บทที่ 232 - เซี่ยหนิงจื่อ "ขอโทษนะ ผมกำลังรอใครสักคนอยู่" เย่เฉินไปกับพวกผู้หญิงเหล่านี้ไม่ได้ เขากำลังรอให้จ้าวเหยียนเหยียนลงมา "มาเถอะ พวกเราอยากไปกับคุณจริงๆ" สาวไฮโซทำท่าออดอ้อนต่อหน้าเย่เฉิน "เย่เฉิน ขอโทษที่ให้รอนาน" เสียงหวานใสดังเข้ามาในหูของเย่เฉิน เจ้าของเสียงนั้นไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นจ้าวเหยียนเหยียนผู้สวยงาม จ้าวเหยียนเหยียนเข้าไปคล้องแขนเย่เฉินอย่างอ่อนโยนทันที พวกผู้หญิงที่ล้อมอยู่รอบเย่เฉินถึงกับแข็งค้างราวกับรูปปั้น พวกเธอไม่รู้เลยว่าชายหนุ่มรูปงามคนนี้กลับเป็นแฟนของดาวโรงเรียนอย่างจ้าวเหยียนเหยียน สาวๆ ค่อยๆ ถอยออกไป พวกเธอรู้ดีว่าตัวเองไม่อาจเป็นคู่ต่อสู้ของความงามที่จ้าวเหยียนเหยียนมีได้ ต่อให้เป็นดาราสาวสวยๆ ก็ยังยากจะเอาชนะความงามของเธอ ด้านหลังจ้าวเหยียนเหยียนคือหลินโหรวซี แววตาของหลินโหรวซีจ้องมองเย่เฉินอย่างเย็นชา ตอนนี้หลินโหรวซีทำท่าทีเย็นชากับเย่เฉิน แล้วเดินผ่านทั้งสองคนเข้าไปในโรงเรียน เมื่อเดินผ่านเย่เฉิน หลินโหรวซีไม่เอ่ยอะไรสักคำ เย่เฉินรู้สึกแปลกใจ ไม่กี่วันก่อนเขายังจำได้ว่าหลินโหรวซีเคยสัญญาว่าจะเป็นผู้หญิงของเขา แต่ทำไมท่าทีของหลินโหรวซีถึงเย็นชากับเขาขนาดนี้ มันแปลกเกินไป "เหยียนเหยียน วันนี้อาจารย์หลินเป็นอะไรไปหรือเปล่า เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเธอหรือ" เย่เฉินถามถึงอาการของหลินโหรวซี วันนี้หลินโหรวซีดูเย็นชากับเขามาก "ฮิๆ ฉันจะไปรู้ได้ยังไง ฉันไม่ใช่หนอนในท้องพี่โหรวซีสักหน่อย" จ้าวเหยียนเหยียนหัวเราะคิกคัก จ้าวเหยียนเหยียนจงใจปิดบังเรื่องที่คุยกับหลินโหรวซีเมื่อคืนไว้จากเย่เฉิน เธอสัญญากับหลินโหรวซีไว้แล้วว่าจะไม่พูดถึงเรื่องที่คุยกันเมื่อคืน จ้าวเหยียนเหยียนย่อมรู้เหตุผลที่หลินโหรวซีเย็นชากับเย่เฉิน หลินโหรวซีจงใจทำตัวเย็นชาและเฉยเมยเพื่อหลบหน้าเย่เฉิน หลินโหรวซีอายเกินกว่าจะเจอหน้าเย่เฉินต่อหน้าจ้าวเหยียนเหยียน "ไม่ต้องใส่ใจหรอก ไปเข้าเรียนกันเถอะ" จ้าวเหยียนเหยียนลากเย่เฉินเข้าไปในห้องเรียน เย่เฉินยังคงคิดถึงท่าทีของหลินโหรวซีเมื่อครู่ที่มีต่อเขา มันเกิดอะไรขึ้นกับหลินโหรวซีตอนที่เขาไม่อยู่กันแน่ เย่เฉินกับจ้าวเหยียนเหยียนรีบไปยังห้องเรียนทันที "พี่เหยียนเหยียน!!" ขณะที่ทั้งสองกำลังไปเข้าเรียน เสียงของเด็กสาวคนหนึ่งก็ดังมาจากด้านหลังเย่เฉิน เย่เฉินกับจ้าวเหยียนเหยียนหันกลับไปพร้อมกัน ทั้งสองเห็นซูอวี้อวี้วิ่งตรงเข้ามาหาพวกเขา "หอบ... หอบ... หอบ... หอบ..." ลมหายใจของซูอวี้อวี้หนักมาก "อวี้อวี้ เช้าๆ แบบนี้เธอจะตะโกนอะไร" จ้าวเหยียนเหยียนถามซูอวี้อวี้ว่ามีอะไร "พี่เหยียนเหยียน หนูฝึกกระบวนท่าที่พี่สอนจนคล่องแล้ว ช่วยสอนท่าใหม่ให้หนูได้ไหม" ที่แท้ซูอวี้อวี้ก็แค่อยากมาขอกระบวนท่าใหม่จากจ้าวเหยียนเหยียน หลายวันมานี้ซูอวี้อวี้ฝึกท่าที่จ้าวเหยียนเหยียนสอนอยู่ตลอด ตอนนี้เธอมั่นใจว่าจะสู้พวกเลวที่คิดมารังควานเธอได้แล้ว "ได้ เดี๋ยวพี่จะสอนกระบวนท่าใหม่ให้ แต่ตอนนี้ยังไม่ได้ ไว้หลังเลิกเรียนพี่จะสอนให้" จ้าวเหยียนเหยียนรับปากซูอวี้อวี้ "เย่!" ซูอวี้อวี้ดีใจมาก เธอกระโดดโลดเต้นด้วยความสุข "อวี้อวี้ ทำไมเธอวิ่งมาเร็วขนาดนั้น" จากด้านหลังซูอวี้อวี้มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามา เธอมีรูปร่างดีราวกับนางแบบ ขาเรียวยาว เอวกับสะโพกได้สัดส่วน หน้าอกขนาดคัพดีก็ไม่ใหญ่ไม่เล็กเกินไป หญิงสาวคนนี้คือเพื่อนร่วมห้องของซูอวี้อวี้ "หนิงจื่อ ขอโทษที่ทิ้งเธอไว้ก่อนนะ ฮิๆ" ซูอวี้อวี้ยิ้มแหยให้หญิงสาวสวยคนนั้น หญิงสาวคนนั้นบ่นใส่ซูอวี้อวี้ เย่เฉินมองหญิงสาวคนนี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า ใบหน้าของเธอดูคุ้นตา ทำให้เย่เฉินนึกถึงใครบางคน "โอ๊ย" ขณะที่เย่เฉินกำลังมองหญิงสาวที่อยู่ข้างหลังซูอวี้อวี้ จ้าวเหยียนเหยียนก็เอาศอกสะกิดท้องเขาเบาๆ "เหยียนเหยียน เธอทำอะไรน่ะ" เย่เฉินงงเล็กน้อยกับสิ่งที่จ้าวเหยียนเหยียนเพิ่งทำ "ตาคุณจะถลนออกมาอยู่แล้ว" จ้าวเหยียนเหยียนไม่ค่อยพอใจกับท่าทีของเย่เฉินเวลาที่เห็นสาวสวย เธอสังเกตเห็นว่าสายตาเย่เฉินเหลือบมองหญิงสาวคนนั้นทันที "ฮิๆ" เย่เฉินหัวเราะเบาๆ เขาแค่ชื่นชมผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังซูอวี้อวี้เท่านั้น ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น "อวี้อวี้ สองคนนี้เป็นใครเหรอ" หญิงสาวสวยถามซูอวี้อวี้ว่าคนสองคนตรงหน้าคือใคร "หนิงจื่อ นี่คือรุ่นพี่จ้าวเหยียนเหยียน อีกคนคือเย่เฉิน อย่างที่ฉันเคยบอกไว้ จ้าวเหยียนเหยียนเป็นอาจารย์ที่สอนวิชายุทธ์ให้ฉัน ทั้งสองคนเรียนอยู่ปีสอง" ซูอวี้อวี้แนะนำเย่เฉินกับจ้าวเหยียนเหยียนให้หญิงสาวสวยรู้จัก หญิงสาวสวยมองจ้าวเหยียนเหยียนด้วยความไม่อยากเชื่อว่าอาจารย์ที่สอนซูอวี้อวี้จะสวยราวกับนางฟ้า ยิ่งไปกว่านั้นผู้ชายที่อยู่ข้างจ้าวเหยียนเหยียนก็ยังหล่อมาก ผู้ชายคนนี้ราวกับเจ้าชายในละครที่เธอมักดูอยู่บ่อยๆ "รุ่นพี่จ้าวเหยียนเหยียน รุ่นพี่เย่เฉิน ยินดีที่ได้รู้จักทั้งสองคน ฉันชื่อเซี่ยหนิงจื่อ เป็นเพื่อนร่วมห้องของซูอวี้อวี้ ตอนนี้ฉันเรียนปีหนึ่ง" เซี่ยหนิงจื่อยิ้มแล้วแนะนำตัวกับเย่เฉินและจ้าวเหยียนเหยียน "เซี่ยหนิงจื่อ? นั่นไม่ใช่ชื่อดาวโรงเรียนอันดับสามหรอกเหรอ" เย่เฉินนึกขึ้นมาในความทรงจำ เซี่ยหนิงจื่อน่าจะเป็นดาวโรงเรียนอันดับสาม เย่เฉินกวาดสายตาสำรวจรูปร่างของเซี่ยหนิงจื่อตั้งแต่หัวจรดเท้า สิ่งที่จางเหลียวพูดไว้ดูจะเป็นความจริง รูปร่างของเซี่ยหนิงจื่อพัฒนาไปดีมากทั้งที่ยังอายุน้อย หากเย่เฉินไม่รู้ว่าเธอเพิ่งเรียนปีหนึ่ง เขาคงคิดว่าเธออายุยี่สิบกว่าแล้วแน่ "ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน" จ้าวเหยียนเหยียนกับเย่เฉินตอบเซี่ยหนิงจื่อกลับไปพร้อมรอยยิ้ม รอยยิ้มของเย่เฉินทำให้เซี่ยหนิงจื่อหน้าแดง "อา... หล่อมาก เขาใช่สเปกฉันเลย" ในใจเซี่ยหนิงจื่อตะโกน เย่เฉินช่างเหมือนเจ้าชายรูปงามที่เธอมักฝันถึงอยู่บ่อยๆ "ติ๊ง... ติ๊ง... ติ๊ง... ติ๊ง..." เสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้น "เหยียนเหยียน ไปเข้าเรียนกันเถอะ" เย่เฉินชวนจ้าวเหยียนเหยียนไปเข้าเรียนทันที จ้าวเหยียนเหยียนพยักหน้าให้เย่เฉิน "ซูอวี้อวี้ เซี่ยหนิงจื่อ พวกเราต้องไปเข้าเรียนแล้ว ไว้เจอกันนะ" จ้าวเหยียนเหยียนกล่าวลาซูอวี้อวี้กับเซี่ยหนิงจื่อ เย่เฉินกับจ้าวเหยียนเหยียนรีบไปยังห้องเรียนของตัวเอง "พี่เหยียนเหยียน ไว้เจอกันหลังเลิกเรียนนะ" ซูอวี้อวี้โบกมือส่งจ้าวเหยียนเหยียนกับเย่เฉินที่เดินจากไป เซี่ยหนิงจื่อก็โบกมือส่งเย่เฉินกับจ้าวเหยียนเหยียนเช่นกัน ใบหน้าของเซี่ยหนิงจื่อยังคงแดงระเรื่อจากรอยยิ้มของเย่เฉินเมื่อครู่ ซูอวี้อวี้มองไปข้างๆ แล้วก็พบสิ่งแปลกๆ ในตัวเซี่ยหนิงจื่อ "นี่ หนิงจื่อ ทำไมหน้าเธอแดงล่ะ ไม่สบายหรือมีไข้เหรอ" ซูอวี้อวี้เป็นห่วงอาการของเซี่ยหนิงจื่อ "ไม่ ฉันไม่เป็นไรหรอก อาจจะแค่อากาศข้างนอกนี่ร้อนนิดหน่อย ไปเข้าเรียนกันเถอะ" เซี่ยหนิงจื่อหาข้ออ้างมาปกปิดความเขินอายนี้ "อืม" ซูอวี้อวี้พยักหน้าให้เซี่ยหนิงจื่อ เซี่ยหนิงจื่อกับซูอวี้อวี้ก็เดินไปยังห้องเรียนของพวกเธอเช่นกัน