บทที่ 246 - พบเซี่ยหนิงจื่ออีกครั้ง ถ้าผู้หญิงเหล่านี้พักกันคนละที่ เรื่องคงลำบากสำหรับเย่เฉินมาก ถ้าเป็นแบบนั้น เขาคงปกป้องพวกเธอทั้งหมดได้ยาก "แต่..." หลินโหรวซียังลังเลอยู่ว่าควรจะไปอยู่ร่วมกับผู้หญิงคนอื่นของเย่เฉินดีหรือไม่ "พี่หรูซี ไม่ต้องห่วงหรอก ผู้หญิงของเย่เฉินทุกคนเป็นคนดี เธอสนิทกับพวกเธอได้เร็วแน่นอน" จ้าวเหยียนเหยียนบอกให้หลินโหรวซีไปอยู่กับพวกเธอ หลินโหรวซียังไม่แน่ใจว่าควรจะออกจากหอพักหญิงแห่งนี้ไปอยู่กับเย่เฉินดีหรือไม่ "พี่หรูซี ถ้าเรื่องแบบเมื่อคืนเกิดขึ้นอีก ใครจะช่วยพี่ล่ะ ถ้าอยู่ที่วิลล่าของเย่เฉิน พี่ยังขอให้พี่สาวคนอื่นๆ ช่วยได้เลย คิกคิก" จ้าวเหยียนเหยียนหัวเราะเย้าแหย่หลินโหรวซี ใบหน้าของหลินโหรวซีแดงขึ้นทันทีเหมือนลูกแอปเปิล แน่นอนว่าเธอยังจำเรื่องเมื่อคืนได้ดี ถ้าจะรับมือกับเย่เฉินบนเตียง หลินโหรวซีก็ต้องมีพี่สาวมาช่วยอีกแรง "โอเค ฉันตกลง" หลังจากคิดอย่างรอบคอบอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายหลินโหรวซีก็ตกลงย้ายไปอยู่ที่วิลล่าของเย่เฉิน หลังจากเก็บโต๊ะอาหารเสร็จ เย่เฉินกับจ้าวเหยียนเหยียนก็ช่วยหลินโหรวซีเก็บของสำคัญในห้องนี้ การเก็บของของหลินโหรวซีนั้นง่ายมาก เย่เฉินมอบแหวนเก็บของให้หลินโหรวซีไว้เก็บข้าวของทั้งหมด หลินโหรวซีตกใจมากเมื่อเห็นแหวนวงหนึ่งที่สามารถเก็บสิ่งของใดๆ ลงไปได้ สำหรับเธอแล้วมันราวกับเวทมนตร์ หลังจากเก็บของทั้งหมดเสร็จ เย่เฉิน จ้าวเหยียนเหยียน และหลินโหรวซีก็เดินไปยังลานจอดรถที่รถของเย่เฉินจอดอยู่ เย่เฉินกับผู้หญิงทั้งสองขึ้นรถทันที พอทุกคนขึ้นครบแล้ว เย่เฉินก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังย่านโกลเดนอีเกิล การเดินทางใช้เวลาพอสมควร ระหว่างทางจ้าวเหยียนเหยียนกับหลินโหรวซีแอบกระซิบคุยกันเบาๆ พวกเธอเริ่มแลกเปลี่ยนประสบการณ์บนเตียงกันเล็กน้อย อีกสิบห้านาทีต่อมา ในที่สุดเย่เฉินก็มาถึงหน้าวิลล่าของตน ด้านหน้าประตูวิลล่ามีรถหรูคันหนึ่งจอดอยู่ ข้างๆ รถคันนั้นคือลั่วปิงที่สวมกี่เพ้าสีขาวเรียบๆ วันนี้เป็นวันหยุดนักขัตฤกษ์ ดังนั้นลั่วปิงจึงไม่ได้ใส่ชุดตำรวจอย่างที่เธอใส่เป็นประจำ ชุดที่ลั่วปิงใส่อยู่ตอนนี้ทำให้เธอดูสวยและเซ็กซี่มาก แต่สีหน้าของลั่วปิงตอนนี้กลับไม่สบอารมณ์เลย เธอรออยู่ที่นี่เกือบสองชั่วโมงแล้ว แต่จนถึงตอนนี้เย่เฉินยังไม่มาอีก ลั่วปิงต้องคอยกะเวลาว่าเย่เฉินจะมาถึงเมื่อไร "บี๊บ..." เย่เฉินบีบแตรบอกให้ลั่วปิงหลบออกจากทางเข้าบ้าน พอเห็นว่าเป็นรถของเย่เฉิน ลั่วปิงก็รีบเดินเข้าไปหา ลั่วปิงเคาะกระจกรถของเย่เฉินดังพอสมควร "ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก..." เย่เฉินลดกระจกรถลง "ขอโทษนะลั่วปิง ที่ให้รอนานไปหน่อย" เย่เฉินหัวเราะเบาๆ ใส่ลั่วปิง "รอนานไปหน่อยเหรอ? ...เย่เฉิน นายรู้ไหมว่านายทำให้ฉันรออยู่ที่นี่เกือบสองชั่วโมงแล้ว ยังจะบอกว่าแค่แป๊บเดียวอีก ฉันอยากซัดนายจริงๆ" ลั่วปิงกำหมัดแน่น ลั่วปิงอยากระบายความโกรธใส่เย่เฉินจริงๆ "ใจเย็นก่อน วันนี้เป็นวันหยุดนักขัตฤกษ์ ถนนเลยแน่นมาก ฉันติดอยู่นานเลย" เย่เฉินรีบหาเหตุผลมาปลอบลั่วปิงเพื่อไม่ให้เธอโกรธอีก ลั่วปิงเองก็รู้ว่าวันนี้เป็นวันหยุดนักขัตฤกษ์ ถนนหนทางจึงเต็มไปด้วยผู้คนที่ออกมาเที่ยวพักผ่อน "ฮึ" ลั่วปิงแค่นเสียงเย็นชาใส่เย่เฉิน คำพูดของเย่เฉินทำให้ลั่วปิงใจเย็นลงไปบ้าง หลินโหรวซีและจ้าวเหยียนเหยียนยิ้มเมื่อเห็นเย่เฉินหลอกลั่วปิง เย่เฉินรีบขับรถเข้าไปจอดในโรงรถ ทุกคนที่อยู่ในรถจึงลงจากรถทันที "เหยียนเหยียน เธอพาพี่หรูซีเข้าไปข้างใน แล้วแนะนำเธอให้รู้จักกับผู้หญิงทุกคนในบ้านนะ ฉันจะไปกับลั่วปิงที่อื่นสักหน่อย" เย่เฉินบอกจ้าวเหยียนเหยียนให้พาหลินโหรวซีเข้าไปในวิลล่า "ได้ค่ะ พี่หรูซี ไปข้างในกันเถอะ" จ้าวเหยียนเหยียนจูงหลินโหรวซีเข้าไปในวิลล่า หลังจากเห็นจ้าวเหยียนเหยียนกับหลินโหรวซีเดินเข้าไปแล้ว เย่เฉินก็หันกลับมาหาลั่วปิง "แล้วโสมที่เธอพูดถึงเมื่อกี้อยู่ที่ไหน" เย่เฉินรีบถามลั่วปิงทันที "ตอนนี้ฉันไม่ได้พกมาด้วย โสมอยู่กับคนขาย ไปที่นั่นกันเลย" ลั่วปิงขึ้นรถไป "ยังยืนทำอะไรอีก รีบขึ้นรถสิ" เห็นเย่เฉินยังยืนอยู่นอกรถ ลั่วปิงจึงเร่งให้เย่เฉินขึ้นรถ รถของลั่วปิงคันนี้ไม่เลวเลย ราคาน่าจะอยู่ในระดับหลายล้านดอลลาร์ "คาดเข็มขัดนิรภัยด้วย พวกเราจะได้ไปถึงเร็วๆ" ลั่วปิงบอกให้เย่เฉินคาดเข็มขัด เย่เฉินจนปัญญามาก ต่อให้ไม่คาดเข็มขัดก็ไม่เป็นไรอยู่แล้ว อุบัติเหตุเล็กๆ น้อยๆ ไม่อาจทำอันตรายหรือฆ่าเขาได้ น่าเสียดายที่ลั่วปิงบังคับ ถ้าเย่เฉินไม่ทำ เธอก็จะไม่ขับรถคันนี้ ดังนั้นเย่เฉินจึงคาดเข็มขัดอย่างจำใจ พอเย่เฉินคาดเข็มขัดเรียบร้อย ลั่วปิงก็เหยียบคันเร่งและพุ่งออกจากย่านโกลเดนอีเกิลทันที ฝีมือการขับรถของลั่วปิงดุเดือดมาก บนถนนที่มีคนพลุกพล่านแบบนี้ เธอกลับเร่งรถให้วิ่งเกิน 250 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ถ้าเย่เฉินไม่ใช่ผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่ง เขาคงต้องตกใจกลัวกับการขับรถสุดห้าวของลั่วปิงไปแล้ว ด้วยความเร็วระดับนี้ ไม่นานนักก็มาถึงที่ที่คนคนนั้นจะขายโสมให้ลั่วปิง ลั่วปิงจอดรถตรงหน้าบ้านหลังค่อนข้างใหญ่ จากนั้นลั่วปิงกับเย่เฉินก็ลงจากรถทันที เย่เฉินมองบ้านหลังใหญ่ตรงหน้าอย่างพินิจ เขาย่อมคุ้นเคยกับบ้านหลังนี้เป็นอย่างดี นี่คือบ้านของปู่ของเซี่ยเทียน "อย่าบอกนะว่าคนที่อยากขายโสมให้ลั่วปิงคือปู่ของเซี่ยเทียน?" เย่เฉินพึมพำ "เข้าไปกันเถอะ ก่อนหน้านี้ฉันนัดกับคนขายโสมไว้แล้ว" ลั่วปิงชวนเย่เฉินเข้าไปในบ้านเพื่อพบคนขายโสม พวกยามรีบเปิดประตูให้ลั่วปิงกับเย่เฉิน แน่นอนว่าคนเฝ้าประตูยังจำเย่เฉินได้ เด็กหนุ่มคนนี้คือว่าที่คู่หมั้นของคุณหนูเซี่ยชิงอวี่ ลั่วปิงรู้สึกแปลกใจกับท่าทีของยามเฝ้าประตู ปกติถ้ามีคนที่ไม่รู้จักจะเข้าไป พวกเขาจะต้องถามก่อนเพื่อยืนยันตัวตนของคนที่ต้องการเข้าไป แต่พอเธอกับเย่เฉินเข้าไป กลับไม่ถูกยามขวางไว้ แถมยามยังยิ้มให้ทั้งเธอและเย่เฉินอีกด้วย ลั่วปิงไม่ได้คิดอะไรมาก บางทีคุณเซี่ยอาจสั่งคนไว้แล้วว่าถ้าเธอมาก็ให้ปล่อยเข้าไป เย่เฉินกับลั่วปิงเดินตรงไปยังทางเข้าบ้านของปู่เซี่ยเทียน "กริ๊ง..." ลั่วปิงกดกริ่งประตู "รอสักครู่" เสียงหนึ่งดังมาจากในบ้าน ไม่นานต่อมา ประตูก็ถูกเปิดออกโดยผู้หญิงคนหนึ่งที่สวยมาก รูปร่างของเธออวบอิ่มและได้สัดส่วนอย่างยิ่ง คนที่มาเปิดประตูไม่ใช่เซี่ยชิงอวี่ แต่เป็นเซี่ยหนิงจื่อ คนที่เย่เฉินเคยเจอเมื่อเช้าวานนี้ตอนอยู่กับจ้าวเหยียนเหยียน