Chapter 626 - 337 Great Wilderness Prison Sky Finger

เผยแพร่เมื่อ 2 เม.ย. 2569 11:00

บทที่ 626 - 337 ดรรชนีสวรรค์คุกทมิฬไร้ขอบเขต ภายในสวนหลวง อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของมวลบุปผา ดอกไม้นานาพันธุ์ที่หายากและงดงามต่างแข่งกันชูช่ออวดโฉม ราวกับกำลังวาดภาพทิวทัศน์ที่สวยงามจนหาที่เปรียบไม่ได้ เส้นทางสายเล็กๆ ทอดตัวยาวตรงไปยังศาลาที่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปภายในศาลานั้น จักรพรรดินีจื่อซวงทรงรอคอยอยู่เป็นเวลานานแล้ว พระนางสวมฉลองพระองค์ชุดกระโปรงสีม่วงงดงามวิจิตร มงกุฎหงส์เปล่งประกายอยู่บนพระเศียร พระนางดูราวกับเสด็จลงมาจากสวรรค์ ความงามนั้นทั้งดูสูงส่งและน่าเกรงขาม แผ่กลิ่นอายแห่งอำนาจและความเป็นกษัตริย์ออกมาอย่างเต็มเปี่ยม “กู๋เซิง ท่านมาแล้วหรือ” จักรพรรดินีจื่อซวงตรัสเบาๆ สุรเสียงของพระนางดั่งท่วงทำนองจากสรวงสวรรค์ ทั้งปลอบประโลมและน่าหลงใหล ประกายแห่งความคาดหวังวูบไหวขึ้นในดวงตาของพระนาง กู๋เซิงจ้องมองจักรพรรดินีเบื้องหน้า ความรู้สึกมากมายหมุนวนอยู่ในหัวใจของเขา เขาหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมอารมณ์ก่อนจะยิ้มแล้วกล่าวว่า “เมื่อฝ่าบาททรงเรียกหา มีหรือที่กระหม่อมจะไม่มา” ทั้งสองนั่งอยู่ตรงข้ามกัน บนโต๊ะเบื้องหน้าเต็มไปด้วยน้ำชาและขนมหวาน ขณะที่พวกเขาแบ่งปันประสบการณ์ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เสียงหัวเราะก็ประสานกัน พาให้หวนระลึกถึงวันคืนอันไร้กังวลในวัยเยาว์ จักรพรรดินีจื่อซวงรินน้ำชาให้กู๋เซิงด้วยพระองค์เอง ท่วงท่าของพระนางนั้นอ่อนช้อยและจงใจ “กู๋เซิง” พระนางตรัสช้าๆ “ท่านรู้หรือไม่? ตั้งแต่ท่านจากไป ข้าต้องเผชิญกับบททดสอบนับไม่ถ้วน บัดนี้ในฐานะจักรพรรดินี ภาระบนบ่าของข้ายิ่งหนักหนาขึ้นกว่าเดิม” กู๋เซิงยกถ้วยชาขึ้นจิบเบาๆ ปล่อยให้กลิ่นหอมกรุ่นกระจายไปทั่วปาก เขาถอนหายใจแล้วตอบกลับว่า “ข้าสัมผัสได้ถึงความยากลำบากของท่าน เห็นท่านในตอนนี้ที่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้แล้ว ข้าก็รู้สึกเบาใจจริงๆ หากมีสิ่งใดที่ข้าพอจะช่วยได้ โปรดอย่าได้ลังเลที่จะบอกข้า” “เพียงแค่คำพูดของท่านก็เพียงพอแล้ว” ความซาบซึ้งใจทอประกายในดวงตาของจักรพรรดินีจื่อซวง “อันที่จริง ที่ข้าเรียกท่านมาในวันนี้ไม่ใช่เพียงเพื่อรำลึกความหลังเท่านั้น แต่ข้ายังหวังที่จะฝึกฝน ‘เคล็ดวิชาใจหยกหญิงงาม’ ไปพร้อมกับท่านด้วย” สายตาที่สุกสกาวของพระนางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของกู๋เซิง แฝงไว้ด้วยความนัยและความรู้สึกอันลึกซึ้ง ซึ่งยากจะหยั่งถึงแต่ปฏิเสธไม่ได้ กู๋เซิงตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจความหมายและยิ้มอย่างรู้กัน พลางพยักหน้า “ตกลง” ทั้งสองนั่งอยู่ตรงข้ามกันในศาลาท่ามกลางสวนหลวง แม้แต่พฤกษาที่กำลังผลิบานดูเหมือนจะสงบนิ่งเพื่อพวกเขา ราวกับกำลังเป็นพยานให้กับช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิต ความเงียบสงบถูกทำลายเพียงเสียงนกร้องเป็นครั้งคราวและเสียงใบไม้ไหวตามแรงลมที่พัดผ่านเบาๆ ดวงตาของทั้งสองประสานกันและเนิ่นนาน ราวกับกำลังสื่อสารสิ่งที่ไม่ต้องเอ่ยปากออกมาโดยไม่ต้องใช้คำพูดอื่นใดอีก ทั้งคู่ยื่นมือมาประสานกัน การฝึกฝนเคล็ดวิชาใจหยกหญิงงามจึงเริ่มต้นขึ้น “หึ่ง—!” ทันทีที่ขอบเขตใจหยกหญิงงามเริ่มทำงาน พื้นที่รอบตัวพวกเขาก็ดูเหมือนจะบิดเบี้ยว พลังลึกลับโอบล้อมพวกเขาไว้และดึงดูดเข้าสู่โลกเสมือนจริงอันอัศจรรย์ ในอาณาจักรแห่งนี้ พวกเขาพบว่าตนเองกำลังย้อนกลับไปในช่วงเวลาที่พบกันครั้งแรก มันเป็นยามบ่ายที่มีแสงแดดสดใส ในตอนนั้นจักรพรรดินีจื่อซวงยังคงเป็นองค์หญิงน้อยผู้เย่อหยิ่งและเปี่ยมด้วยชีวิตชีวา ส่วนกู๋เซิงก็เป็นเพียงทหารยามหน้าใหม่ธรรมดาคนหนึ่ง “หืม? เจ้าเป็นใคร? มาทำอะไรที่นี่?” องค์หญิงน้อยพินิจมองกู๋เซิงด้วยความอยากรู้อยากเห็น สายตาของพระนางปนเปไปด้วยความระแวดระวังและความฉงนสนเท่ห์ “ข้าคือกู๋เซิง ทหารยามคนใหม่พะย่ะค่ะ” กู๋เซิงตอบพร้อมรอยยิ้ม ดวงตาของเขาฉายแววชื่นชมในตัวองค์หญิงผู้เปี่ยมด้วยพลังคนนี้ นับจากวินาทีนั้น ชะตาชีวิตของพวกเขาก็ผูกพันกันอย่างแยกไม่ออก ในโลกเสมือนจริงนี้ พวกเขาได้ย้อนรอยเส้นทางจากคนแปลกหน้ากลายเป็นสหายร่วมทุกข์ร่วมสุข ผ่านการผจญภัยนับไม่ถ้วน ทั้งความยากลำบากและความสำเร็จ รอยยิ้มที่แบ่งปันและสายตาที่สื่อสารกันบอกเล่าถึงความจงรักภักดีที่เพิ่มพูนขึ้นต่อกันและกัน พวกเขาสำรวจดินแดนที่ไม่เคยรู้จักและเผชิญหน้ากับความท้าทายนับไม่ถ้วนเคียงข้างกัน ทุกช่วงเวลาที่หัวเราะ ทุกการต่อสู้อันดุเดือดที่ไหล่ชิดไหล่ ความผูกพันของพวกเขายิ่งลึกซึ้งขึ้นไปอีก “กู๋เซิง ท่านรู้ไหม? ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเราจะมาไกลได้ถึงขนาดนี้” จักรพรรดินีจื่อซวงกล่าวด้วยอารมณ์ ดวงตาของพระนางสั่นระริกด้วยน้ำตาที่คลอเบ้าขณะจ้องมองเขา “นั่นสินะ” กู๋เซิงตอบพลางบีบมือของพระนางแน่น “ทุกอย่างดูราวกับความฝัน แต่ข้ายินดีที่จะฝันต่อไป ตราบใดที่ยังเป็นฝันร่วมกับท่าน” ในโลกเสมือนจริงนี้ ทั้งสองกุมมือกันแน่นราวกับว่าโลกทั้งใบได้ละลายหายไป เหลือเพียงแค่เขาสองคน เมื่อสายตาประสานกัน มันเปรียบเสมือนกระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านไปตามเส้นเลือด ทำให้หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นที่ไม่อาจบรรยายได้ จักรพรรดินีจื่อซวงเอนกายพิงไหล่ของกู๋เซิงเบาๆ สุรเสียงของพระนางนุ่มนวลราวกับขนนก “กู๋เซิง ขอบคุณที่อยู่ข้างข้าเสมอมา ขอบคุณที่มอบความเข้มแข็งและความกล้าหาญให้ข้าได้เผชิญกับทุกสิ่ง” กู๋เซิงโอบกอดจักรพรรดินีจื่อซวงไว้ในอ้อมแขน จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพระนาง “มันคือโชคชะตา” เขากล่าวอย่างหนักแน่น เมื่อพวกเขาออกมาจากโลกเสมือนจริง โลกภายนอกก็มืดลงเสียแล้ว ทั้งสองแลกเปลี่ยนรอยยิ้มที่อบอุ่น ราวกับว่าเสี้ยววินาทีแห่งการเชื่อมโยงนั้นได้สื่อความหมายมากกว่าพันคำ พวกเขาทั้งสองเข้าใจดีว่าช่างล้ำค่าเพียงใด ท่ามกลางยุคสมัยแห่งความโกลาหลและความขัดแย้ง ที่จะได้พบความสบายใจและความอบอุ่นในตัวอีกฝ่าย จักรพรรดินีจื่อซวงยกมือขึ้น นิ้วเรียวงามสัมผัสที่ใบหน้าของกู๋เซิง “กู๋เซิง ท่านผอมลงไปนะ” “ท่านก็เช่นกัน ท่านต้องเผชิญกับความยากลำบากมากมายตลอดหลายปีที่ผ่านมาสินะ” กู๋เซิงตอบพลางกุมมือพระนางไว้ สายตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน และแล้วทั้งสองก็นั่งนิ่งเงียบ ดื่มด่ำกับช่วงเวลาแห่งความสงบสุขที่หาได้ยากนี้ เมื่อราตรีลึกขึ้น หัวใจของพวกเขาก็ดูเหมือนจะขยับเข้าใกล้กันมากขึ้นราวกับว่าโลกที่เหลือได้เลือนหายไป ความวุ่นวายและความขัดแย้งของโลกภายนอกรู้สึกห่างไกลและไม่สำคัญในฟองสบู่ส่วนตัวอันศักดิ์สิทธิ์ที่พวกเขามีร่วมกัน “กู๋เซิง ท่านยังจำตำนานของ ‘ปี้เหริน’ ได้หรือไม่?” จักรพรรดินีจื่อซวงถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน “แน่นอน” กู๋เซิงตอบพร้อมรอยยิ้ม “มันเป็นเรื่องเล่าของคู่รักสองคนที่ผ่านบททดสอบนับไม่ถ้วน จนในที่สุดก็ได้กลายเป็น ‘ปี้เหริน’ ในตำนาน” “ท่านคิดว่าเราจะเป็น ‘ปี้เหริน’ เช่นนั้นได้หรือไม่?” จักรพรรดินีจื่อซวงมองเขา ประกายแห่งความหวังทอแสงในดวงตา “เราจะเป็น” กู๋เซิงกล่าวด้วยความมุ่งมั่นแน่วแน่ “ไม่ว่าอะไรจะรออยู่เบื้องหน้า ข้าจะยืนเคียงข้างท่านตลอดไป จนกว่าเราจะเป็น ‘ปี้เหริน’ ที่แท้จริง” ภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน เงาร่างของทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่ง ราวกับว่าจิตวิญญาณของพวกเขาผูกพันกันชั่วนิรันดร์ “กู๋เซิง ท่านยังจำฉากที่เราพบกันครั้งแรกได้ไหม?” จักรพรรดินีจื่อซวงถาม ความโหยหาจุดประกายในแววตา “แน่นอน” กู๋เซิงตอบพร้อมรอยยิ้ม “ตอนนั้น ท่านยังเป็นองค์หญิงน้อยผู้เย่อหยิ่งอยู่เลย”

React

พูดคุย