บทที่ 239 - ฆ่าศัตรูด้วยสองกระบวนท่า “ฮ่าฮ่าฮ่า เป็นไงล่ะ แกมองไม่เห็นฉันใช่ไหม” ถูเจินดูเหมือนจะอยากอวดความแข็งแกร่งของตัวเองต่อหน้าเย่เฉิน ภาพนี้น่าขันมาก ผู้แข็งแกร่งระดับขอบเขตปฐพีกล้าหาญถึงขนาดจะมาข่มเย่เฉินที่ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตเจ้าเหนือหัวแล้ว สำหรับเย่เฉิน นี่เป็นเรื่องตลกสิ้นดี เขามองเห็นทุกกระบวนท่าที่ถูเจินใช้ ความเร็วของถูเจินสำหรับเขาแล้วช้ากว่าตัวเองมาก ด้วยความเร็วระดับนี้ เย่เฉินโจมตีถูเจินได้อย่างง่ายดาย “ก่อนอื่น ฉันจะตัดแขนแกข้างหนึ่งก่อน” ในที่สุดถูเจินก็เริ่มเปิดฉากโจมตีใส่เย่เฉิน ด้วยความเร็วราวสายฟ้า เขาพุ่งเล็งไปที่แขนข้างหนึ่งของเย่เฉิน “ฉึก” ถูเจินใช้หอกสายฟ้าแทงเข้าที่แขนของเย่เฉิน ทว่าพอหอกพุ่งเข้ามาใกล้ เย่เฉินก็ยื่นฝ่ามือออกมาจับหอกสายฟ้าของถูเจินเอาไว้ทันที “อ๊า...” หลินโหรวซีร้องเสียงหลง ฉากนี้อันตรายเหลือเกิน นางเป็นห่วงความปลอดภัยของเย่เฉินมาก “หือ...?” ถูเจินแทบไม่เชื่อตัวเองเมื่อเห็นว่าเย่เฉินมองเห็นทิศทางของหอกที่ตนโจมตีออกไปได้ ทั้งที่ความเร็วของเขาก็ถือว่าเร็วมาก จนแทบมองไม่ทันด้วยตาเปล่าแล้ว สิ่งที่ทำให้ถูเจินงุนงงยิ่งกว่าก็คือ เย่เฉินจับหอกที่มีสายฟ้าครอบอยู่ได้อย่างไร เรื่องแบบนี้เป็นไปไม่ได้เลยสำหรับคนธรรมดาที่จะคว้าหอกสายฟ้าเอาไว้ ถูเจินพยายามดึงหอกสายฟ้ากลับมา แต่โชคร้ายที่หอกของเขาถูกมือของเย่เฉินกำเอาไว้แน่นมาก “ไอ้สารเลว รีบปล่อยมือจากหอกฉันเดี๋ยวนี้!” ถูเจินตะโกนใส่เย่เฉินให้ปล่อยหอกสายฟ้าของเขาทันที ซานเซิงที่เห็นดังนั้นก็รีบเข้ามาช่วยถูเจิน เขาเหวี่ยงพัดเหล็กใส่เย่เฉิน พัดนี้ไม่ใช่พัดธรรมดา ทุกส่วนของพัดถูกทำให้คมกริบที่สุดเพื่อใช้เจาะร่างศัตรู เมื่อมีแรงลมหนุน พัดก็หมุนวูบและพุ่งเข้าใส่เย่เฉิน พัดของซานเซิงเล็งตรงไปที่คอของเย่เฉิน หากใครโดนพัดนี้เข้าไป คอจะถูกตัดขาดทันที “เย่เฉิน ระวัง!!!” หลินโหรวซีเตือนเย่เฉินว่ามีพัดคมกริบกำลังพุ่งเข้ามาหาเขา เมื่อเห็นพัดพุ่งเข้ามา เย่เฉินก็ยกมือซ้ายที่ยังว่างอยู่ขึ้นมา ใช้นิ้วสองนิ้วหนีบพัดของอีกฝ่ายเอาไว้ “เคร้ง” เย่เฉินหนีบพัดเหล็กของซานเซิงไว้ พัดเหล็กหยุดนิ่งลงทันทีหลังถูกนิ้วของเย่เฉินหนีบเอาไว้ นิ้วสองนิ้วของเย่เฉินราวกับปลอกเหล็กที่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง ซานเซิงพยายามควบคุมพัดที่ค้างอยู่ระหว่างนิ้วของเย่เฉิน ทว่าพัดเหล็กที่ถูกหนีบไว้กลับไม่ขยับแม้แต่น้อย มันถูกนิ้วสองนิ้วอันแข็งแกร่งของเย่เฉินหนีบเอาไว้แน่นสนิท “บัดซบ” ซานเซิงสบถใส่พัดของตนที่ติดค้างอยู่ระหว่างนิ้วทั้งสองของเย่เฉิน ซานเซิงพุ่งเข้าหาเย่เฉิน เขาแบฝ่ามือออกเตรียมซัดเข้าใส่เย่เฉิน ในฝ่ามือของซานเซิงแฝงไว้ด้วยพลังลมที่รุนแรงอย่างยิ่ง ซานเซิงมุ่งโจมตีนี้ไปที่เย่เฉิน ในอีกด้านหนึ่ง ถูเจินก็ไม่ยอมนิ่งเฉยเช่นกัน เขาใช้ขาอัสนีของตนเตะเข้าที่หน้าอกของเย่เฉิน เย่เฉินเห็นการโจมตีทั้งสองพุ่งเข้าหาตนพร้อมกัน จากภายในร่างของเย่เฉินแผ่ออกมาด้วยแรงกดดันของปราณอันรุนแรง พลังนี้พัดถูเจินและซานเซิงกระเด็นถอยหลังออกไปในทันที “อ๊าก...” ถูเจินและซานเซิงถูกพลังปราณของเย่เฉินเหวี่ยงกระเด็นออกไปไกลนับสิบเมตร “แค่ก...” ทั้งสองสำรอกเลือดออกมาคนละคำ พลังปราณที่เย่เฉินปล่อยออกมาเมื่อครู่รุนแรงเหลือเกิน แรงกดดันจากปราณของเย่เฉินเมื่อครู่นี้ราวกับดาวหางที่พุ่งชนร่างของถูเจินกับซานเซิง เย่เฉินเก็บพัดเหล็กกลับและปักหอกลงบนพื้น เขาจ้องมองถูเจินกับซานเซิงด้วยแววตาอำมหิต “พวกแกหาเรื่องผิดคน เตรียมรับผลของสิ่งที่ตัวเองทำไว้ได้เลย” เย่เฉินไม่มีทางปล่อยคนทั้งสองที่คิดฆ่าหลินโหรวซีไปง่ายๆ คนพวกนี้ไม่มีวันให้อภัยได้ เย่เฉินดึงหอกขึ้นจากพื้น แล้วใช้ก้าวเงามายาเก้าชั้นพุ่งไปยังซานเซิง เพียงก้าวเดียว เขาก็ไปหยุดอยู่ตรงหน้าซานเซิงแล้ว ซานเซิงและถูเจินไม่เห็นเลยว่าเย่เฉินเคลื่อนมาถึงหน้าซานเซิงได้อย่างไร ทั้งสองตะลึงกับความเร็วที่เย่เฉินแสดงออกมา มันเร็วกว่าก้าวสายฟ้าของถูเจินเสียอีก ซานเซิงพยายามลุกขึ้นจากพื้น “เดี๋ยว พวกเรา...” ยังพูดไม่ทันจบ หอกสายฟ้าก็แทงทะลุอกของเขา เย่เฉินขว้างหอกนั้นเสียบเข้าไปกลางอกของซานเซิงพอดี การขว้างของเย่เฉินรุนแรงมาก ร่างของซานเซิงจึงลอยตามหอกนั้นทะยานขึ้นไปบนฟ้า ถูเจินที่เห็นฉากนี้ถึงกับช็อก ซานเซิงถูกฆ่าอย่างง่ายดายโดยคนผู้นี้ ถูเจินหวาดกลัวเย่เฉินขึ้นมาทันที คนคนนี้แข็งแกร่งกว่าที่เขาคาดไว้มาก “บัดซบ ฉันไม่อยากตาย” ถูเจินใช้ก้าวสายฟ้าฟาดหนีเอาตัวรอดจากเย่เฉิน ด้วยความเร็วที่เร็วอย่างยิ่ง เพียงไม่กี่วินาที ถูเจินก็หนีออกไปไกลหลายร้อยเมตรจากจุดที่เย่เฉินยืนอยู่ สัญชาตญาณของเขาสั่งให้วิ่งให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เย่เฉินไม่มีทางปล่อยให้คนคนนี้หนีไปเฉยๆ ได้ เขาต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำไว้ก่อนหน้านี้ เย่เฉินขว้างพัดเหล็กไล่ตามถูเจินที่หนีไปไกลจากเขาแล้ว พัดเหล็กพุ่งด้วยความเร็วสูงราวกับเงาตามติดหลังถูเจิน ถูเจินยังคงวิ่งสุดชีวิต เขาไม่มีโอกาสหันกลับไปมองเลย “จึก...” โดยไม่ทันตั้งตัว วัตถุบางอย่างก็พุ่งแทงเข้าที่หน้าอกซ้ายของเขา เมื่อถูเจินก้มมอง ก็เห็นว่าอกซ้ายของตนถูกเจาะเป็นรูใหญ่ เลือดเริ่มไหลซึมออกมาจากรูนั้น ร่างของถูเจินเริ่มไร้เรี่ยวแรงและทรุดลงกับพื้น สติของเขาค่อยๆ เลือนหายไปทีละน้อย สุดท้ายถูเจินก็ตายลง เพราะหัวใจถูกพัดเหล็กที่เย่เฉินขว้างออกไปบดขยี้จนแหลก จากระยะไกล เย่เฉินมองเห็นการตายของถูเจิน ตอนนี้ทุกอย่างจบลงแล้ว ทุกอย่างถูกเย่เฉินจัดการเสร็จสิ้นภายในเพียงสองกระบวนท่า เย่เฉินรีบกลับไปอยู่ข้างหลินโหรวซีทันที “อาจารย์ ท่านเป็นอะไร...” ยังพูดไม่ทันจบ หลินโหรวซีก็โผเข้ากอดเขาเสียก่อน หลินโหรวซีร้องไห้พลางซบศีรษะลงกับอกของเย่เฉิน “ฉันเป็นห่วงเธอมาก” หลินโหรวซีเป็นห่วงสภาพของเย่เฉินเหลือเกิน นางไม่เคยเป็นห่วงใครมากเท่านี้มาก่อน แต่ไม่รู้ตัวเลยว่าแท้จริงแล้วนางหลงรักเย่เฉินเข้าให้แล้ว ไม่เช่นนั้นจะเป็นห่วงสภาพของเย่เฉินได้มากถึงเพียงนี้อย่างไร “ไม่เป็นไรแล้วครับ อาจารย์ ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ท่านไม่ต้องเป็นห่วงอีกต่อไป” เย่เฉินลูบแผ่นหลังของหลินโหรวซีเพื่อปลอบให้นางสงบลง หลินโหรวซีรู้สึกอบอุ่นสบายอย่างประหลาดเมื่ออยู่ในอ้อมแขนของเย่เฉิน “อาจารย์ ไปที่หอพักที่ท่านอยู่กันเถอะ บางทีที่นั่นอาจจะทำให้ท่านสงบลงได้มากกว่า” เย่เฉินตั้งใจจะพาหลินโหรวซีกลับไปยังหอพักหญิงที่นางอาศัยอยู่ หลินโหรวซีอาจจะยังตกใจอยู่บ้าง เพราะเกือบถูกหอกสายฟ้าฆ่าตายเมื่อครู่