Chapter 886 - ชั้นใต้ดินของศาลาลานกวาง ในขณะที่โจวเหวินกำลังครุ่นคิดว่าจะจัดการกับนักเล่นแร่แปรธาตุเฒ่าอย่างไร จู่ๆ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เมื่อหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นโอวหยางหลาน หลังจากได้รับคำเตือนจากอันเซิง โจวเหวินก็พอจะเดาออกว่าเหตุใดโอวหยางหลานถึงโทรมา แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรับสาย "เสี่ยวเหวิน เธอไปอยู่ที่ไหนมา? ทำไมช่วงนี้ฉันไม่เห็นหน้าเห็นตาเธอเลยล่ะ?" โอวหยางหลานถาม "ผมไปงานประมูลของตระกูลจางมาครับ ตอนนี้กำลังเดินทางกลับ" โจวเหวินตอบ "กี่วันแล้วเนี่ย? อย่าว่าแต่เรื่องเข้าร่วมงานประมูลของตระกูลจางเลย ต่อให้เธอไปต่างประเทศ ป่านนี้ก็ควรจะกลับมาได้แล้วไม่ใช่เหรอ?" โอวหยางหลานเบะปากพูด "ผมวางแผนว่าจะแวะไปหาเพื่อนแถวนี้หน่อยน่ะครับ" โจวเหวินกล่าว "เพื่อน? ผู้ชายหรือผู้หญิง?" โอวหยางหลานถามทันควัน "ผู้ชายครับ" โจวเหวินตอบ "ผู้ชายมีอะไรน่าคบหาหนักหนา? รีบกลับมาเดี๋ยวนี้เลย ฉันจะแนะนำสาวให้รู้จัก เธอคนนี้ไม่เลวเลยนะ ถ้าเธอพลาดโอกาสนี้ไป ไม่มีรอบสองแน่" โอวหยางหลานเอ่ยชมหญิงสาวคนนั้นยกใหญ่ ทำราวกับว่าหากโจวเหวินไม่แต่งงานกับเธอ เขาจะต้องสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ "พี่หลานครับ ผมคงกลับไปตอนนี้ไม่ได้จริงๆ" โจวเหวินไม่มีทางเลือกจึงต้องหาข้ออ้าง "ฉันไม่สนหรอกนะ เธอต้องกลับมาให้ได้วันที่ 16 เดือนนี้ ฉันนัดแนะเรื่องดูตัวไว้ให้แล้ว ถือว่าทำเพื่อฉันหน่อยแล้วกัน แค่ไปเจอหน้ากัน ถ้าเธอไม่ชอบจริงๆ ฉันก็ไม่บังคับหรอก" โอวหยางหลานตั้งมั่นอย่างแน่วแน่ที่จะจับโจวเหวินไปดูตัวให้ได้ "ผมจะพยายามกลับไปให้ทันนะครับ" โจวเหวินจำใจต้องพูดปัด "ฉันไม่ได้ต้องการให้เธอพยายาม แต่เธอต้องกลับมา" โอวหยางหลานเปลี่ยนเรื่องทันที "ว่าแต่ เธอห้ามรับคำท้าของอุเอสึงิ นาโอะนะ พวกเรายังไม่รู้เลยว่าพวกคนต่างแดนมีความสามารถหรือสัตว์ร่วมชะตาแบบไหนกันบ้าง ขืนเป็นอะไรไปจะทำยังไง? ฉันยังหวังให้เธอมีหลานให้ฉันอยู่นะ" สีหน้าของโจวเหวินดำทะมึน "ไม่ต้องห่วงครับ ผมไม่รับคำท้าแน่นอน" หลังจากที่โอวหยางหลานยอมวางสาย โจวเหวินก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เมื่อพิจารณาตารางเวลาแล้ว โจวเหวินคิดว่าเขาน่าจะสามารถกลับไปที่ลั่วหยางในวันที่ 16 ได้ หลังจากคิดทบทวนดูแล้ว เขาก็ตัดสินใจว่าจะกลับ ประการแรก เขาไม่อยากทำให้โอวหยางหลานผิดหวังและไม่อยากทำให้เธอต้องขายหน้า ประการที่สอง โจวเหวินเองก็จำเป็นต้องกลับไปเช่นกัน ด้วยความสามารถในตอนนี้ เขายังไม่สามารถสังหารนักเล่นแร่แปรธาตุเฒ่าได้ ดูเหมือนว่านางฟ้ากล้วยจะไม่สามารถวิวัฒนาการได้ในเร็วๆ นี้ เขาจำเป็นต้องหาวิธีอื่นในการกำจัดนักเล่นแร่แปรธาตุเฒ่าให้จงได้ ไม่อย่างนั้น โจวเหวินก็รู้สึกเหมือนมีระเบิดเวลาแขวนอยู่เหนือหัว ซึ่งมันทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจนัก โจวเหวินวางแผนที่จะล่อให้นักเล่นแร่แปรธาตุเฒ่าไปที่ภูเขาหมากรุก เขาอาจจะทำให้เจ้าตัวนั้นกับจักรพรรดินีหมากรุกห้ำหั่นกันเองจนพินาศไปทั้งคู่ แน่นอนว่านี่เป็นเพียงจินตนาการของโจวเหวินเท่านั้น ในความเป็นจริงการลงมือทำนั้นเต็มไปด้วยอุปสรรค จักรพรรดินีหมากรุกอาจไม่เต็มใจให้เขาใช้เป็นเครื่องมือ แต่ถ้าเป็นเมื่อก่อน ผมคงทำอะไรไม่ได้มาก แต่ตอนนี้ผมมีสัตว์ธาตุดินอยู่ ผมสามารถมุดดินหนีเข้าไปในภูเขาหมากรุกได้โดยตรง ต่อให้จักรพรรดินีหมากรุกไม่อยากช่วย แต่เธอก็คงไม่ยอมให้คนอื่นเข้ามาอาละวาดในภูเขาหมากรุกหรอกใช่ไหมล่ะ? โจวเหวินขี่วัววัชระพลังมหาศาลกลับไปและเริ่มตรวจสอบดันเจี้ยนภูเขาหมากรุกอีกครั้ง คราวนี้โจวเหวินมีสัตว์ธาตุดินอยู่กับตัว เขาต้องการทดสอบว่าจะใช้มันเพื่อเข้าไปในภูเขาหมากรุกและชั้นล่างของศาลาลานกวางได้หรือไม่ หลังจากเข้าสู่เกม โจวเหวินไม่ได้รอให้ดอกไม้เปิดเส้นทางขึ้นภูเขา แต่ขี่สัตว์ธาตุดินมุดเข้าไปเลย เมื่อมาถึงศาลาลานกวาง โจวเหวินก็กำจัดสิ่งมีชีวิตมิติที่อยู่ข้างในจนหมดสิ้น ในที่สุดเขาก็ใช้สัตว์ธาตุดินพยายามมุดลงไปยังห้องเก็บสมบัติใต้ศาลาลานกวาง สัตว์ธาตุดินนั้นมีประโยชน์มากจริงๆ มันนำทางโจวเหวินผ่านฐานรากของศาลาลานกวางจนไปถึงห้องห้องหนึ่งได้อย่างรวดเร็ว ภายในห้องมีทอง เงิน และอัญมณีจำนวนมหาศาลกองรวมกันเป็นภูเขาเลากา สมบัติเหล่านี้ไม่ได้มีความหมายอะไรกับโจวเหวินเลย ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่สามารถนำไอเทมออกจากเกมได้ จึงไม่คิดจะสนใจมัน เขาผลักประตูเดินออกจากห้องนั้นและเริ่มสำรวจไปตามทางเดินด้านนอกต่อ ไม่นานนัก โจวเหวินก็พบอีกห้องหนึ่ง ครั้งนี้เขาผลักประตูเข้าไปแล้วพบว่าไม่มีทองหรืออัญมณีใดๆ อยู่เลย แต่กลับมีหมูป่าตัวมหึมานอนหลับอยู่ข้างใน ร่างจำลองสีเลือดที่ผลักประตูเข้าไปทำเอาหมูป่าตัวนั้นตื่นขึ้นทันที มันถลึงตาใส่เขาแล้วลุกขึ้นพุ่งเข้าจู่โจมโจวเหวิน โจวเหวินเรียกสัตว์ร้ายทรราชออกมาและสั่งให้มันพุ่งออกไปจัดการหมูป่าตัวนั้น แม้ว่าหมูป่าจะมีพละกำลังมหาศาล แต่เห็นได้ชัดว่ามันอ่อนแอกว่าสัตว์ร้ายทรราชมาก ไม่นานกะโหลกของมันก็ถูกสัตว์ร้ายทรราชบดขยี้จนแตกละเอียด 'สังหารสิ่งมีชีวิตระดับตำนาน หมูป่าอสูร' ไม่มีไอเทมใดดรอปออกมา ทำเอาโจวเหวินรู้สึกหดหู่เล็กน้อย ภายในศาลาลานกวางเปรียบเสมือนเขาวงกตขนาดใหญ่ที่มีห้องมากมาย บางห้องมีสิ่งมีชีวิตมิติหรือสมบัติ แต่ห้องส่วนใหญ่นั้นว่างเปล่า ก่อนหน้านี้ตอนที่ผมเข้ามาที่นี่ในโลกความจริง สภาพแวดล้อมที่นี่ต่างจากในเกมเล็กน้อย มันน่าจะอยู่ลึกไปถึงชั้นฐานราก โจวเหวินขี่สัตว์ธาตุดินแล้วสั่งให้มันใช้สกิลมุดดินเพื่อเดินทางลึกลงไปอีก ซ่า! หลังจากที่สัตว์ธาตุดินมุดลงไป มันก็ตกลงไปในน้ำ เมื่อพิจารณาดูดีๆ มันคือลำคลองในพระราชวัง ตอนที่ผมเข้ามาที่นี่ในโลกความจริง ผมว่ายน้ำเข้ามาจากลำคลองนี้ ตอนนี้น่าจะอยู่ไม่ไกลจากจุดนั้นแล้ว โจวเหวินมองไปรอบๆ และไม่พบสิ่งมีชีวิตมิติใดๆ ทั้งยังไม่มีพื้นที่สำคัญอยู่แถวนั้น โจวเหวินจึงว่ายทวนน้ำต่อไป โดยหวังว่าจะพบพื้นที่ที่คล้ายกับในโลกความจริง โจวเหวินยังจำได้ว่าที่นี่มีผลึกมิติระดับสูงอยู่มากมาย บางทีอาจจะมีผลึกทักษะระดับเทพอยู่ด้วยก็ได้ เขาตามลำคลองไปจนถึงห้องอีกห้องหนึ่ง ภาพที่เห็นทำให้เขาดีใจมาก ถึงแม้เขาจะไม่เคยมาที่นี่มาก่อน แต่กลับมีผลึกมิติมากมายกองอยู่บนแท่นหินภายในห้อง กองมันพะเนินจนดูเหมือนภูเขาลูกย่อมๆ เนื่องจากอยู่ในเกม โจวเหวินจึงสามารถดูค่าสเตตัสของผลึกมิติเหล่านั้นได้อย่างง่ายดาย ส่วนใหญ่เป็นระดับมหากาพย์ แต่ก็มีจำนวนไม่น้อยที่เป็นระดับตำนาน โจวเหวินเห็นผลึกที่มีค่าสเตตัส 70-80 อยู่หลายชิ้น ซึ่งรวมถึงผลึกทักษะพลังวิญญาณระดับตำนานด้วย อย่างไรก็ตาม โจวเหวินสังเกตเห็นสิ่งมีชีวิตมิติแปลกประหลาดตัวหนึ่งนอนเฝ้าอยู่บนกองผลึกมิติเหล่านั้น มันเป็นสิ่งมีชีวิตมิติรูปร่างคล้ายเสือดาว มันยืนขึ้นแล้วจ้องเขม็งมาที่ร่างจำลองสีเลือดของเขา โจวเหวินตัดสินใจชิงลงมือก่อน เขาเรียกสัตว์ร้ายทรราชออกมาแล้วพุ่งเข้าใส่สิ่งมีชีวิตมิติตัวนั้น สัตว์ร้ายทรราชถือเป็นสุดยอดสิ่งมีชีวิตระดับตำนาน มันจัดการสิ่งมีชีวิตมิติรูปร่างเสือดาวตัวนั้นได้ด้วยการโจมตีเพียงหมัดเดียว ของพวกนี้เป็นของฉันทั้งหมด... โจวเหวินมองไปที่ผลึกมิติบนพื้นแล้วอยากจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ทว่าเมื่อคิดดูดีๆ แล้ว หากเขาไม่สามารถดูดซับผลึกเหล่านั้นด้วยตัวเอง เขาก็ไม่สามารถนำมันออกไปได้ ดูเหมือนว่าความดีใจของเขาจะเร็วเกินไปหน่อย