บทที่ 108: อาชญากรรมต่อมนุษยชาติ? "คนที่สี่" ก่อนที่สิ้นเสียงคำพูด ร่างที่ค่อนข้างกำยำก็ล้มลงกระแทกพื้นเสียงดังปึก [ติ๊ง!] [แต้ม +2, แต้มปัจจุบัน: 44, อันดับปัจจุบัน: 1/147] หลู่ไป๋เหลือบมองทางเดินนอกประตู เมื่อยืนยันว่าไม่มีเสียงใดๆ เขาก็ล็อคประตูอีกครั้งแล้วลากศพที่สี่นี้เข้าไปในห้องนั่งเล่น เพียงแค่ครึ่งชั่วโมง ในห้องนั่งเล่นก็มีศพกองรวมกันอยู่ถึงสี่ศพแล้ว เขาเริ่มกังวลว่าหากเวลาผ่านไปมากกว่านี้ ห้องนั่งเล่นจะยังพอมีที่ว่างเหลือให้วางเพิ่มอีกหรือไม่ จนถึงตอนนี้ เขายังไม่เจอกลุ่มนักสู้แห่งความตายที่บุกมาถึงหน้าประตูพร้อมกันหลายคน หากพวกมันมาทีละคน ความเสี่ยงก็ยังอยู่ในขอบเขตที่เขาสามารถควบคุมได้ สิ่งที่เขาต้องทำมีเพียงแค่รออย่างเงียบเชียบให้นักสู้แห่งความตายมาเคาะประตู จากนั้นก็ใช้ลูกไม้เดิมอีกครั้ง มันเป็นเรื่องที่ง่ายดายและไม่ต้องออกแรงอะไรเลย หลู่ไป๋กลับไปนั่งลงบนโซฟาแล้วหลับตาลงเพื่อผ่อนคลาย ความจริงแล้ว ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาเวลานอนของเขาถือว่าน้อยมาก ทว่าเขารู้ดีว่าคืนนี้ยังอีกยาวไกล อย่างมากเขาก็ทำได้แค่หาเวลาพักสายตาชั่วครู่แต่ไม่สามารถหลับสนิทได้ อย่างไรก็ตาม เขายังพักผ่อนได้ไม่นาน เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นอย่างเร่งรีบก็ขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน หลู่ไป๋หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู พบว่าเป็นสวี่เฉียงที่โทรมา เขากดรับสาย "ทำไมคุณถึงโทรหาผมเวลานี้?" ไม่มีเสียงตอบกลับอย่างที่คาดไว้ มีเพียงความเงียบงันที่คลอไปด้วยเสียงลมหายใจหนักๆ ครู่หนึ่ง "ทำไมไม่พูดล่ะ?" หลู่ไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย "...ดูโทรศัพท์เอาเองเถอะ" น้ำเสียงของสวี่เฉียงแฝงไปด้วยความห่างเหินและเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด เขาพูดจบก็วางสายไปทันที ตั้งแตารู้จักกับผู้อำนวยการสวี่มา นี่เป็นครั้งแรกที่อีกฝ่ายเป็นคนชิงตัดสายทิ้งก่อน เรื่องใหญ่กำลังจะมางั้นหรือ? เมื่อฟังเสียงสัญญาณไม่ว่างในหู หลู่ไป๋ก็ตระหนักได้ว่านายกเทศมนตรีคงเริ่มลงมือแล้ว ดังนั้นเขาจึงต้องตรวจสอบสถานการณ์ก่อนเป็นอันดับแรก เขาเปิดแอปพลิเคชันข่าวในโทรศัพท์ ทันใดนั้นหน้าต่างแจ้งเตือนจำนวนมากก็เด้งขึ้นมา ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะมีคนเข้าใช้งานพร้อมกันมากเกินไปจนเซิร์ฟเวอร์รับภาระไม่ไหวหรือเปล่า แอปฯ ถึงได้มีอาการกระตุกอย่างเห็นได้ชัด "ภาพซูมเหยื่อผู้เคราะห์ร้าย" "ผู้ทรยศต่อมนุษยชาติ: หัวหน้าสำนักกิจการพิเศษ" "สมาชิกกลุ่มภาคสนามที่ 3 ของสำนักกิจการพิเศษร่วมกันเรียกร้องให้ลงโทษหลู่ไป๋" "กระบวนการสังหารพลเรือนผู้บริสุทธิ์ทั้งหมด | คลิปวิดีโอเพิ่มเติม" พาดหัวข่าวแต่ละอย่างช่างน่าตกใจขึ้นเรื่อยๆ จะบอกว่ามันร้อนแรงจนระเบิดเป็นจลาจลบนโลกออนไลน์ก็คงไม่เกินความจริงนัก วิดีโอและรูปภาพที่แพร่สะพัดในอินเทอร์เน็ตมีความละเอียดไม่สูงนัก แต่หลังจากดูไปไม่กี่ภาพ หลู่ไป๋ก็จำได้ว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อไหร่ และจากมุมกล้องนี้... ฝีมือของพี่ชายคนดูแลคนนั้นงั้นเหรอ? เขาไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองกับการหักหลังครั้งนี้ และไม่มีความคิดที่จะล้างแค้นพี่ชายคนดูแลเลยสักนิด เขาแค่รู้สึกว่ามันค่อนข้างยุ่งยาก และมั่นใจว่าเรื่องนี้คงอธิบายให้ใครฟังได้ยากแล้ว แต่มันก็ถือเป็นสิ่งเตือนใจสำหรับเขาเช่นกัน ท้ายที่สุดแล้ว ตัวหลู่ไป๋เองก็ไม่ได้มีบุคลิกที่โหดเหี้ยมสุดโต่ง และด้วยผลพิเศษที่ติดตัวมา เขามักจะพบว่าตัวเองอยากช่วยเหลือผู้อื่นอยู่เสมอ การถูกหักหลังจึงเป็นเรื่องของเวลาเท่านั้น "พวกนักสู้แห่งความตายเชื่อใจไม่ได้จริงๆ" เขาเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว แม้แต่นักเดินทางอย่างพี่ชายคนดูแลยังรู้วิธีแอบติดตั้งกล้องไว้กับตัวล่วงหน้า ส่วนเรื่องความโกรธแค้นและความตกตะลึงในช่องแสดงความคิดเห็นนั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เพราะชื่อเสียงของเขาในโลกออนไลน์ก็ย่ำแย่อยู่แล้ว และมันคงไม่แย่ไปกว่านี้ได้อีก ตอนนี้สิ่งที่เขาควรพิจารณาคือจะรับมือกับการถูกตามล่าที่กำลังจะเกิดขึ้นอย่างไร ใช่แล้ว การตามล่า หากไม่รู้ถึงการมีอยู่ของนักสู้แห่งความตาย เพียงแค่เห็นหลู่ไป๋สังหารคนธรรมดาและปล่อยให้สิ่งมีชีวิตปรสิตดัดแปลงศพของพวกมัน การกระทำเช่นนั้นย่อมถูกเรียกว่าไร้มนุษยธรรมได้อย่างเต็มปาก ไม่แปลกเลยที่ตอนนี้ตำรวจคงกำลังตามหาตัวเขาไปทั่ว หากพึ่งพาเพียงกำลังตำรวจ พวกเขาคงหาตัวเขาไม่พบอย่างรวดเร็วแน่ๆ ดังนั้นมันจึงขึ้นอยู่กับว่าเหล่านักสู้แห่งความตายที่ร่วมมือกับนายกเทศมนตรีจะยอมปล่อยข้อมูลที่อยู่ของเขาออกมาอย่างสะดวกโยธินเมื่อไหร่ เขาคิดว่าพวกนั้นคงไม่ปล่อยให้รอนานเกินไปนัก เมื่อรู้ว่าหลู่ไป๋ต้องได้เห็นข่าวออนไลน์แล้ว สวี่เฉียงก็โทรกลับมาอีกครั้ง "ตอนนี้คุณรู้ทุกอย่างแล้วใช่ไหม?" คราวนี้สวี่เฉียงพูดอย่างรวดเร็ว แต่น้ำเสียงของเขากลับยิ่งเย็นชาขึ้นไปอีก ราวกับว่าเขารู้สึกว่าตัวเองไว้ใจคนผิดมาตลอด "คุณไม่อยากเชื่อใจผมแล้วงั้นเหรอ?" น้ำเสียงของหลู่ไป๋ยังคงราบเรียบเหมือนปกติ แฝงไปด้วยความเกียจคร้านเล็กน้อย "ผมรู้ว่าตอนอยู่โรงเรียนความประพฤติของคุณมันไม่ค่อยดี แต่ผมไม่เคยคิดเลยว่าคุณจะทำเรื่องแบบนี้" สวี่เฉียงรู้สึกเพียงแค่มันน่าหัวเราะสิ้นดี "คุณคงหัวเราะเยาะผมมาตลอดที่ผมมันโง่ใช่ไหม?" ยิ่งเขาพูด เขาก็ยิ่งมีอารมณ์ฉุนเฉียวมากขึ้น "มิน่าล่ะคุณถึงได้รับร่างของพวกสิ่งมีชีวิตปรสิตไปเสมอ ผมก็นึกว่าคุณแค่เกลียดพวกสัตว์ประหลาดนั่น" หลู่ไป๋ลุกขึ้นยืนแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง เพื่อยืนยันว่ายังไม่มีตำรวจมาถึง หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็อธิบายสั้นๆ ว่า "ผมไม่เคยหัวเราะเยาะคุณเลย ทุกเรื่องมันมีเบื้องลึกเบื้องหลังที่ซ่อนอยู่" "ผมให้ทีมผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบวิดีโอนั่นแล้ว และพวกเขาไม่พบร่องรอยของการตัดต่อเลย แล้วคุณยังจะปฏิเสธอีกเหรอ? กล้าทำแต่ไม่กล้ารับงั้นเหรอ!" เสียงของสวี่เฉียงเริ่มแหบพร่า "มอบตัวกับสำนักกิจการพิเศษซะ เห็นแก่ที่เราเคยทำงานร่วมกัน ผมจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้คุณได้ลัดคิวในรายชื่อประหาร" "ผมบอกแล้วว่ามันมีเบื้องลึกเบื้องหลัง คุณคิดว่าผมจำเป็นต้องทำแบบนี้จริงๆ เหรอ? ถ้าผมอยากจะเป็นศัตรูกับมนุษยชาติจริงๆ คงไม่มีใครรับมือได้หรอก" "ผมจะไปรู้ได้ยังไงว่าทำไมคุณถึงทำแบบนี้ การกระทำที่ไร้มนุษยธรรมแบบนี้มันยิ่งกว่าพวกฆาตกรต่อเนื่องที่ฆ่าคนเพื่อความสนุกเสียอีก!" "ดูเหมือนว่าการพูดเพียงอย่างเดียวคงไร้ประโยชน์" หลู่ไป๋หัวเราะอย่างเกียจคร้าน "งั้นผมจะหาโอกาสพิสูจน์ให้ดูแล้วกัน" "คุณวางแผนจะทำร้ายพลเรือนผู้บริสุทธิ์เพิ่มอีกล่ะสิ?!" สวี่เฉียงตีความหมายไปในทางที่ว่าเขาต้องการจะทำตัวเป็นอาชญากรอย่างเต็มตัวทันที "ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก แค่รอดูไปเถอะ" หลู่ไป๋วางสายโทรศัพท์ และเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกรบกวนเพิ่มเติม เขาจึงกดบล็อกเบอร์ของสวี่เฉียงไปเสียเลย เขาหันกลับมาเปิดระบบนำทางเพื่อตรวจสอบเส้นทางรอบๆ เขาต้องระวังตำรวจหรือแม้แต่เจ้าหน้าที่พิเศษที่จะตามมา เพราะอาวุธสมัยใหม่ไม่ใช่เรื่องตลก ท้ายที่สุดแล้ว [แฟลชไทม์] ก็ไม่ได้ควบคุมเวลาได้อย่างสมบูรณ์ หากตำรวจมาถึงจริงๆ เขาก็ยังต้องหาวิธีหลบหนีอยู่ดี แต่เขาจะหนีเข้าป่าเฉยๆ ไม่ได้ การอยู่ในเมืองยังพอจะช่วยจำกัดการใช้อาวุธทำลายล้างสูงในวงกว้างได้บ้าง ปัง~ ปัง~ ปัง~ ในขณะที่หลู่ไป๋กำลังตั้งสมาธิอยู่กับการศึกษาเส้นทางถอย เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมาไม่ถูกเวลา เขาลุกขึ้นไปเปิดประตู เปิดใช้งาน [แฟลชไทม์] บิดตัวแล้วเหวี่ยงมีดออกไปโดยไม่ออมแรงเลยแม้แต่น้อย นักสู้แห่งความตายที่ย่อตัวอยู่หน้าประตูยังไม่ทันได้เห็นหน้าหลู่ไป๋ด้วยซ้ำ ก็ล้มลงด้วยคมดาบเขี้ยวยาวเสียแล้ว [แฟลชไทม์] นั้นทรงพลังและเอาเปรียบเกินไปสำหรับการเผชิญหน้ากันครั้งแรก ในสายตาของนักสู้แห่งความตายคนนี้ เขาเพิ่งจะแอบซ่อนตัวทันทีหลังจากเคาะประตู แต่ในวินาทีต่อมาเขากลับพบว่าตัวเองถูกส่งออกไปจากลานประลองความตายเสียแล้ว [ติ๊ง!] [แต้ม +2, แต้มปัจจุบัน: 46, อันดับปัจจุบัน: 1/145] แม้ว่าหลู่ไป๋จะไม่ได้มีความรู้สึกแง่ลบกับเหตุการณ์ชุดที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ แต่เขาก็ตัดสินใจที่จะระบายมันออกมาเล็กน้อย เพื่อไม่ให้ตัวเองหลงลืมไปว่าความโกรธนั้นรู้สึกอย่างไรเมื่อเวลาผ่านไป เขาขี้เกียจเกินกว่าจะลากศพนี้กลับเข้าไปข้างใน จึงก้าวเท้าออกไปที่โถงบันไดแทน "ดูเหมือนว่าจะมีพวกนักสู้แห่งความตายมารวมตัวกันแถวนี้มากพอแล้วสินะ" เขาเดาถูก ทุกครั้งจะมีนักสู้แห่งความตายมาที่ประตูเพียงคนเดียว แต่ในความเป็นจริงแล้ว มีนักสู้แห่งความตายอีกไม่น้อยที่กำลังเฝ้าดูสถานการณ์อยู่ที่นี่ สำหรับเหล่านักสู้แห่งความตาย ยิ่งคู่แข่งตายมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น การที่พวกมันไม่บุกเข้ามาพร้อมกันหมดก็แค่เพราะพวกมันยังไม่มั่นใจพอ และหวังว่าจะมีพวกบุ่มบ่ามมาช่วยหยั่งเชิงให้ก่อนก็เท่านั้นเอง