Chapter 408 ข้อเสนอของอันเซิง ภายในถ้ำแห่งหนึ่ง จ้ากใบหน้าซีดเผือดพ่นเลือดออกมาคำโต ใบหน้าของเขาแดงก่ำอย่างผิดปกติ เขาใช้มนต์ตราอวตารหุ่นเชิดเพื่อต่อสู้กับโจวเหวิน แม้สิ่งที่ถูกสังหารจะเป็นเพียงร่างอวตารหุ่นเชิดไม่ใช่ร่างหลัก แต่การที่อวตารของเขาตายก็สร้างบาดแผลฉกรรจ์ให้กับเขาไม่น้อย ยิ่งไปกว่านั้น การที่ชีวิตจิตวิญญาณอย่าง ‘ตัวตลกมนตราโลหิต’ ระเบิดตัวเองไปนั้นถือเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่หลวงสำหรับเขา “ถึงฉันจะอดใจรอไม่ไหวที่จะได้ลิ้มรสอาหารชั้นเลิศ แต่ยังไงก็ต้องหาคู่หูอสูรมาก่อน ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่ใช่คู่มือของมันจริงๆ” จ้ากเช็ดเลือดออกจากมุมปากพลางครุ่นคิดว่าจะหาคู่หูอสูรมาได้อย่างไร แน่นอนว่าเขาไม่ได้สนใจคู่หูอสูรทั่วไป สำหรับสถานการณ์ในตอนนี้ เขาต้องการเวลามากมายในการครอบครองคู่หูอสูรระดับสูง “ในเมื่อพวกคนจากสมาพันธ์อยากให้ฉันทำงานให้ พวกมันก็ควรจะต้องจ่ายค่าตอบแทน” แววตาของจ้ากปรากฏร่องรอยของการเย้ยหยัน หากก่อนหน้านี้เขาเคยคิดจะจับตัวโจวเหวินไปส่งให้สำนักงานเพื่อแลกกับอิสรภาพที่แท้จริง แต่หลังจากจบการต่อสู้ในวันนี้ ความคิดนั้นก็มลายหายไปสิ้น จ้ากก้าวเดินออกจากถ้ำมุ่งหน้าสู่เมืองลั่วหยาง เขาไม่มีอุปกรณ์สื่อสารใดๆ ติดตัว จึงจำเป็นต้องหาสถานที่เพื่อติดต่อกับเซินอวี่ฉือ เขาไม่ได้วางแผนที่จะบอกเซินอวี่ฉือเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ ความล้มเหลวมีแต่จะทำให้พวกนั้นคิดว่าเขาไร้น้ำยา จ้ากวางแผนว่าจะบอกเซินอวี่ฉือว่าตระกูลอันกำลังปกป้องโจวเหวินอยู่ เขาต้องการคู่หูอสูรจำนวนหนึ่งเพื่อไปลากตัวมันกลับมา คนอื่นอาจจะต้องการแค่ไข่คู่หูอสูร แต่จ้ากนั้นต่างออกไป ต่อให้เป็นคู่หูอสูรที่มีเจ้าของอยู่แล้วก็ไม่เป็นไร เขาเชื่อว่าเซินอวี่ฉือจะไม่ปฏิเสธคำขอของเขา หลังจากเข้ามาในเมืองลั่วหยาง จ้ากก็ตรงไปที่ร้านแห่งหนึ่งเพื่อซื้อโทรศัพท์แล้วติดต่อเซินอวี่ฉือ เป็นไปตามคาด แม้เซินอวี่ฉือจะแสดงท่าทีไม่เต็มใจเล็กน้อย แต่ก็ยอมตกลงตามคำขอของเขา พร้อมสั่งให้รอสองวันเพื่อให้คู่หูอสูรเหล่านั้นมาถึง หลังวางสาย เขาอยากจะโยนโทรศัพท์ทิ้งลงถังขยะ แต่เขาก็สังเกตเห็นว่ามันมีถังขยะหลายประเภท เขาไม่รู้ว่าป้ายกำกับเหล่านั้นหมายความว่าอย่างไร จึงโยนมันทิ้งลงไปในถังใบหนึ่งอย่างส่งๆ “คุณคะ คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ คุณเพิ่งทิ้งโทรศัพท์ไปใช่ไหมคะ? นั่นเป็นขยะรีไซเคิล คุณควรทิ้งลงในถังสำหรับขยะรีไซเคิลนะ...” เด็กสาวคนหนึ่งพูดกับจ้ากขณะเดินเข้ามา จ้ากมองเด็กสาวคนนั้นด้วยสายตาเย็นชา ทันทีที่เด็กสาวสบตากับจ้าก เธอก็ตกอยู่ในภวังค์ จากนั้นเธอก็เดินตรงมาหาเขาเหมือนคนไร้วิญญาณ จ้ากหันหลังเดินไปยังพื้นที่ห่างไกลโดยมีเด็กสาวเดินตามมาด้วย เธอไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังทำอะไรอยู่ ในตรอกที่ว่างเปล่า จ้ากมองไปที่เด็กสาวแล้วยื่นมือออกไปหาลำคอของเธอ ทว่าก่อนที่นิ้วของเขาจะสัมผัสโดน เขากลับชะงักไป มีสีหน้าประหลาดปรากฏขึ้นบนใบหน้า “บ้าจริง ในหัวฉันตอนนี้มีแต่สิ่งที่น่าอร่อยระดับนั้น ฉันจะไปกินขยะแบบนี้ลงได้ยังไงกัน” จ้ากมองเด็กสาวด้วยความรังเกียจก่อนจะขบกรามแล้วหันหลังเดินจากไป ไม่นานหลังจากจ้ากจากไป เด็กสาวก็ตื่นขึ้นมาแล้วมองไปรอบๆ อย่างงุนงง เธอไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงมาอยู่ที่นี่ และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอเพิ่งรอดพ้นจากหายนะมาหมาดๆ ... โจวเหวินกวาดสายตามองไปทั่วป่าแต่ไม่พบร่องรอยของออร่าใดๆ และไม่สัมผัสได้ถึงสิ่งผิดปกติ เขาแน่ใจแล้วว่าร่างจริงของจ้ากไม่ได้อยู่ที่นี่ “ฉันทำถึงขนาดนี้แล้วยังฆ่ามันไม่ได้อีกเหรอ?” โจวเหวินถอนหายใจ เขาอยากจะฆ่าจ้ากจริงๆ มันเป็นภัยคุกคามที่น่าสะพรึงกลัวเกินไป อันเซิงเดินเข้ามาแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “นายเป็นแค่นักเรียน แต่กลับสามารถบีบให้จ้ากตกอยู่ในสภาพแบบนั้นได้ ฉันเกรงว่าถ้าบอกใครไปก็คงไม่มีใครเชื่อ นายควรภูมิใจในตัวเองนะ จะถอนหายใจไปทำไม?” “อย่าล้อเล่นเลย ถ้าครั้งนี้ฉันฆ่ามันไม่ได้ ฉันก็ไม่รู้ว่ามันจะใช้วิธีการอันน่ากลัวแบบไหนมาจัดการกับคนรอบข้างฉันในครั้งหน้า” โจวเหวินกล่าว อันเซิงพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ปีศาจอย่างจ้ากไม่มีทางปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ แน่ การที่นายอยู่ในโรงเรียนต่อไปคงไม่เหมาะสมนัก นายอยู่คนเดียวอาจจะไม่