บทที่ 245 - เคล็ดวิชาเคลื่อนที่ (2) “ฮ่าๆ ในที่สุดฉันก็เจอเคล็ดวิชาเคลื่อนที่ที่เหมาะกับตัวเองสักที ไม่ว่าฉันจะเร็วแค่ไหนก็เทียบพวกนายกับจื่อหยาไม่ได้ ฉันรักษาความเร็วสูงแบบพวกนายสองคนไม่ได้ แต่ฉันใช้แรงระเบิดเพื่อเร่งความเร็วให้เหนือกว่าพวกนายได้ในชั่วพริบตา แถมฉันยังมีความอึดพอที่จะใช้แรงระเบิดต่อเนื่องแบบนี้ได้เรื่อยๆ นี่แหละคือเคล็ดวิชาเคลื่อนที่ที่เหมาะกับฉันที่สุด” ฮุ่ยไห่เฟิงหัวเราะร่า “เป็นเคล็ดวิชาที่ยอดเยี่ยมจริงๆ” โจวเหวินชื่นชม ฮุ่ยไห่เฟิงโอบไหล่โจวเหวินแล้วกล่าวว่า “เคล็ดวิชานี้สำเร็จได้เพราะนายช่วยเอาไว้ ครึ่งหนึ่งเป็นผลงานของนาย ฉันจะยกสิทธิ์ในการตั้งชื่อให้ครึ่งหนึ่ง นายกับฉันมาช่วยกันคิดคนละคำแล้วเอามาตั้งเป็นชื่อเคล็ดวิชานี้กันเถอะ อนาคตถ้ามันโด่งดังขึ้นมา ชื่อของนายต้องถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์แน่นอน” “ไม่จำเป็นหรอก ฉันเป็นแค่คู่ซ้อมเท่านั้น” โจวเหวินยักไหล่ตอบ “มันต่างกัน เคล็ดวิชาของฉันได้รับแรงบันดาลใจมาจากวิชาของนาย ชื่อของมันต้องมีส่วนร่วมจากนายด้วย มาสิ รีบคิดชื่อมาเร็วๆ ฉันรอไม่ไหวที่จะปรับปรุงมันให้สมบูรณ์แล้ว” ฮุ่ยไห่เฟิงหยิบกระดาษกับปากกาออกมาแล้วยื่นให้โจวเหวิน เขาคะยั้นคะยอให้โจวเหวินลองคิดก่อนจะเขียนออกมาหนึ่งคำ ถึงแม้โจวเหวินจะรู้สึกว่าวิธีตั้งชื่อของฮุ่ยไห่เฟิงมันดูพิลึกพิลั่น แต่ภายใต้การรบเร้าของอีกฝ่าย เขาก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเขียนคำว่า “แท้” ลงบนแผ่นกระดาษ หลังจากทั้งคู่เขียนเสร็จ พวกเขาก็กางกระดาษออกมาพร้อมกันและเห็นว่าบนกระดาษของฮุ่ยไห่เฟิงก็มีคำว่า “แท้” เหมือนกัน เมื่อเห็นคำที่เขียน ทั้งสองก็อดตะลึงเล็กน้อยไม่ได้ ฮุ่ยไห่เฟิงหัวเราะ “ดูเหมือนเราจะเป็นใจตรงกันคิดอะไรเหมือนๆ กันนะ งั้นเอาแบบนี้แล้วกัน เขียนชื่ออื่นไปก็คงไม่น่าสนใจ เคล็ดวิชานี้ชื่อว่า ‘แท้คู่’ แล้วกัน” “แท้คู่… แท้คู่… คู่แท้… ชื่อนี้มันฟังดู…” โจวเหวินทวนคำซ้ำไปซ้ำมา ก่อนจะตระหนักได้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง หลังจากฮุ่ยไห่เฟิงพูดชื่อนั้นออกมา เขาก็เข้าใจปัญหาในทันที แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรพลางยิ้ม “เคล็ดวิชาแท้คู่อาจจะฟังดูไม่ค่อยรื่นหูเท่าไหร่ แต่ในเมื่อเป็นโชคชะตากำหนดมาแล้ว งั้นก็เรียกมันว่าแท้คู่นี่แหละ” พูดจบฮุ่ยไห่เฟิงก็วิ่งจากไป เขาแทบรอไม่ไหวที่จะกลับไปวิจัยและปรับปรุงเคล็ดวิชาแท้คู่ให้สมบูรณ์ โจวเหวินส่ายหัวแล้วพูดว่า “ลูกศิษย์ของหวังหมิงหยวนแต่ละคนมีความสามารถอัจฉริยะกันทั้งนั้น แต่ละคนนิสัยประหลาดๆ ทั้งนั้น ตอนแรกฉันคิดว่าฮุ่ยไห่เฟิงเป็นคนปกติ แต่ดูจากสภาพแล้ว เขาเองก็ไม่ค่อยปกติเท่าไหร่” อันเซิ่งมีงานล้นมือ ไม่เพียงแต่เขาจะเป็นผู้ช่วยของอันเทียนจั่ว แต่เขายังเป็นพ่อบ้านของตระกูลอันด้วย เขาต้องรับผิดชอบทั้งงานในกองทัพและกิจการของตระกูล ดังนั้นอันเซิ่งจึงต้องจัดแจงผู้คนเพื่อสะสางธุระต่างๆ มากมาย เมื่อเขาได้รับรายชื่อฉบับหนึ่ง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างประหลาด บนรายการนั้นมีชื่อเขียนไว้สามชื่อ หนึ่งในนั้นคือโจวเหวิน ชื่อทั้งสามนี้ถูกเขียนขึ้นโดยฉินอู๋ฝูเป็นการเฉพาะ และอันเทียนจั่วเองก็เอ่ยปากว่าต้องการมอบรางวัลให้ทั้งสามคนด้วยตัวเอง เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหา แต่ปัญหาคือหนึ่งในสามชื่อนั้นคือโจวเหวิน “แน่ใจนะว่ารายชื่อนี้ถูกต้อง?” อันเซิ่งมองไปยังเจ้าหน้าที่ข่าวกรองตรงหน้าแล้วถาม เขาต้องมั่นใจในเรื่องนี้ ไม่อย่างนั้นมันอาจกลายเป็นปัญหาใหญ่ “ครับ นายทหารหลายคนเห็นทั้งสามคนมาแล้ว เรายังตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิดของร้านค้าแถวนั้นและเทียบกับฐานข้อมูลของโรงเรียนแล้ว ยืนยันได้ว่าเป็นทั้งสามคนจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้น เรายังนำรูปถ่ายไปให้เหล่าทหารเหล่านั้นดูแล้ว ยืนยันได้ไม่มีผิดพลาดครับว่าเป็นทั้งสามคน” เจ้าหน้าที่ข่าวกรองตอบอย่างมั่นใจ “ดีมาก ทำงานได้ดี ไปทำงานของนายต่อเถอะ” อันเซิ่งมองชื่อในรายการพร้อมรอยยิ้มแปลกๆ ที่มุมปาก เขาหยิบเอกสารบางอย่างแล้วลุกขึ้นเดินตรงไปยังห้องทำงานของอันเทียนจั่ว “เข้ามา” อันเทียนจั่วกำลังจัดการกับเอกสารด้วยอารมณ์ที่ไม่ค่อยดีนัก เขากำลังปวดหัวกับพวกสิ่งมีชีวิตมิติที่หลุดออกมาจากโซนมิติอยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้โอหยางหลานไปในที่อันตรายแบบนั้น เขายิ่งกังวลมาก หากไม่ใช่เพราะปัญหาในลั่วหยางมีมากจนเขาปลีกตัวไปไม่ได้ เขาคงอยากบินไปจั๋วหลู่เดี๋ยวนี้เพื่อพาโอหยางหลานกลับมา อย่างไรก็ตาม เขาเข้าใจนิสัยของโอหยางหลานดี ต่อให้เขาไปเองก็ไม่มีทางพาเธอออกมาได้ เพราะนิสัยของเขาก็ถอดแบบมาจากเธอนั่นแหละ เขารู้ดีว่าไม่มีใครหยุดเธอได้เมื่อเธอตัดสินใจไปแล้ว “ท่านผู้ดูแล รายชื่อนักศึกษาที่สร้างผลงานความดีความชอบถูกรวบรวมมาแล้วครับ นักศึกษาสามคนที่ช่วยเราทำลายบ่อน้ำแมงมุมก็พบตัวแล้วเช่นกัน พิธีมอบรางวัลถูกเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ท่านจะให้เริ่มตามแผนเลยไหมครับ?” อันเซิ่งเดินเข้ามาส่งเอกสารให้อันเทียนจั่ว “ดำเนินการตามแผนไปเลย ไปจัดการได้” อันเทียนจั่วไม่ได้มองเอกสาร ปกติแล้วเรื่องพวกนี้อันเซิ่งเป็นคนจัดการ เขาไม่คิดว่าจะมีปัญหาอะไรกับเรื่องเล็กน้อยพวกนี้ “รับทราบครับ” อันเซิ่งรับเอกสารกลับมาแล้วเดินออกจากห้องทำงานของอันเทียนจั่ว โจวเหวินยังคงฟาร์มเลเวลอยู่ในถ้ำงูอย่างต่อเนื่อง แต่เขายังไม่ได้รับงูจ้าวเวหาที่กลายพันธุ์ที่ดรอปไอเทม 'ผู้ชนะตลอดกาล' ดังนั้นเขาจึงวางแผนที่จะชวนหวังลู่ไปลองเสี่ยงโชคที่ถ้ำงูดู หวังลู่กำลังฟังเพลงอยู่ในห้องนั่งเล่นตอนที่ได้ยินเสียงกริ่งประตู เมื่อเธอเปิดประตูออกมาก็อดประหลาดใจไม่ได้ที่โจวเหวินเป็นฝ่ายมาเคาะประตูบ้านเธอ มันน่าเหลือเชื่อมาก “หวังลู่ ฉันต้องจ่ายเท่าไหร่ถึงจะจ้างให้เธอไปเป็นเพื่อนฉันที่ถ้ำงูเพื่อล่าสิ่งมีชีวิตมิติได้?” โจวเหวินถามหวังลู่ “นายจะจ้างฉันเหรอ?” หวังลู่ตะลึงไปชั่วครู่ก่อนจะมองโจวเหวินด้วยความสนใจ “ใช่ ถ้าเป็นไปได้ เราไปที่ถ้ำงูกันตอนนี้เลยไหม” โจวเหวินพยักหน้าอย่างมั่นใจ “นายก็น่าจะรู้นะว่าฉันไม่ได้ขาดแคลนเงิน?” หวังลู่พูดพร้อมรอยยิ้ม โจวเหวินรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย “ขอโทษที่รบกวนนะ” พูดจบโจวเหวินก็เตรียมจะเดินจากไป แต่หวังลู่ก็รีบพูดขึ้นว่า “เดี๋ยวสิ ไม่ใช่ว่าฉันจะไม่รับงานนาย แต่ฉันไม่ได้ต้องการเงิน ฉันมีข้อเสนอข้อหนึ่ง” “เงื่อนไขอะไร?” โจวเหวินถาม “คืนนี้ฉันอยากไปช้อปปิ้ง นายมาเป็นเบ๊ช่วยฉันถือของก็แล้วกัน” หวังลู่กล่าว “ไม่มีปัญหา ฉันกำลังจะไปถ้ำงูเพื่อจัดการงูจ้าวเวหา ฉันอยากใช้โชคของเธอให้ไข่งูจ้าวเวหาที่กลายพันธุ์มันดรอปออกมาน่ะ” โจวเหวินบอกจุดประสงค์ของเขา “ไม่น่ามีปัญหาอะไรหรอก ตราบใดที่ในนั้นมีงูจ้าวเวหาอยู่” หวังลู่กล่าวพร้อมยิ้ม โจวเหวินและหวังลู่มุ่งหน้าไปยังถ้ำหลงเหมินซึ่งเป็นที่ตั้งของถ้ำงู โจวเหวินคุ้นเคยกับที่นี่ดีอยู่แล้ว การจัดการงูจ้าวเวหาจึงเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขา สิ่งเดียวที่เขาหวังคือขอให้เจอ 'งูจ้าวเวหาที่กลายพันธุ์' สักตัว เพราะยังไงซะมันก็ไม่ใช่สิ่งที่หาเจอได้ตลอดเวลา ถ้าไม่เจอตัวกลายพันธุ์ ต่อให้หวังลู่จะมีโชคแค่ไหนก็คงช่วยอะไรไม่ได้ อย่างไรก็ตาม โจวเหวินประเมินโชคของหวังลู่ต่ำไป หลังจากพวกเขาเข้าไปในถ้ำงูได้ไม่นาน พวกเขาก็พบงูจ้าวเวหาตัวหนึ่งที่มีลักษณะคล้ายหยกดำ มันคืองูจ้าวเวหาที่กลายพันธุ์นั่นเอง