บทที่ 241 การบุกเข้าวิหาร โจวเหวินรีบพุ่งเข้าไปหาเจ้าหน้าที่ทหารนายหนึ่งแล้วถามว่า “พวกคุณมาอยู่ที่นี่นานแค่ไหนแล้ว? มีลูกบอลแมงมุมตกลงมาที่นี่กี่ลูก?” “เราอยู่ที่นี่มาเกือบหนึ่งชั่วโมงแล้ว เราเห็นลูกบอลแมงมุมตกลงมาใกล้กับวิหารท่านดยุคแห่งโจวรวมทั้งหมดสามลูก” เจ้าหน้าที่ตอบ “ลูกบอลแมงมุมสามลูกนั่นไม่น่าจะมีแมงมุมเยอะขนาดนี้ คุณส่งคนเข้าไปดูข้างในหรือยัง?” โจวเหวินถามต่อ ขณะที่เจ้าหน้าที่กำลังยิงสกัด เขาก็ตะโกนตอบ “เราก็สงสัยว่ามีบางอย่างผิดปกติอยู่ข้างในเหมือนกัน แต่แมงมุมมันเยอะเกินไป เราบุกเข้าไปไม่ได้ เราลองแล้วแต่ได้รับความสูญเสียหนักมาก” “มัวแต่ฆ่าไปเรื่อยแบบนี้ก็ไม่มีประโยชน์ โจวเหวิน จื่อหยา ตามฉันมา เราจะเข้าไปดูข้างในกัน” ฮุยไห่เฟิงกล่าวพร้อมกับพุ่งตัวเข้าใส่ฝูงแมงมุมโดยมีโล่กำบังไว้ข้างหน้า การบุกของเขาดุดันอย่างยิ่ง แต่เพียงครู่เดียวเขาก็ติดกับดักใยแมงมุมจนไม่สามารถทะลวงเข้าไปต่อได้ โจวเหวินและจงจื่อหยาพุ่งเข้ามาสมทบ ทั้งคู่ใช้กระบี่และดาบฟันใยแมงมุมที่ขวางหน้าจนขาดกระจุย นักศึกษาอีกสองสามคนที่ยืนอยู่ด้านหลังต่างขยับเข้าหากันเป็นกลุ่มขณะบุกเข้าไป พวกเขาต่อสู้กับกองทัพแมงมุมอย่างไม่หยุดหย่อน หยดเลือดกระเซ็นโดนหน้าของโจวเหวิน มันเป็นเลือดของฮุยไห่เฟิง เส้นใยแมงมุมเส้นหนึ่งเพิ่งจะตวัดผ่านใบหน้าของเขาจนทิ้งรอยแผลเหวอะหวะเอาไว้ วิหารอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว แต่พวกเขาแทบมองไม่เห็นตัววิหารเลย เพราะมันถูกใยแมงมุมปกคลุมไว้จนมิดราวกับถูกหิมะถล่มทับ โจวเหวินและพวกเห็นแมงมุมจำนวนมหาศาลคลานออกมาจากใยแมงมุมเหล่านั้นอย่างไม่ขาดสาย “ต้องมีอะไรผิดปกติในวิหารแน่ๆ ไม่อย่างนั้นแมงมุมจำนวนมากขนาดนี้จะคลานออกมาจากที่แคบๆ แบบนั้นได้ยังไง?” จงจื่อหยาตั้งข้อสังเกต “ใยพวกนั้นปิดตายพื้นที่นี้ไว้หมดแล้ว ถ้าเราเข้าไป แค่สัมผัสโดนใยแมงมุมไม่กี่เส้น เราก็คงติดกับดัก ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่จะสู้เลย แม้แต่โอกาสจะหลบซ่อนก็ยังไม่มี” นักศึกษาคนหนึ่งกล่าว “ให้พวกเราบุกเข้าไปดูเอง พวกนายช่วยคอยคุ้มกันหลังให้ด้วย” เจ้าหน้าที่ทหารสองนายตัดสินใจบุกเข้าไปในวิหารทีละคน โจวเหวินและพวกพยายามอย่างสุดความสามารถในการสกัดแมงมุมรอบข้างขณะที่เจ้าหน้าที่ทั้งสองบุกเข้าไป ไม่นานหลังจากพวกเขาเข้าไปได้ไม่นาน เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้น ก่อนที่เจ้าหน้าที่คนหนึ่งจะถูกกระแทกกระเด็นออกมา “เกิดอะไรขึ้น?” โจวเหวินรีบรับร่างของเจ้าหน้าที่คนนั้นไว้แล้วถามด้วยความร้อนใจ “ข้างในนั้นมีใยแมงมุมเยอะเกินไป ไม่มีที่ว่างให้ขยับตัวเลย ขยับนิดเดียวก็ติดกับแล้ว ผู้กองหมวดสาม...” แววตาของเจ้าหน้าที่คนนั้นแดงก่ำจนพูดต่อไม่ออก เขาพยายามลุกขึ้นและจะพุ่งกลับเข้าไปในวิหารอีกครั้ง “อย่าไป มันไม่มีประโยชน์หรอยังไงก็ไม่รอด ใยแมงมุมพวกนั้นเหมือนรังของมัน ใครเข้าไปก็ตายสถานเดียว นอกจากจะเป็นระดับตำนานที่จะสามารถฉีกกระชากใยพวกนั้นออกไปได้” จงจื่อหยาคว้าตัวเจ้าหน้าที่คนนั้นไว้และขวางไม่ให้เขาเข้าไป “ถ้าเราไม่จัดการต้นตอปัญหานี้ แมงมุมพวกนี้จะทะลักออกมาเหมือนคลื่นยักษ์ เราไม่มีทางป้องกันพื้นที่นี้ไว้ได้หรอก ถึงตอนนั้นเมืองลั่วหยางทั้งเมืองก็คงจบสิ้นกัน” เจ้าหน้าที่ตาแดงก่ำพยายามดิ้นให้หลุดจากการจับกุมของจงจื่อหยาเพื่อจะบุกเข้าไปข้างในให้ได้ ทุกคนเงียบกริบ พวกเขารู้ดีอยู่แก่ใจว่าเป็นไปไม่ได้ที่คนกลุ่มเล็กๆ แค่นี้จะต้านทานแมงมุมจำนวนมหาศาลได้ หากไม่มีผู้เชี่ยวชาญระดับตำนานมาช่วย แต่ในเวลานี้ ผู้เชี่ยวชาญระดับตำนานทุกคนต่างกำลังโจมตีแมงมุมฟ้ากันอยู่ แล้วพวกเขาจะปลีกตัวมาสนับสนุนที่นี่ได้อย่างไร? “ฉันเกลียดพวกที่เอาชีวิตไปเสี่ยงอย่างไร้เหตุผลจริงๆ ทำเหมือนกับว่าทุกอย่างจะแก้ไขได้ขอแค่ยอมเอาชีวิตไปทิ้ง” จงจื่อหยาเม้มปากอย่างดูแคลนก่อนจะพูดต่อ “พวกนายคอยดูสถานการณ์ข้างนอกให้ฉันด้วย ฉันจะเข้าไปดูเอง” พูดจบ จงจื่อหยาก็ยกดาบขึ้นแล้วกระโดดข้ามเจ้าหน้าที่คนนั้นเข้าไปในทางเข้า “จื่อหยา ฉันไปด้วย” ฮุยไห่เฟิงผลักแมงมุมที่ขวางหน้าออกแล้วบุกเข้าไปในวิหารที่เป็นดั่งรังมรณะนั่น “รอกันอยู่ข้างนอกก่อน จนกว่าพวกเราจะออกมา พวกนายต้องรักษาแนวป้องกันนี้ไว้ให้ได้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าให้ฝูงแมงมุมหลุดออกไปเด็ดขาด” โจวเหวินสั่งเจ้าหน้าที่ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปในวิหาร ใยแมงมุมพันเกี่ยวอยู่ตามประตูและผนังราวกับด้ายปั่น เพียงแค่สัมผัสโดน ใยแมงมุมก็จะยึดเกาะติดตัวพวกเขาเหมือนเงื้อมมือมัจจุราช เมื่อถึงตอนนั้นพวกเขาจะไม่สามารถดิ้นหลุด และการหลบหลีกการโจมตีของแมงมุมจะยากลำบากอย่างยิ่ง ท้ายที่สุดพวกเขาจะตกอยู่ในสภาพไม่ต่างจากแมลงที่ติดใยแมงมุม เมื่อโจวเหวินบุกเข้าไป เขาเห็นว่าพื้นดินถูกปกคลุมไปด้วยใยแมงมุมหนาแน่น หากเท้าของเขาสัมผัสพื้นโดยตรงคงจะติดหนึบไปกับมันอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้ตื่นตระหนก เขาหมุนเวียนพลังลมปราณจากคัมภีร์ราชันบรรพกาลออกมาทันที พริบตานั้นใยแมงมุมที่ขวางหน้าก็ถูกพลังลมปราณของเขาฉีกขาดออก และเมื่อเท้าเขาสัมผัสลงบนพื้น เส้นใยเหล่านั้นก็ละลายหายไปราวกับหิมะที่เจอกับถ่านร้อน มันไม่สามารถยึดเกาะตัวโจวเหวินได้เลย ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ข้างนอก โจวเหวินได้ทดลองใช้วิชาพลังลมปราณหลายรูปแบบและพบว่าคัมภีร์ราชันบรรพกาลมีประสิทธิภาพสูงมากในการจัดการกับใยแมงมุม ทันทีที่มันสัมผัสกับพลังของคัมภีร์ราชันบรรพกาล พวกมันก็จะละลายหายไปทันที นั่นคือเหตุผลที่เขาตัดสินใจบุกเข้ามา เขาเดินเข้าไปไม่ไกลนักก็พบร่างของฮุยไห่เฟิงที่ถูกใยแมงมุมพันจนมิด เขาดูเหมือนก้อนแป้งที่ถูกห่อด้วยด้ายสีขาว อย่างไรก็ตาม เขายังคงสามารถพุ่งไปข้างหน้าได้ แมงมุมที่คลานออกมาในบริเวณนั้นไม่สามารถทำอันตรายเขาได้เลย เพราะใยแมงมุมพวกนั้นกลายเป็นเกราะป้องกันให้เขาแทน โจวเหวินเพ่งมองฮุยไห่เฟิงอย่างละเอียดแล้วจึงเข้าใจว่าใยแมงมุมบนตัวเขาเป็นสิ่งที่เขาจงใจพันไว้เอง มันไม่ได้เชื่อมกับใยที่อยู่ด้านนอก แม้สภาพเขาจะดูน่าสยดสยอง แต่เขากลับเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ “เป็นวิธีที่ดีมาก นายคิดได้ยังไง?” โจวเหวินพุ่งเข้าไปสมทบกับฮุยไห่เฟิงและสังหารแมงมุมที่รุมเข้ามา ฮุยไห่เฟิงกล่าว “ใยแมงมุมพวกนี้ดูน่ากลัว แต่ถ้ามองดูดีๆ จะเห็นว่าจริงๆ แล้วมันมีสองแบบ แบบหนึ่งคือใยที่เหนียว ส่วนอีกแบบคือใยที่ไม่เหนียว พวกแมงมุมพวกนั้นก็เดินบนใยที่ไม่เหนียวนั่นแหละ ฉันเลยใช้มันเป็นเกราะป้องกัน ใยที่ไม่เหนียวพวกนี้ช่วยต้านใยประเภทที่เหนียว ทำให้ฉันไม่ถูกตรึงไว้กับที่” พูดจบ ฮุยไห่เฟิงก็มองสำรวจโจวเหวินตั้งแต่หัวจรดเท้า “นายล่ะ เข้ามาได้ยังไง? ทำไมถึงไม่ติดใยแมงมุมพวกนั้น?” “พลังของฉันเป็นคู่ปรับกับใยพวกนี้โดยเฉพาะ มันยึดตัวฉันไม่ได้หรอก” โจวเหวินถามต่อ “จื่อหยาอยู่ไหน?” “เขาพุ่งไปข้างหน้าแล้ว เขาเร็วเกินไปฉันตามไม่ทัน คาดว่าป่านนี้เขาน่าจะถึงโถงหลักของวิหารแล้วล่ะ” ฮุยไห่เฟิงกล่าว “ถ้าอย่างนั้นนายค่อยๆ ตามมา ฉันจะเข้าไปดูข้างในก่อน” โจวเหวินพูดจบก็ใช้กระบี่ไม้ไผ่ฟันฝ่าเส้นทางเลือดบุกทะลวงเข้าไปในวิหารท่านดยุคแห่งโจว “รอก่อนสิ!” ฮุยไห่เฟิงรีบพุ่งตามโจวเหวินไป แต่ด้วยความที่ตัวเขาถูกพันด้วยใยแมงมุมจนดูเหมือนตุ๊กตาหิมะ ท่าทางของเขาจึงดูเก้งก้างไปบ้าง กระบี่ไม้ไผ่คมกริบ ประกอบกับพลังลมปราณคัมภีร์ราชันบรรพกาลของโจวเหวิน มันกลายเป็นศัตรูตัวฉกาจของเหล่าแมงมุม ทุกที่ที่กระบี่ผ่านไป ทั้งใยแมงมุมและตัวแมงมุมต่างถูกฟันจนขาดวิ่น ทั้งสองบุกตะลุยไปข้างหน้าและสังหารแมงมุมไปนับไม่ถ้วน เสียงการต่อสู้อันดุเดือดดังขึ้นจากเบื้องหน้า โจวเหวินรีบตะโกนเรียกจื่อหยา และเขาก็ได้ยินเสียงจงจื่อหยาตอบกลับมาทันทีว่า “ฉันอยู่นี่! เร็วเข้า ช่วยฉันหน่อย ตัวนี้รับมือยากเอาเรื่อง!”