บทที่ 4192 - การมาเยือนยามดึก ชูเฟิงได้รับรู้จากอมตะวิหคทองคำว่าพวกเขาอยู่ในโลกที่ถูกปิดผนึก ด้านนอกไม่เพียงแต่มีค่ายกลวิญญาณที่ทรงพลัง แต่ด้านในยังมีสัตว์ค่ายกลวิญญาณที่ร้ายกาจอีกด้วย เนื่องจากตบะของผู้คนที่นี่อ่อนแอเกินไป พวกเขาจึงไม่สามารถออกไปได้ และสุดท้ายก็จำต้องลงหลักปักฐานใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ บางคนอยู่ที่นี่มานานหลายพันปีแล้ว บางคนถึงขั้นเกิดและตายจากไปด้วยวัยชรา ณ ที่แห่งนี้ นั่นคือเหตุผลที่อมตะวิหคทองคำส่ายหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลังจากได้พบชูเฟิง เขารู้ดีว่าพรสวรรค์ในการบ่มเพาะพลังยุทธ์ของชูเฟิงนั้นสูงส่งเพียงใด และเขามีอนาคตที่ไร้ขีดจำกัดรออยู่ข้างหน้า อย่างไรก็ตาม การจะออกจากโลกที่ถูกผนึกหลังจากก้าวเข้ามาแล้วนั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย ชูเฟิงอาจจะต้องถูกขังอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิต ถึงกระนั้น ก็ยังมีเรื่องหนึ่งที่น่ายินดี นั่นคือผู้ที่เพิ่งเข้ามาในโลกที่ถูกผนึกทุกคนจะถูกผนึกตบะและถุงจักรวาลไว้เพียงชั่วคราวเท่านั้น พลังบ่มเพาะจะค่อยๆ ฟื้นฟูตามกาลเวลา และถุงจักรวาลก็จะถูกคลายผนึกออกเช่นกัน ทว่าเวลาที่แต่ละคนใช้ในการฟื้นฟูตบะและคลายผนึกถุงจักรวาลนั้นแตกต่างกันไป อย่างไรก็ตาม ทุกคนล้วนสามารถกลับมามีตบะดั้งเดิมได้ในที่สุด สาเหตุที่ตบะและถุงจักรวาลถูกผนึกนั้นน่าจะเกี่ยวข้องกับประตูค่ายกลวิญญาณพิเศษ ไม่ว่าเหตุผลจะเป็นเช่นไร ชูเฟิงก็รู้สึกโล่งใจที่รู้ว่าพลังของเขาสามารถกลับคืนมาได้ "ชูเฟิง เจ้าอย่าได้โลภจนเกินไปนัก" [1. ข้าเองก็ไม่แน่ใจว่าประโยคนี้ต้องการสื่อถึงอะไร] "เจ้าอาจยังไม่รู้ แต่ทุกคนที่เข้ามาที่นี่ไม่มีใครหนีรอดไปได้เลย" "เจ้ามีอนาคตที่รุ่งโรจน์รออยู่ ไม่ควรมาเสียเวลาอยู่ที่นี่" อมตะวิหคทองคำถอนหายใจ "อาวุโสวิหคทองคำ โปรดวางใจเถิด ข้าจะหาทางพาพวกท่านออกไปเอง" ชูเฟิงเอ่ยปลอบ แม้เขาจะยังไม่คุ้นเคยกับโลกที่ถูกผนึกแห่งนี้ แต่เขาก็มีความมั่นใจว่าจะสามารถหลบหนีออกไปได้ ชูเฟิงมั่นใจในตอนนี้ว่าโลกที่ถูกผนึกคือสถานที่ที่จูเกอหยวนคงทิ้งมรดกและสมบัติเอาไว้ เป็นเพราะอมตะวิหคทองคำและคนอื่นๆ อ่อนแอเกินไป พวกเขาจึงไม่สามารถเข้าถึงมันได้ นั่นคือสาเหตุที่พวกเขาเชื่อว่าที่นี่เป็นเพียงโลกที่คุมขังพวกเขาไว้เท่านั้น แต่สำหรับชูเฟิงนั้นต่างออกไป เขาไม่เพียงแต่เป็นยอดฝีมือระดับจ้าวสูงสุด แต่ยังเป็นผู้เชื่อมต่อวิญญาณชุดคลุมเซียนตรามังกรอีกด้วย ขอเพียงตบะและพลังวิญญาณฟื้นคืน เขาก็จะสามารถพยายามไขความลับของโลกที่ถูกผนึกแห่งนี้ได้ "โอ้ จริงด้วย ชูเฟิง ตาเฒ่าพิษเองก็อยู่ที่นี่ด้วยนะ" อมตะวิหคทองคำเอ่ยขึ้นมาทันควัน "ตาเฒ่าพิษ? เขาคือใครหรือขอรับ?" ชูเฟิงถาม "เขาก็คือหลวงจีนชุดธรรมดาคนนั้นไง" "เขาเคยช่วยเจ้าในแดนสามัญร้อยหลอม จำไม่ได้หรือ?" อมตะวิหคทองคำถาม "อ้อ เป็นอาวุโสท่านนั้นเองหรือ" "ข้าจำได้สิขอรับ จำได้แม่นเลยทีเดียว" ชูเฟิงรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง เขาถึงกับลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น เขาจะจำหลวงจีนชราชุดธรรมดาไม่ได้ได้อย่างไร? "อาวุโสวิหคทองคำ ตอนนี้อาวุโสท่านนั้นอยู่ที่ไหนหรือขอรับ?" ชูเฟิงรีบถาม หลวงจีนชราชุดธรรมดาคือคนที่ชูเฟิงรู้จักในแดนสามัญร้อยหลอม และเป็นหลวงจีนชราชุดธรรมดาคนนี้เองที่พาชูเฟิงไปหาร่างที่แท้จริงของจ้าวหง ในตอนนั้น หลวงจีนชราได้นำไข่มุกกลับชาติมาเกิดของจ้าวหงไป และในตอนนี้ แม้จ้าวหงจะผสานเข้ากับกายเทพกลับชาติมาเกิดได้แล้ว แต่เธอก็ยังไม่สามารถรับพลังที่สมบูรณ์ของกายเทพได้ สาเหตุก็เพราะไข่มุกกลับชาติมาเกิดที่ถูกเอาไปนั้นมีเศษเสี้ยวของพลังส่วนที่เหลืออยู่ หากชูเฟิงสามารถคืนไข่มุกกลับชาติมาเกิดให้จ้าวหงได้ เธอก็จะได้รับกายเทพกลับชาติมาเกิดที่สมบูรณ์ ดังนั้นเขาจึงดีใจมากที่ได้พบกับหลวงจีนชราชุดธรรมดา โดยหลักๆ แล้วเขาดีใจแทนจ้าวหงนั่นเอง "ตาเฒ่าพิษคนนั้นพยายามหาทางออกจากที่นี่มาตลอด เขาจึงออกไปสำรวจหาทางหนีอยู่เสมอ" "ครั้งนี้เขาออกไปนานพอสมควรแล้ว หากคำนวณจากเวลา เขาน่าจะกลับมาในไม่ช้านี้" อมตะวิหคทองคำกล่าว "เขาไปที่ไหนหรือขอรับ? ข้าจะไปหาเขาเอง" ชูเฟิงร้อนใจอยากพบหลวงจีนชราชุดธรรมดา "ชูเฟิง ก่อนที่ตบะของเจ้าจะฟื้นคืน อย่าได้บุ่มบ่ามเคลื่อนไหวเด็ดขาด" "พื้นที่ที่เจ้าอยู่ตอนนี้ปลอดภัย อย่างมากที่สุดก็มีเพียงสัตว์ร้ายที่ซ่อนตัวอยู่ในป่าเขา ไม่มีอันตรายอื่นใดที่นี่" "แต่หากเจ้าออกไปจากเขตนี้ เจ้าจะพบกับสัตว์ค่ายกลวิญญาณด้านนอก สัตว์ค่ายกลเหล่านั้นทรงพลังมาก ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะต่อกรด้วยได้ในตอนนี้" "ดังนั้นอย่าเพิ่งเคลื่อนไหวตามอำเภอใจก่อนที่ตบะจะฟื้นคืนจะดีกว่า อยู่ที่นี่และรอตาเฒ่าพิษกลับมาเถอะ" อมตะวิหคทองคำเตือน ชูเฟิงรู้สึกว่าคำพูดของเขามีเหตุผลมาก มันเป็นความจริงที่ว่าในตอนนี้เขาไม่มีความสามารถในการต่อสู้เลย ไม่อย่างนั้น เขาคงไม่ถูกสัตว์ร้ายที่อ่อนแอตัวนั้นเขมือบเข้าไป "อ้อ จริงสิ ชูเฟิงน้อย เราไม่ได้พบกันมาหลายปีแล้ว" "ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า เจ้าต้องก้าวหน้าไปอย่างรวดเร็วแน่ๆ ตบะของเจ้าคงเพิ่มพูนขึ้นมาก" "ชายชราผู้นี้อยากรู้นักว่าตอนนี้ตบะของเจ้า... อยู่ในระดับใดแล้ว?" สายตาของอมตะวิหคทองคำเปลี่ยนไปขณะถามคำถามนั้น เพราะเขาเคยฝากความหวังไว้กับชูเฟิงอย่างมากในตอนนั้น เขาเชื่อว่าชูเฟิงจะกลายเป็นยอดฝีมือที่สามารถก้าวออกจากเขตดาราของพวกเขาได้ "อาวุโส ข้า..." ขณะที่ชูเฟิงกำลังจะตอบ ก็มีเสียงตะโกนดังมาจากด้านนอก "พี่วิหคทองคำ! พี่วิหคทองคำ ท่านอยู่ที่นี่หรือไม่?!" เมื่อได้ยินเสียง อมตะวิหคทองคำก็เดินตรงไปยังประตูวังทันที ชูเฟิงจึงเดินตามไป เมื่อไปถึงประตู ก็พบเงาร่างสองร่างยืนอยู่ด้านนอก หนึ่งในนั้นคือชายชราที่มีผมเหลือเพียงไม่กี่เส้นบนศีรษะ เขากำลังยิ้มจนเห็นว่าแทบไม่มีฟันเหลืออยู่ในปากเลยทีเดียว ชายผู้นี้ชราภาพมากจริงๆ ด้านหลังของชายชราคือหญิงสาวนางหนึ่ง หญิงสาวนางนั้นมีหน้าตาสะสวย ดูฉลาดเฉลียวและมีเสน่ห์ คล้ายกับบุตรสาวจากตระกูลผู้ดี เมื่อประตูเปิดออก ทั้งชายชราและหญิงสาวก็หันมามองชูเฟิงทันที "โอ้ตายจริง นี่คงจะเป็นชูเฟิงน้อยใช่หรือไม่?!" ชายชราตะโกนด้วยความตื่นเต้น "ตาเฒ่าจ้าว เหตุใดเจ้าจึงตื่นเต้นปานนั้น?" อมตะวิหคทองคำมองค้อนชายชราเล็กน้อย จากนั้นเขาก็หันมายิ้มให้ชูเฟิง "ชูเฟิง ให้ข้าแนะนำนะ" "นี่คือจ้าวสื่อเซิง เขามาจากเขตดาราสรรพสวรรค์ เป็นคนที่ข้าได้รู้จักที่นี่" "ยิ่งกว่านั้น เขาเป็นหนึ่งในกลุ่มแรกๆ ที่มาถึงที่นี่ เขาติดอยู่ที่นี่มานานหลายพันปีแล้ว จะบอกว่าเป็นผู้อาวุโสของที่นี่ก็ได้" "ส่วนหญิงสาวคนนี้คือหลานสาวของจ้าวสื่อเซิง ชื่อว่าจ้าวเมิ่งลู่" อมตะวิหคทองคำแนะนำทั้งสองคนให้ชูเฟิงรู้จัก "ข้าชูเฟิง ยินดีที่ได้พบอาวุโสจ้าวและแม่นางจ้าวขอรับ" ชูเฟิงก้าวไปข้างหน้าและทักทายอย่างสุภาพ จากนั้นทั้งสี่คนก็เริ่มสนทนากัน ชูเฟิงได้เรียนรู้จากการพูดคุยว่า อมตะวิหคทองคำมักจะกล่าวถึงเขาและความสำเร็จของเขาให้คนทึ่นี่ฟังบ่อยครั้งในโอกาสต่างๆ ตาเฒ่าจ้าวสนใจในตัวชูเฟิงมาก แม้เขาจะติดอยู่ที่นี่มานานหลายพันปี แต่เขายังเชื่อว่าวันหนึ่งจะสามารถออกไปได้ เขาเคยพูดป่าวประกาศว่าจะยกจ้าวเมิ่งลู่หลานสาวให้แต่งงานกับชูเฟิง หากวันหนึ่งพวกเขาสามารถออกไปได้ แน่นอนว่ามันเป็นเพียงเรื่องตลก เพราะเขาไม่รู้จักชูเฟิง ต่อให้เขาออกจากโลกที่ถูกผนึกได้ เขาก็คงไม่รู้ว่าจะไปตามหาชูเฟิงได้ที่ไหน เขาเพียงแต่หยอกล้อด้วยความชื่นชมในพรสวรรค์ของชูเฟิงและอยากกระตุ้นหลานสาวเท่านั้น ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจอย่างยิ่งก็คือ ชูเฟิงกลับเข้ามาในโลกที่ถูกผนึกแห่งนี้จริงๆ