Chapter 1318 - อาละวาด “ช่างมันเถอะ ยังไงเขาก็เป็นน้องชายของข้า อีกอย่างพรสวรรค์ของเขาก็สูงกว่าข้า ดังนั้นข้าจึงไม่เคยคิดที่จะแย่งชิงตำแหน่งผู้นำตระกูลกับเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว” “ตระกูลหลี่ของเรายังต้องการเขาคอยค้ำจุน ข้าจะยกโทษให้เขาเอง” หลี่เซียงตอบพร้อมกับยิ้มอย่างขมขื่น “นั่นเป็นเรื่องที่เจ้าต้องตัดสินใจเอง” เมื่อได้ยินสิ่งที่หลี่เซียงพูด ชูเฟิงจึงไม่กล่าวอะไรต่อ แต่เขากลับพูดขึ้นกะทันหันว่า “ช่วยข้าทำอะไรบางอย่างหน่อย” “เรื่องอะไรหรือ?” หลี่เซียงถาม “หลังจากที่เจ้าออกไปจากที่นี่ ช่วยดูแลเสี่ยวหมิงให้ข้าด้วย เด็กคนนั้นมีศักยภาพที่ค่อนข้างดี เพียงแต่ตอนนี้เขายังเด็กเกินไปและต้องการใครสักคนคอยปกป้อง” ชูเฟิงกล่าว “วางใจเถอะ ต่อให้เจ้าไม่บอก ข้าก็ตั้งใจจะทำเช่นนั้นอยู่แล้ว” “ข้าตัดสินใจแล้วว่าหลังจากออกไปจากที่นี่ ข้าจะไม่กลับไปยังตระกูลหลี่ แต่จะออกไปท่องโลกกว้างพร้อมกับเสี่ยวหมิง” หลี่เซียงฝืนยิ้มออกมา จากนั้นเขาก็หันไปหาเสี่ยวหมิงแล้วพูดว่า “เสี่ยวหมิง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเราสองคนต้องพึ่งพาอาศัยกันแล้วนะ” “ฮิฮิ การได้อยู่กับศิษย์พี่หลี่คงจะมีความสุขกว่าตอนนี้มากเลย” เสี่ยวหมิงหัวเราะเบาๆ หลังจากนั้นเขาก็ลุกขึ้นและเดินไปหาศิษย์พี่เส้าคนนั้น “เสี่ยวหมิง ข้าผิดไปแล้ว ได้โปรดอภัยให้ข้าด้วย” เมื่อเห็นเสี่ยวหมิงเดินเข้ามาหา ศิษย์พี่เส้าก็รีบพูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิด ในเวลานี้หน้าของเขาอาบไปด้วยน้ำตา ดูแล้วน่าเวทนาอย่างยิ่ง “สำหรับท่าน ข้าไม่ใช่ญาติพี่น้อง ท่านแค่รับข้ามาเลี้ยงเพราะความเหงาและรู้สึกสบายใจขึ้นที่มีข้าอยู่ด้วยเท่านั้น” “อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะเป็นเพราะเหตุผลใด ข้ายังต้องขอบคุณท่านที่ดูแลข้าในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ถือเสียว่าลูกปัดวรยุทธพวกนี้เป็นสิ่งตอบแทนที่ข้ามอบให้ท่าน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก” เสี่ยวหมิงหยิบลูกปัดวรยุทธสิบเม็ดออกมาจากถุงเอกภพที่ชูเฟิงมอบให้ แล้วโยนไปทางศิษย์พี่เส้า หลังจากนั้นเขาก็เดินกลับมาหาชูเฟิงโดยไม่คิดจะหันกลับไปมองอีกเลย ชูเฟิงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจกับการกระทำของเสี่ยวหมิง มันเป็นอย่างที่เสี่ยวหมิงพูด ศิษย์พี่เส้าคนนี้ไม่ได้มองเสี่ยวหมิงเป็นญาติจริงๆ แม้เสี่ยวหมิงจะอายุยังน้อย แต่เขาก็สามารถมองเรื่องนี้ออก ยิ่งไปกว่านั้นเขายังไม่ลังเลที่จะตัดความสัมพันธ์ การกระทำของเสี่ยวหมิงถือว่ามีเหตุผลและเด็ดขาดมาก “ศิษย์น้องชูเฟิง พวกเราจะไปกันเมื่อไหร่?” หลี่เซียงถาม “เราจะไปเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ในเมื่อเราคิดจะไป เราก็ไม่ควรจากไปเงียบๆ แบบนี้” “ถึงแม้ครั้งนี้ข้าจะไม่ได้พบท่านอาวุโสหงเฉียง แต่ข้าก็อยากจะตอบแทนความเมตตาของท่าน” “ป่าไผ่ทิ้งร้างเงียบเหงามานานเกินไปแล้ว นั่นทำให้ทุกคนดูถูกที่แห่งนี้ ข้าจะช่วยท่านอาวุโสหงเฉียงกอบกู้ศักดิ์ศรีให้ป่าไผ่ทิ้งร้างสักครั้ง” ชูเฟิงกล่าว “เจ้าคิดจะทำอะไร?” หลี่เซียงขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาสัมผัสได้ว่าสิ่งที่ชูเฟิงพูดมานั้นไม่ใช่เรื่องดีแน่ และเขาอาจกำลังวางแผนทำเรื่องที่อันตรายบางอย่าง “ข้าตั้งใจจะอาละวาดให้ทั่วป่าไผ่ใบไม้ร่วง และสถานที่ที่ข้าจะใช้ลงมือก็คือป่าไผ่ทิ้งร้างแห่งนี้แหละ” ชูเฟิงพูดพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า ก่อนที่ชูเฟิงจะมาที่ป่าไผ่ทิ้งร้าง เขาตั้งใจจะเก็บตัวเงียบๆ แต่ในเมื่อตอนนี้เขาคิดจะจากไป เขาก็อยากจะทำให้มันเป็นเรื่องราวที่โด่งดัง การตัดสินใจครั้งนี้ไม่ใช่เพราะชูเฟิงอารมณ์ร้อน แต่จริงๆ แล้วเขาตัดสินใจหลังจากพิจารณาอย่างรอบอบแล้ว เนื่องจากป่าไผ่ทิ้งร้างมีสิ่งอัศจรรย์แห่งธรรมชาติซ่อนอยู่ นั่นหมายความว่าสถานที่แห่งนี้มีสมบัติล้ำค่า อย่างไรก็ตาม แม้แต่คนในป่าไผ่ใบไม้ร่วงก็ยังไม่รู้เรื่องนี้ มิเช่นนั้นป่าไผ่ทิ้งร้างคงไม่ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ แต่มันควรจะรุ่งเรืองอย่างถึงที่สุด ทว่า ชูเฟิงกลับรู้สึกว่ามีคนคนหนึ่งในป่าไผ่ใบไม้ร่วงที่รู้ว่าสถานที่แห่งนี้มีสมบัติ และคนคนนั้นก็น่าจะเป็นคนที่ผนึกถ้ำที่ซ่อนสิ่งอัศจรรย์แห่งธรรมชาติไว้ด้วยค่ายกลอำนาจจิต ซึ่งเป็นคนที่ทำให้ชูเฟิงไม่สามารถชิงเอาสิ่งอัศจรรย์แห่งธรรมชาตินั้นมาได้ ชูเฟิงรู้สึกว่ามีความเป็นไปได้สูงมากที่คนที่ทำเช่นนั้นคือคนที่เขาอยากพบ คนที่คนอื่นมองว่าเป็นอาวุโสสวะ แต่จริงๆ แล้วน่าจะเป็นยอดฝีมือที่ยากจะหยั่งถึง ผู้ดูแลป่าไผ่ทิ้งร้าง... หงเฉียง หลังจากวิเคราะห์หลายตลบ ชูเฟิงรู้สึกว่าหงเฉียงยังคงอยู่ในป่าไผ่ทิ้งร้าง ยิ่งไปกว่านั้น เขาต้องสัมผัสได้อย่างแน่นอนตอนที่ชูเฟิงเข้าไปในถ้ำที่ซ่อนสิ่งอัศจรรย์แห่งธรรมชาติไว้ แต่ถึงแม้ชูเฟิงจะค้นพบสิ่งอัศจรรย์แห่งธรรมชาติ หงเฉียงก็ไม่ได้โจมตีเขา นั่นหมายความว่าเขาไม่ได้คิดร้ายกับชูเฟิง เรื่องนี้ทำให้ชูเฟิงคิดว่าหงเฉียงไม่ใช่คนเลว และยังคงเป็นยอดฝีมือผู้สันโดษในใจของเขาเสมอ เมื่อหงเฉียงเป็นคนค้นพบสิ่งอัศจรรย์แห่งธรรมชาติก่อน ชูเฟิงก็ไม่คิดที่จะแย่งชิงมันอีกต่อไป ไม่เพียงเพราะเขาไม่มีกำลังพอจะไปสู้กับหงเฉียงได้ แต่เขายังไม่ต้องการแย่งชิงเพราะเขารู้สึกขอบคุณในบุญคุณของอีกฝ่ายด้วย เพราะในทะเลตะวันออก หงเฉียงเคยช่วยชูเฟิงไว้ทางอ้อมและแสดงความเมตตาต่อเขา ทว่า ในเมื่อเขาเดินทางมาไกลขนาดนี้ ชูเฟิงจึงไม่อยากจากไปโดยที่ยังไม่ได้พบหน้าหงเฉียง ดังนั้นเขาจึงวางแผนจะบังคับให้หงเฉียงปรากฏตัวออกมา วิธีที่จะบังคับให้หงเฉียงออกมานั้นง่ายมาก นั่นคือการสร้างเรื่องวุ่นวายครั้งใหญ่ขึ้นในป่าไผ่ใบไม้ร่วงทั้งหมด การสร้างความวุ่นวายเช่นนี้ทำได้ง่ายมาก ด้วยความสามารถของชูเฟิง เขาใช้เวลาเพียงไม่นานก็เริ่มลงมือได้ เขาเรียกตัวเหล่าศิษย์บางส่วนและสั่งให้พวกเขากระจายข่าวเรื่องสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในป่าไผ่ทิ้งร้างออกไป ในเวลาเพียงไม่นาน ป่าไผ่ใบไม้ร่วงก็ลุกเป็นไฟ ทุกคนต่างได้รับรู้ว่ามีศิษย์ที่แข็งแกร่งมากปรากฏตัวขึ้นในป่าไผ่ทิ้งร้าง เขาไม่เพียงแต่เอาชนะศิษย์จากป่าไผ่ทอง เงิน ทองแดง และเหล็กที่มาหาเรื่องเขาได้เท่านั้น แต่เขายังทำตัวเหมือนทรราช กักขังพวกนั้นไว้ในป่าไผ่ทิ้งร้างและบังคับให้ใช้มือเปล่าเก็บอุจจาระ เมื่อได้รู้เรื่องนี้ ศิษย์จากป่าไผ่ทั้งสี่แห่งก็ไม่อาจทนอยู่เฉยได้ ดังนั้นจึงมีศิษย์จำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ เดินทางมาที่ป่าไผ่ทิ้งร้างเพื่อท้าสู้กับชูเฟิง ส่วนชูเฟิงนั้นไม่ปฏิเสธคำท้าเลยแม้แต่รายเดียว เขาเดิมพันกับคู่ต่อสู้ว่าหากใครแพ้ จะต้องถูกบังคับให้อยู่ในป่าไผ่ทิ้งร้างและฟังคำสั่งของเขา ผลลัพธ์ของการท้าประลองเหล่านั้นเป็นไปตามที่ทุกคนคาดคิด ศิษย์ทุกคนที่ท้าทายชูเฟิง ไม่ว่าจะเป็นจากป่าไผ่ทองและเงินซึ่งเป็นป่าไผ่ระดับสูง หรือป่าไผ่ทองแดงและเหล็กซึ่งเป็นป่าไผ่ระดับต่ำ ต่างก็พ่ายแพ้ให้กับชูเฟิงจนหมดสิ้น ไม่มีใครสามารถเทียบเคียงชูเฟิงได้เลย พวกเขาไม่เพียงแต่พ่ายแพ้ แต่ยังถูกกักตัวไว้ตามข้อเดิมพันที่ทำไว้กับชูเฟิง สำหรับพวกที่ชูเฟิงมองแล้วพอจะเจริญหูเจริญตาอยู่บ้าง เขาก็จะสั่งให้ไปปูถนน ตัดแต่งกิ่งไผ่ และทำความสะอาดตำหนักที่ทรุดโทรม เรียกได้ว่าพวกเขากลายเป็นพนักงานทำความสะอาดที่ทรงเกียรติในป่าไผ่ทิ้งร้างไปโดยปริยาย ส่วนพวกที่เขามองแล้วขวางหูขวางตา เขาก็จะบังคับให้ทำเหมือนกับกลุ่มแรกที่มาหาเรื่อง นั่นคือการใช้มือเปล่าเก็บอุจจาระ ในช่วงเวลานี้ ชื่อของชูเฟิงแพร่กระจายไปราวกับไฟลามทุ่ง ไม่สิ ไม่ใช่แค่ชูเฟิงเท่านั้น แต่ป่าไผ่ทิ้งร้างทั้งแห่งกลายเป็นหัวข้อสนทนาที่เผ็ดร้อนอย่างบ้าคลั่ง ไม่ใช่แค่เหล่าศิษย์เท่านั้นที่แห่กันมาที่ป่าไผ่ทิ้งร้าง แม้แต่พวกอาวุโสก็ยังรีบมาที่นี่ พวกเขาต่างอยากเห็นว่าศิษย์ที่แข็งแกร่งคนนี้เป็นใครกันแน่ และเขาเก่งกาจเหมือนกับข่าวลือหรือไม่ เดิมที พวกเขามาพร้อมกับความอาฆาตมาดร้าย โดยเฉพาะเหล่าอาวุโส การที่ศิษย์ของตนถูกกักขังให้ไปเก็บอุจจาระนั้น ไม่เพียงแต่เป็นการดูหมิ่นศิษย์ของพวกเขา แต่มันยังเป็นการตบหน้าพวกเขาด้วย แต่เมื่อพวกเขามาถึงและได้เห็นชูเฟิงด้วยตาตนเอง เห็นชูเฟิงที่มีระดับพลังแค่ราชันสงครามระดับที่ 3 สามารถเอาชนะศิษย์ที่แข็งแกร่งกว่าเขาทีละคนๆ ได้ ไม่เพียงแค่เหล่าศิษย์ที่มาเยือนจะตกตะลึง แม้แต่อาวุโสเองก็ยังอึ้งไปตามๆ กัน ในที่สุด ศิษย์ที่แข็งแกร่งเกือบทั้งหมดจากป่าไผ่ทอง เงิน ทองแดง และเหล็กที่มาท้าทายชูเฟิงก็ได้ประลองกับเขาจนครบ แต่ไม่มีข้อยกเว้นใดๆ ทั้งสิ้น พวกเขาล้วนพ่ายแพ้ให้กับชูเฟิงทั้งหมด สิ่งที่ควรค่าแก่การกล่าวถึงก็คือ แม้แต่คนที่ไม่เหลือมโนธรรมอย่างคนที่ยอมวางแผนล่อลวงคนอื่นมาทำร้ายพี่ชายแท้ๆ ของตัวเองเพื่อตำแหน่งผู้นำตระกูลคนต่อไปอย่างหลี่เซียว ก็ยังเดินทางมาท้าทายชูเฟิงเช่นกัน ระดับพลังของเขาไม่ได้อ่อนแอเลย อันที่จริงมันค่อนข้างดีทีเดียว เขามีพลังเหนือกว่าหลี่เซียงหลายเท่านัก ทั้งที่อายุเพียงสามสิบต้นๆ แต่เขากลับมีระดับพลังถึงราชันสงครามระดับที่ 4 ทว่าโชคร้ายสำหรับเขา แม้ระดับพลังของเขาจะถูกมองว่าเป็นอัจฉริยะในสายตาคนอื่น แต่สำหรับชูเฟิงแล้ว เขาก็เป็นได้แค่สวะเท่านั้น ในการต่อสู้กับชูเฟิง หลี่เซียวไม่เพียงแต่ถูกชูเฟิงถล่มจนยับเยิน แต่เขายังถูกบังคับให้คุกเข่าโขกศีรษะให้ชูเฟิงต่อหน้าผู้คนมากมาย จากนั้นตามข้อตกลงที่ทำไว้ก่อนเริ่มการต่อสู้ เขาก็ต้องลงเอยด้วยการใช้ปากเก็บอุจจาระ หากเป็นเมื่อก่อน หลี่เซียงคงไม่มีทางยอมให้ชูเฟิงปฏิบัติกับน้องชายของตนเช่นนี้แน่นอน แต่ตอนนี้เขากลับไม่รู้สึกเวทนาน้องชายเลยแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้ามเขารู้สึกสะใจด้วยซ้ำ ถึงแม้จะเป็นพี่น้องร่วมสายเลือดกัน แต่การถูกน้องชายปองร้ายแบบนั้น มันเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะไม่มีความโกรธแค้นหลงเหลืออยู่ สิ่งที่ชูเฟิงทำลงไปนั้นเป็นสิ่งที่หลี่เซียงต้องการอยู่พอดี ดังนั้นเขาจึงไม่เพียงแต่จะไม่ตำหนิชูเฟิง แต่เขายังรู้สึกขอบคุณชูเฟิงอย่างสุดซึ้ง