ตอนที่ 1249 - หัวใจสลายด้วยความโศกเศร้า “พวกเจ้ายังไม่เข้าใจเจตนาของฉูเฟิงอีกหรือ?” “ตอนนี้คือช่วงเวลาแห่งมหันตภัยครั้งใหญ่ที่สุดของขุมกำลังอาซูร่า การที่พวกเจ้ายังรั้งอยู่ที่นี่มีแต่จะเป็นตัวถ่วงให้ฉูเฟิง พูดตรงๆ ก็คือพวกเจ้าเป็นภาระ หากฉูเฟิงต้องมัวพะวงหน้าพะวงหลังห่วงพวกเจ้า เขาก็จะไม่สามารถต่อสู้ได้อย่างเต็มที่ และมีแต่จะถูกเถาเซียงอวี่กับพวกกลั่นแกล้ง” “แต่ถ้าเขาอยู่ตัวคนเดียว เขาย่อมทำอะไรก็ได้ตามใจปรารถนา ต่อให้ศิษย์ทั้งหมดของภูเขาชิงมู่กลายเป็นศัตรู ฉูเฟิงก็ยังไม่มีอะไรต้องเกรงกลัว” ไป๋รั่วเฉินที่ยืนอยู่ด้านข้างกล่าวขึ้นในจังหวะนี้ “พวกเราเข้าใจแล้ว พวกเรามันโง่เองที่ไม่รู้ถึงเจตนาของศิษย์น้องฉูเฟิง” “ศิษย์น้องฉูเฟิง พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้ ในอนาคต หากเจ้าต้องการพวกเราเมื่อไหร่ ต้องเรียกพวกเรากลับมาแน่นอน” หลังจากได้ยินคำพูดของไป๋รั่วเฉิน ฟางถัวไห่ หวังเว่ย และคนอื่นๆ ก็ตระหนักได้ในทันที พวกเขาเริ่มรู้สึกอึดอัดที่จะอยู่ในขุมกำลังอาซูร่าต่อไป เพราะไม่อยากเป็นภาระให้กับฉูเฟิง จากนั้น ฟางถัวไห่และคนอื่นๆ ก็ถอดปลอกแขนของขุมกำลังอาซูร่าออกต่อหน้าฉูเฟิงแล้วเก็บมันไว้อย่างทะนุถนอม ก่อนจะกล่าวอำลาฉูเฟิงและจากไป ในพริบตา นอกจากเหล่าข้ารับใช้ของฉูเฟิงแล้ว ก็เหลือเพียงฉูเฟิงและไป๋รั่วเฉินที่ยังอยู่ในอาณาเขตอันกว้างขวางซึ่งเป็นสำนักงานใหญ่ของขุมกำลังอาซูร่า เมื่อมองไปยังท้องพระโรงที่ว่างเปล่า ฉูเฟิงอดไม่ได้ที่จะหวนนึกถึงวันเวลาอันรุ่งโรจน์ก่อนหน้านี้ เพียงแค่วันเดียว ความเปลี่ยนแปลงภายในขุมกำลังอาซูร่ากลับแตกต่างราวฟ้ากับเหว “เฮ้อ...” หลังจากถอนหายใจ ฉูเฟิงก็หันไปมองไป๋รั่วเฉิน “เจ้ามองอะไร? เจ้าคงไม่ได้คิดจะไล่ข้าออกไปด้วยหรอกนะ?” ไป๋รั่วเฉินปรายตามองฉูเฟิง ทว่าสังเกตเห็นได้ว่านางกลัวจริงๆ ว่าฉูเฟิงจะไล่นางออกไปด้วย “ข้าจะทำแบบนั้นได้อย่างไร? ไม่ว่าจะอย่างไร เจ้าก็คือหัวหน้าคนที่สองของขุมกำลังอาซูร่า เราจะเผชิญกับมหันตภัยนี้ไปด้วยกัน” ฉูเฟิงตอบพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า “มีแต่คนอย่างเจ้าเท่านั้นแหละที่ยังล้อเล่นได้ในเวลาแบบนี้” ไป๋รั่วเฉินกลอกตาใส่ฉูเฟิง แต่แล้วนางก็ยิ้มออกมา ดูเหมือนว่าในตอนนี้ นางจะยอมรับตัวเองในฐานะหัวหน้าคนที่สองของขุมกำลังอาซูร่าอย่างเต็มใจแล้ว “ในเมื่อไม่มีใครเป็นภาระให้เจ้าแล้ว เจ้าวางแผนจะทำอะไรต่อไป?” ไป๋รั่วเฉินถาม “ฝึกฝนอย่างเต็มกำลัง” ฉูเฟิงตอบ “แล้วยังไงต่อ?” ไป๋รั่วเฉินถามซ้ำ “ใครที่ติดค้างข้า ข้าจะทวงคืนเป็นสองเท่า ใครที่ทำให้อัปยศ ข้าจะคืนความอัปยศให้เป็นสองเท่า ใครที่ลงมือกับข้า...” “ข้าจะทำให้พวกมันยืนไม่ได้อีกต่อไป” ฉูเฟิงกล่าว “หึ...” เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไป๋รั่วเฉินก็หัวเราะออกมา รอยยิ้มของนางช่างเจิดจ้านัก “นี่แหละคือฉูเฟิงที่ข้ารู้จัก” หลังจากที่หวังเว่ยและคนอื่นๆ ถอนตัวออกจากขุมกำลังอาซูร่า พวกเขาก็รอดพ้นจากอันตรายจริงๆ ในเมื่อพวกเขาไม่ใช่คนของขุมกำลังอาซูร่าอีกต่อไป เถาเซียงอวี่และคนอื่นๆ จึงไม่เล็งเป้าไปที่พวกเขาอีก ทว่าเรื่องนี้กลับสร้างความเจ็บปวดให้กับฉูเฟิง หลังจากสมาชิกกลุ่มสุดท้ายของขุมกำลังอาซูร่าจากไป ข่าวลือก็เริ่มแพร่สะพัดไปทั่วภูเขาชิงมู่ขึ้นมาอีกครั้ง ทุกคนต่างพากันพูดว่าฉูเฟิงหยิ่งผยองเกินไปจนสูญเสียความไว้วางใจจากสมาชิก นั่นคือสาเหตุที่ศิษย์พี่จากป่าชิงมู่แดนใต้และสมาชิกอาวุโสคนอื่นๆ ของขุมกำลังอาซูร่าตัดสินใจจากไป ปัจจุบัน เหลือเพียงฉูเฟิงและไป๋รั่วเฉินเท่านั้นในขุมกำลังอาซูร่า เรียกได้ว่าตอนนี้ขุมกำลังอาซูร่าเหลือเพียงแต่ชื่อแล้วจริงๆ อย่างไรก็ตาม ฉูเฟิงและไป๋รั่วเฉินกลับเมินเฉยต่อข่าวลือภายนอกเหล่านี้โดยสิ้นเชิง ฉูเฟิงรู้ดีว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้จะกลายเป็นเพียงอดีต เพราะมีเพียงผู้ชนะในตอนท้ายเท่านั้นที่จะถูกจารึกไว้ในความทรงจำของทุกคน ดังนั้นเขาจึงไม่ใส่ใจกับปัจจุบัน สิ่งที่เขาสนใจมีเพียงอนาคตเท่านั้น สิ่งที่เขาทำตอนนี้คือการพยายามอย่างหนักเพื่อฝึกฝน มีเพียงการแข็งแกร่งขึ้นให้เร็วที่สุดเท่านั้น เขาจึงจะสามารถเปลี่ยนอนาคตได้ แม้ว่าเขาจะไม่มีทรัพยากรการบ่มเพาะที่เพียงพอ แต่อย่างน้อยเขาก็มี 'ทักษะต้องห้ามระดับปฐพี: โล่นภา' ที่เขาสามารถศึกษาอย่างละเอียดถี่ถ้วน ตราบใดที่เขาสามารถบรรลุมันได้ พลังการต่อสู้ของเขาจะเพิ่มขึ้นอย่างแน่นอน ทว่า ก่อนที่ฉูเฟิงและไป๋รั่วเฉินจะได้ฝึกฝนอย่างเต็มกำลังครบสิบวัน เหตุการณ์สำคัญอีกอย่างก็เกิดขึ้น ผู้อาวุโสหงหมัว ผู้อาวุโสเว่ย และผู้อาวุโสโจวเฉวียน ในที่สุดก็รักษาอาการบาดเจ็บเสร็จสิ้นและออกจากการเก็บตัว ทว่า หลังจากที่พวกเขาออกมาและทราบข่าวว่าซือหม่าอิง ฉูเฟิง และไป๋รั่วเฉินถูกข่มเหงรังแก ทั้งสามคนก็โกรธจัดทันที พวกเขาไม่สนผลที่ตามมา บุกไปหาเถาเซียงอวี่ เปิ่นเหล่ยหู่ เจ้าจินกัง ฉีเหยียนอวี่ ไป๋อวิ๋นเซียว และฉินหลิงอวิ๋น ไม่เพียงแต่ไปหาศิษย์เหล่านี้เท่านั้น พวกเขายังละทิ้งฐานะการเป็นผู้อาวุโสและลงมือโจมตีคนเหล่านั้นจริงๆ จนทำให้บาดเจ็บสาหัสและเกือบจะทำลายการบ่มเพาะให้สูญสิ้น ข่าวนี้เหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางวันแสกๆ สร้างความตื่นตระหนกไปทั่วภูเขาชิงมู่ ในเวลาเช่นนี้ หอลงทัณฑ์ที่หนุนหลังเถาเซียงอวี่และคนอื่นๆ ย่อมไม่อยู่เฉย 'ทั่วปาเพชฌฆาตคลั่ง' เจ้าหอลงทัณฑ์ ได้นำเหล่าผู้อาวุโสของหอลงทัณฑ์บุกไปปราบปรามหอปรุงยาด้วยกำลัง ในที่สุด พวกเขาก็ทำร้ายคนในหอปรุงยาไปมากมาย ทำลายตำหนักหลายแห่งของหอปรุงยา และบังคับนำตัวผู้อาวุโสหงหมัว ผู้อาวุโสเว่ย และผู้อาวุโสโจวเฉวียน กลับไปยังหอลงทัณฑ์ ปัจจุบัน ยังไม่แน่ชัดว่าพวกเขาจะอยู่หรือตาย เมื่อทราบเรื่องนี้ ทั้งฉูเฟิงและไป๋รั่วเฉินก็นิ่งเฉยไม่ได้ เพราะเหตุผลที่ผู้อาวุโสหงหมัวและผู้อาวุโสคนอื่นๆ ในหอปรุงยาทำเรื่องวู่วามเช่นนั้นก็เพื่อช่วยระบายความแค้นแทนพวกเขา ทว่าด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของฉูเฟิง ไม่เพียงแต่เขาจะไม่สามารถช่วยผู้อาวุโสหงหมัวและผู้อาวุโสคนอื่นๆ ได้ แม้แต่การจะพบหน้าพวกเขาก็ยังยากลำบากยิ่งนัก ด้วยความกังวลอย่างยิ่งว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีกับผู้อาวุโสหงหมัวและผู้อาวุโสคนอื่นๆ ฉูเฟิงจึงทำได้เพียงไปหาผู้อาวุโสคุมงานของหอหลอมศาสตรา 'เซี่ยโหวเจี้ยนถิง' เพื่อขอความช่วยเหลือ ด้วยความช่วยเหลือจากเซี่ยโหวเจี้ยนถิง ในที่สุดฉูเฟิงและไป๋รั่วเฉินก็สามารถเข้าไปในหอลงทัณฑ์เพื่อเยี่ยมผู้อาวุโสหงหมัว ผู้อาวุโสเว่ย และผู้อาวุโสโจวเฉวียน ได้ ในเวลานี้ เซี่ยโหวเจี้ยนถิงกำลังนำทางฉูเฟิงและไป๋รั่วเฉินเดินเข้าไปในคุกใต้ดินที่ชื้นและมืดสลัว ด้านข้างพวกเขามีผู้อาวุโสจากหอลงทัณฑ์สองคนเดินขนาบข้างมาด้วย “ฉูเฟิง รั่วเฉิน พวกเจ้าทั้งสองต้องเตรียมใจไว้ให้ดี” เซี่ยโหวเจี้ยนถิงกล่าวผ่านการส่งกระแสจิต “เตรียมใจ? ผู้อาวุโสเซี่ยโหว ท่านหมายความว่าอย่างไร?” ฉูเฟิงถาม “ไม่ว่าพวกเจ้าจะได้เห็นอะไรในภายหลัง พวกเจ้าต้องอดทนไว้ เพราะที่นี่คือหอลงทัณฑ์” เซี่ยโหวเจี้ยนถิงกล่าว เมื่อได้ยินสิ่งที่เซี่ยโหวเจี้ยนถิงพูด ทั้งฉูเฟิงและไป๋รั่วเฉินก็เข้าใจเจตนาของเขา ในหอลงทัณฑ์ ผู้อาวุโสหงหมัวและคนอื่นๆ ย่อมต้องถูกลงโทษอย่างแน่นอน นี่คือความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ทว่า แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่เมื่อประตูคุกบานยักษ์เปิดออกต่อหน้าพวกเขา หัวใจของฉูเฟิงก็ยังสั่นสะท้าน และความโกรธแค้นพุ่งพล่านออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ขณะที่เขากำหมัดแน่น ส่วนไป๋รั่วเฉิน นางกัดริมฝีปากล่างด้วยฟันของนางอย่างแรง ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำและมีหยาดน้ำตาคลอเบ้า ในเวลานี้ ท้องพระโรงขนาดมหึมาปรากฏขึ้นต่อหน้าฉูเฟิงและไป๋รั่วเฉิน ท้องพระโรงนั้นดูทรุดโทรมมาก ทว่ามีแสงไฟวูบวาบอยู่ภายใน สิ่งที่วูบวาบอยู่นั้นคือค่ายกลขนาดใหญ่ ค่ายกลที่สร้างขึ้นจากเปลวเพลิงชนิดพิเศษ เปลวเพลิงสีน้ำเงินปกคลุมไปทั่วค่ายกล พวกมันไม่ใช่เปลวเพลิงธรรมดา แต่เป็นเปลวเพลิงที่เกิดจากค่ายกลร่วมกับการเติมวัสดุพิเศษ เปลวเพลิงที่ได้จึงน่าหวาดกลัวยิ่งนัก ในตอนนี้ เปลวเพลิงเหล่านั้นกำลังพุ่งพล่านอยู่เหนือค่ายกล และส่งเสียงคำรามเป็นระยะราวกับจะบอกทุกคนว่าพวกมันคือเจ้าแห่งค่ายกลนี้ ทว่าหากใครมองเข้าไปในเปลวเพลิงอย่างละเอียด จะพบร่างสามร่างอยู่ภายในนั้น ทั้งสามร่างถูกพันธนาการแขนขาด้วยโซ่ตรวนชนิดพิเศษ และกำลังถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงบนค่ายกล ในเวลานี้ ทั้งสามคนถูกเผาจนจำแทบไม่ได้ ทั้งเส้นผมและเสื้อผ้าถูกเผาจนหมดสิ้น แม้แต่ผิวหนังก็ถูกเผาจนเหี่ยวย่น ทว่า ฉูเฟิงและไป๋รั่วเฉินกลับจำได้ว่าทั้งสามคนคือผู้อาวุโสหงหมัว ผู้อาวุโสเว่ย และผู้อาวุโสโจวเฉวียน แห่งหอปรุงยา เมื่อใช้เนตรสวรรค์ตรวจสอบ ฉูเฟิงก็พบว่าทั้งสามไม่เพียงแต่ถูกแผดเผาด้วยเปลวไฟเท่านั้น แต่ยังมีรอยแผล รอยเฆี่ยนตี และแม้แต่รอยแมลงกัดต่อยไปทั่วร่างของพวกเขา ร่างกายของพวกเขาไม่เหลือเค้าเดิมอีกต่อไป พวกเขาผ่านการถูกทำลายครั้งแล้วครั้งเล่า และถูกรักษาให้หายเพื่อจะนำมาทำลายซ้ำๆ ฉูเฟิงรู้ดีว่าทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของหอลงทัณฑ์ แม้ว่าหอลงทัณฑ์จะทรงอำนาจมาก แต่พวกเขาก็ยังไม่สามารถฆ่าผู้อาวุโสคุมงานได้ตามอำเภอใจ อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ยอมปล่อยผู้อาวุโสหงหมัวและคนอื่นๆ ไปง่ายๆ จึงได้ใช้วิธีการที่ผิดมนุษย์มนาทรมานเพื่อนผู้อาวุโสร่วมสำนักอย่างบ้าคลั่ง ในเวลานี้ หัวใจของฉูเฟิงเจ็บปวดอย่างลึกซึ้ง ราวกับหัวใจถูกกรีดด้วยมีดนับพันเล่มในเวลาเดียวกัน ความเจ็บปวดนั้นยากจะทานทน นั่นเป็นเพราะเขารู้ดีว่าผู้อาวุโสหงหมัวและคนอื่นๆ ต้องมารับการทรมานเช่นนี้ ก็เพราะพวกเขาพยายามจะช่วยเขาและไป๋รั่วเฉินระบายความโกรธแค้นลงเท่านั้นเอง