บทที่ 383 - การปะทุ เทคนิคหมัดของเว่ยเฟิงนั้นแข็งแกร่งกว่าของโจวเหวินมาตั้งแต่ต้น ยิ่งเมื่อรวมเข้ากับการเสริมพลังของหมัดเหล็กกล้า โจวเหวินจึงตกเป็นรองอย่างสิ้นเชิงในทันที เว่ยเฟิงไม่ได้ใช้หมัดเหล็กกล้าพร่ำเพรื่อ แต่เขาเลือกใช้เป็นครั้งคราวเพื่อเร่งความเร็วในการออกหมัดแบบกะทันหัน ซึ่งนั่นช่วยเพิ่มความคาดเดายากในการต่อสู้ ทำให้วิชาหมัดของเขามีความหลากหลายและรับมือได้ยากยิ่งขึ้น โจวเหวินถูกบีบให้ต้องป้องกันหมัดของเว่ยเฟิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกครั้งที่ปะทะเขารู้สึกราวกับถูกค้อนยักษ์ฟาดเข้าใส่ แขนทั้งสองข้างเริ่มชาหนึบจากแรงกระแทก โชคดีที่เขาสวมชุดเกราะพลังปราณศิลาผ่าเหล่าอยู่ หากไม่ใช่เพราะมัน กระดูกแขนของเขาคงหักละเอียดไปนานแล้ว ถึงจะมีชุดเกราะปกป้อง แต่โจวเหวินยังคงสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดร้อนผ่าวที่แทรกผ่านความชาหนึบเข้ามา เมื่อเว่ยเฟิงพบว่าชุดเกราะของโจวเหวินมีความทนทานสูงมากจนสามารถรับหมัดของเขาได้ เขาก็ไม่มีความกังวลอีกต่อไปและปลดปล่อยพลังออกมาอย่างเต็มที่ ปัง! ปัง! ปัง! โจวเหวินสูญเสียความสามารถในการโต้กลับไปโดยสิ้นเชิง เขาราวกับกระสอบทรายที่ถูกหมัดของเว่ยเฟิงกดดันอยู่ฝ่ายเดียว ทำได้เพียงยกแขนขึ้นตั้งรับพายุหมัดเหล่านั้น นานมากแล้วที่เว่ยเฟิงไม่ได้รู้สึกถึงความพึงพอใจเช่นนี้ สมัยที่เขาอยู่ในสมรภูมิ เขาเคยต่อสู้โดยไม่ต้องพะวงหน้าพะวงหลัง ปลดปล่อยความสามารถจัดการกับสิ่งมีชีวิตมิติได้อย่างเต็มที่ อย่างไรก็ตาม หลังจากเข้าโรงเรียน แม้ว่าเขาจะสังหารสิ่งมีชีวิตมิติได้ แต่มันกลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป ความแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดคือเขามีข้อมูลโดยละเอียดเกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตมิติในรั้วมหาวิทยาลัย เขาเพียงแค่ต้องโจมตีจุดอ่อนของพวกมันก็สามารถคว้าชัยชนะมาได้อย่างง่ายดาย ทว่าในตอนที่อยู่ในกองทัพ พวกเขาส่วนใหญ่ต้องต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตมิติที่ไม่รู้จัก ความตื่นเต้นระหว่างความเป็นความตาย รวมถึงความหวาดหวั่นและเร้าใจในการเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไร้คำตอบ เป็นสิ่งที่ในมหาวิทยาลัยไม่สามารถเทียบได้เลย ในการต่อสู้กับอาจารย์ เขาก็ถูกจำกัดในทุกวิถีทาง ไม่สามารถออกแรงได้เต็มที่ การต่อสู้ระหว่างเว่ยเฟิงกับโจวเหวินทำให้เขารู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปในช่วงที่อยู่ในกองทัพ โจวเหวินเปรียบเสมือนสิ่งมีชีวิตมิติที่ไม่รู้จัก เว่ยเฟิงต้องการหาจุดอ่อนและบดขยี้เขาให้แหลกลาญ ในวินาทีนั้น เว่ยเฟิงดั่งสัตว์ร้ายที่กระหายเลือดซึ่งโหมโจมตีอย่างบ้าคลั่ง ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ แม้โจวเหวินจะถูกกดดันอย่างหนัก แต่เขากลับไม่ตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย วิชาฝ่ามือของเขายังคงมั่นคงอย่างน่าประหลาด แม้จะตกเป็นฝ่ายถูกกระทำ แต่เขาก็รับมือการโจมตีทั้งหมดของเว่ยเฟิงได้ ส่งผลให้เว่ยเฟิงยิ่งกระหายที่จะทำลายการป้องกันของโจวเหวินให้ได้ เว่ยเฟิงเริ่มจริงจังขึ้นเรื่อยๆ จนเกือบจะลืมไปแล้วว่านี่เป็นเพียงการประลอง เขาราวกับจมดิ่งลงไปในการต่อสู้อย่างเต็มตัว พร้อมกับรีดเร้นความสามารถของตนจนถึงขีดสุด ปัง! ปัง! แขนและฝ่ามือของโจวเหวินรับหมัดนับครั้งไม่ถ้วน หมัดของเว่ยเฟิงร่วงหล่นลงมาราวกับพายุที่ถาโถมเข้าใส่ โดยเฉพาะมือขวาที่สวมหมัดเหล็กกล้า ทุกครั้งที่มันกระทบแขนของโจวเหวิน แรงระเบิดจะสั่นสะเทือนผ่านชุดเกราะศิลาจนเกือบจะทำให้แขนของเขาแตกสลาย แม้แต่ชุดเกราะพลังปราณศิลาผ่าเหล่าก็เริ่มปรากฏรอยร้าวภายใต้การโจมตีที่ไม่หยุดยั้ง หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ชุดเกราะคงถูกทุบจนแตกเป็นเสี่ยงๆ ภายใต้แรงกดดันมหาศาล โจวเหวินยังคงไม่ใช้ทักษะการเคลื่อนไหว แต่ยังคงใช้เพียงวิชาฝ่ามือในการต้านทานเว่ยเฟิง เขาพอจะสัมผัสได้เลือนลางว่าจิตวิญญาณแห่งชีวิต ‘ราชาโบราณ’ กำลังตื่นขึ้น หัวใจของเขาเชื่อมโยงกับจิตวิญญาณนั้นและกำลังเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง จังหวะการเต้นแปรปรวนและรวดเร็วขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเครื่องยนต์ของรถแข่งที่กำลังถูกสตาร์ท โจวเหวินเปี่ยมไปด้วยพลังในขณะที่ความกระหายในการต่อสู้พุ่งพล่าน ภายใต้การกดดันอย่างหนักจากเว่ยเฟิง เขาไม่รู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย แต่กลับยิ่งรู้สึกตื่นเต้น ความตื่นเต้นส่วนใหญ่มาจากจิตวิญญาณแห่งชีวิตราชาโบราณนั่นเอง ภายใต้เสียงหัวใจที่เต้นรัว โจวเหวินรู้สึกราวกับว่าหลอดเลือดทั้งหมดในร่างกายกลายเป็นทางหลวง สายเลือดไหลเวียนด้วยความเร็วสูงจนเสียดสีกับผนังหลอดเลือด ทำให้อุณหภูมิในร่างกายพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกำลังจะลุกไหม้ ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก! ภายใต้อิทธิพลของจิตวิญญาณแห่งชีวิตราชาโบราณ หัวใจของเขาสั่นสะเทือนรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ มันทำให้โจวเหวินรู้สึกราวกับร่างกายของเขาเป็นภูเขาไฟที่พร้อมจะปะทุออกมาทุกเมื่อ เว่ยเฟิงยิ่งรู้สึกคึกคัก ความมั่นคงของโจวเหวินและความแข็งแกร่งของเกราะปราณศิลาทำให้เขาได้ปล่อยของอย่างเต็มที่ นอกเหนือจากการไม่ใช้ทักษะพลังปราณแล้ว เขาได้รีดเค้นความสามารถทั้งหมดออกมาจนถึงขีดสุดแล้ว ‘ฉันไม่เชื่อหรอกว่าฉันจะเจาะการป้องกันของแกไม่ได้!’ เว่ยเฟิงรู้สึกราวกับได้กลับไปอยู่ในเขตมิติ หมัดของเขาทวีความแม่นยำ ดุดัน และอันตรายเหมือนตอนที่เขาสู้กับสิ่งมีชีวิตมิติที่ทรงพลัง ในวินาทีนั้น โจวเหวินยังคงสงบนิ่ง แต่ในดวงตาของเขากลับดูเหมือนมีลูกไฟกำลังลุกโชน เขาขยับแขนปัดป้องอย่างต่อเนื่องในขณะที่ถอยร่น ภายใต้การโจมตีอันบ้าคลั่งของเว่ยเฟิง รอยร้าวเริ่มปรากฏขึ้นบนเกราะแขนพลังปราณศิลาผ่าเหล่าแล้ว หากโจวเหวินไม่ได้จงใจใช้จุดต่าง ๆ ในการรับหมัดเหล็กกล้าของเว่ยเฟิง เพื่อให้มันโจมตีซ้ำในที่เดิมบ่อยครั้ง ป่านนี้เกราะแขนปราณศิลาคงแตกกระจายไปนานแล้ว ถึงแม้โจวเหวินจะควบคุมตำแหน่งการรับหมัดไว้แล้ว แต่รอยร้าวก็ปรากฏอยู่ทั่วเกราะแขน หากยังคงรับการโจมตีเช่นนี้ต่อไป เกราะแขนทั้งสองข้างคงจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ อย่างไรก็ตาม โจวเหวินไม่เลือกที่จะสลายเกราะปราณศิลา แต่ยังคงเลือกที่จะสู้ต่อ เขาสัมผัสได้ว่าจิตวิญญาณแห่งชีวิตราชาโบราณกำลังมาถึงจุดวิกฤต หากเขาสล่าถอยตอนนี้ ความพยายามทั้งหมดที่ผ่านมาก็จะสูญเปล่า เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! ภายใต้การโจมตีของเว่ยเฟิง เสียงรอยร้าวละเอียดเริ่มดังขึ้นถี่ๆ รอยแตกบนเกราะปราณศิลาเริ่มเห็นได้ชัดเจน และชิ้นส่วนเล็กๆ ก็เริ่มหลุดออกมาจากรอยแยกที่แผ่ขยายออกไปดุจใยแมงมุม ดวงตาของโจวเหวินลุกโชนดั่งเปลวเพลิง เขาสะบัดแขนอย่างรวดเร็วเพื่อปัดป้องการโจมตีอันบ้าคลั่งของเว่ยเฟิง ‘อีกนิดเดียว... อีกนิดเดียวเท่านั้น’ โจวเหวินรู้สึกว่าพลังในร่างกายเหมือนภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิดออกมา แต่มันกลับยังไม่ยอมพุ่งออกมา ราวกับมีหินก้อนยักษ์มาปิดปากปล่องภูเขาไฟเอาไว้ ไม่ให้ลาวาร้อนระอุทะลักออกมา เปรี๊ยะ! แขนของโจวเหวินรับหมัดขวาของเว่ยเฟิงอีกครั้ง เกราะแขนขวาขนาดเท่าไข่แตกออกกลายเป็นเศษซากกระจายไปทั่ว มันเหมือนกับปรากฏการณ์โดมิโน เกราะแขนแตกสลายลงอย่างสมบูรณ์ เผยให้เห็นแขนของโจวเหวิน เมื่อปราศจากการปกป้องของชุดเกราะ หมัดอันทรงพลังจึงปะทะเข้ากับแขนของโจวเหวินโดยตรง ทันใดนั้น แขนของโจวเหวินสั่นไหวราวกับสายธนูที่ถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะ ราวกับว่ามันกำลังจะขาดออกจากกัน ในชั่วพริบตานั้น ดวงตาของโจวเหวินราวกับพ่นลาวาออกมา ทำให้ม่านตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งลาวาที่เดือดพล่าน ร่างกายทั้งหมดเริ่มแผ่รังสีความร้อนที่น่าสะพรึงกลัวออกมา ไอความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว มองจากไกลๆ ราวกับมีเปลวเพลิงที่มองไม่เห็นกำลังลุกโชนอยู่รอบร่างของเขา