขาจะเสียแรงฝึกเธอไปทำไม "ไปกันเถอะ" เย่เฉินช่วยพยุงจางเหลียวให้ลุกขึ้น ดูเหมือนช่วงล่างของจางเหลียวยังเจ็บอยู่บ้าง "ยัยโลลิตัวน้อย คอยดูไว้เถอะ สักวันฉันจะเอาคืนเรื่องที่เธอทำวันนี้" จางเหลียวขู่ซูอวี้อวี้ "ช่างเถอะ เธอยังเป็นเด็กอยู่ อย่าเอาเป็นเรื่องใหญ่เลย" เย่เฉินบอกจางเหลียวไม่ให้ซีเรียสเกินไปเวลาเจอกับเด็กผู้หญิง "เดี๋ยวก่อน ฉันขอร้องล่ะ สอนวิชายุทธ์ให้ฉันเถอะ" ซูอวี้อวี้ไม่ยอมแพ้ เธอจับมือเย่เฉินไว้แล้วอ้อนวอนขอให้เขาสอนวิชายุทธ์ "เด็กน้อย ปล่อยก่อนเร็ว ผมต้องกลับเข้าห้องแล้ว" เย่เฉินพยายามสะบัดตัวออกจากเด็กผู้หญิงคนนี้ ซูอวี้อวี้ไม่ยอมปล่อยเย่เฉิน เธอเกาะแขนเขาแน่นมาก เห็นอย่างนั้นเย่เฉินก็จนปัญญา เขาไม่สนใจซูอวี้อวี้แล้วเดินเข้าห้องเรียนไป ซูอวี้อวี้ยังเกาะแขนเย่เฉินแน่น เธอเดินตามเขามาตลอดทางจนถึงห้องเรียน จางเหลียวหัวเราะเมื่อเห็นเย่เฉินถูกซูอวี้อวี้เกาะติดแน่น "เธอจะจับฉันไว้อีกนานแค่ไหน รีบกลับห้องตัวเองไปได้แล้ว" เมื่อมาถึงหน้าห้องเจ เย่เฉินบอกให้ซูอวี้อวี้ปล่อยเขา "ไม่เอา จนกว่าคุณจะรับปากว่าจะฝึกฉัน ฉันจะไม่ปล่อยคุณเด็ดขาด" ซูอวี้อวี้ยังยืนกราน เธอจะไม่ปล่อยเย่เฉินจนกว่าเขาจะยอมสอนวิชายุทธ์ให้เธอ "แล้วแต่เธอเลย" เย่เฉินเดินเข้าห้องเรียนไป แล้วตรงไปหาจ้าวเยียนเยียนทันที จ้าวเยียนเยียนเห็นเย่เฉินเดินเข้ามา และสิ่งที่แปลกก็คือแขนของเย่เฉินมีเด็กสาวหน้าตาสวยคนหนึ่งเกาะอยู่แน่นมาก "เย่เฉิน เด็กคนนี้เป็นใครเหรอ" จ้าวเยียนเยียนอยากรู้ว่าเด็กสาวที่เกาะแขนเย่เฉินแน่นคือใคร "ผมไม่รู้ จ้าวเยียนเยียน ช่วยผมไล่เด็กคนนี้ที" เย่เฉินขอให้จ้าวเยียนเยียนช่วยไล่เด็กคนนี้ออกไป เย่เฉินพยายามดันซูอวี้อวี้ออก ภาพนั้นดูตลกไม่น้อย "หนูชื่ออะไรเหรอ" จ้าวเยียนเยียนถามชื่อเด็กสาวคนนั้น "ฉันไม่ใช่เด็กนะ ฉันอายุ 14 ปี ตอนนี้ฉันอยู่ปีหนึ่ง" ซูอวี้อวี้ปฏิเสธคำพูดของจ้าวเยียนเยียนที่บอกว่าเธอเป็นเด็ก "โอเค เข้าใจแล้ว งั้นซูอวี้อวี้ เธออยากได้อะไรจากเย่เฉินล่ะ" จ้าวเยียนเยียนถามเข้าประเด็นทันที ซูอวี้อวี้ตอบว่า "ฉันอยากให้เขาสอนวิชายุทธ์ให้ฉัน" "ซูอวี้อวี้ เย่เฉินงานยุ่งมาก งั้นให้ฉันสอนวิชายุทธ์ให้เธอแทนดีไหม" จ้าวเยียนเยียนต่างจากเย่เฉิน ตรงที่เธออยากสอนวิชายุทธ์ให้ซูอวี้อวี้แทน "จริงเหรอ" ซูอวี้อวี้รีบปล่อยแขนเย่เฉิน แล้วหันไปทางจ้าวเยียนเยียนทันที "พี่สาวคนสวย พี่มีวิชายุทธ์จริงๆ เหรอ" ซูอวี้อวี้ถามจ้าวเยียนเยียนทันที "แน่นอน ทักษะบางส่วนของฉันก็ได้มาจากเย่เฉิน" จ้าวเยียนเยียนยิ้มให้ซูอวี้อวี้ "เย้ ต่อไปนี้ฉันจะเรียกพี่ว่าอาจารย์" ซูอวี้อวี้ยกมือคำนับจ้าวเยียนเยียน "ลุกขึ้นเร็ว กลับห้องไปก่อน แล้วหลังเลิกเรียนมาพบฉันที่ประตูโรงเรียน" จ้าวเยียนเยียนสั่งซูอวี้อวี้ "ค่ะ อาจารย์ ฉันเข้าใจแล้ว" ซูอวี้อวี้รีบออกจากห้องเจแล้วกลับไปยังห้องของเธอ เย่เฉินไม่คิดเลยว่าจ้าวเยียนเยียนจะทำให้ซูอวี้อวี้เชื่อฟังได้ขนาดนี้ "เยียนเยียน เธอแน่ใจนะว่าจะสอนเด็กคนนั้นให้เป็นผู้ฝึกตน" เย่เฉินถามจ้าวเยียนเยียน "ไม่ต้องห่วง ฉันจะสอนแค่ทักษะการต่อสู้ให้เด็กคนนั้นนิดหน่อยเท่านั้น" จ้าวเยียนเยียนกล่าว "สรุปว่าเธอหลอกเด็กคนนั้นสินะ" เย่เฉินไม่คิดว่าจ้าวเยียนเยียนจะหลอกซูอวี้อวี้ได้เก่งเท่าไร "ใครบอกว่าหลอก ฉันไม่เคยพูดว่าจะสอนซูอวี้อวี้ให้เป็นผู้ฝึกตน ฉันแค่บอกว่าจะสอนวิชายุทธ์ให้ซูอวี้อวี้เท่านั้น สองคำนี้มีความหมายต่างกันนะ" จ้าวเยียนเยียนอธิบายความหมายของคำพูดตัวเองให้เย่เฉินฟัง "เอาเถอะ จะพูดอย่างไรก็ได้ ที่สำคัญคือเด็กคนนั้นไม่มากวนผมแล้ว" ตอนนี้เย่เฉินนอนได้อย่างสบายใจแล้ว "เฮ้อ ทำไมคุณขี้เกียจแบบนี้นะ" จ้าวเยียนเยียนถึงกับหมดคำพูดเมื่อเห็นเย่เฉินกลับไปนอนอีกครั้ง เย่เฉินหลับไปแล้ว เขาไม่ได้ยินคำพูดเมื่อครู่ของจ้าวเยียนเยียนเลย เวลาผ่านไปเรื่อยๆ พอเย่เฉินตื่นขึ้นมาก็สายแล้ว ถึงเวลาหลังเลิกเรียนพอดี "ในที่สุดก็ถึงเวลากลับบ้าน" เย่เฉินแทบรอไม่ไหวที่จะกลับบ้าน "สามี เมื่อกี้พี่โหรวซีไม่ได้บอกให้คุณไปที่ห้องเธอเหรอ" จ้าวเยียนเยียนเตือนเย่เฉินให้ไปที่ห้องของครูหลินโหรวซี "เออ รู้แล้ว ดูเหมือนว่าฉันคงต้องโดนครูหลินเทศนาชุดใหญ่แน่" เย่เฉินจนปัญญาถ้าต้องฟังคำบ่นของหลินโหรวซี จ้าวเยียนเยียนหัวเราะคิกคัก "ฉันจะรอคุณที่ประตูโรงเรียน" จ้าวเยียนเยียนหยิบกระเป๋าแล้วออกไปก่อน เย่เฉินเดินไปยังห้องทำงานของครูหลินโหรวซี ทางเดินในโรงเรียนเงียบมาก ดูเหมือนนักเรียนทุกคนจะกลับกันหมดแล้ว ไม่นานเย่เฉินก็มาหยุดอยู่หน้าห้องของครูหลินโหรวซี ขณะที่เย่เฉินกำลังจะเปิดประตู เขากลับได้ยินเสียงครางของครูหลินโหรวซีดังออกมาจากข้างใน