บทที่ 1633 - ลงโทษตนเอง ฉะนั้น หลังจากลองทดสอบไปหลายครั้ง เขาจึงตัดสินใจใช้คาถาหยุดนิ่งแช่แข็งจิตใจของกันและกัน เพื่อปิดผนึกจิตใจตนเองไม่ให้ศัตรูสามารถอ่านความคิดได้ ใช้โอกาสในช่วงเวลานั้น เขาเร่งเดาคำนวนในใจอย่างรวดเร็วแล้วหาทางออกได้ หวังหลินไม่แน่ใจว่าหนุ่มผมขาวจะสามารถรับรู้ความคิดของเขาได้หรือไม่หากคิดนานเกินไป ผลคือเขาเพียงคิดเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะทำให้จิตใจของตนว่างเปล่า ไร้ซึ่งความคิดใดๆ ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะแตะพื้น คาถาหยุดนิ่งที่ห่อหุ้มร่างกายของทั้งสองก็ถูกปลดปล่อยออกไป พอทั้งสองเป็นอิสระ พวกเขาก็ทำในสิ่งเดียวกัน พวกเขาไม่ถอยหลัง แต่ประกายความเย็นฉานผุดขึ้นในดวงตา และเข้าโจมตีอย่างบ้าคลั่ง เสียงครืนๆ ดังกึกก้อง ภายในเวลาอันสั้น ทั้งสองใช้คาถาซ้ำๆ มากกว่าสิบครั้ง ไม่ว่าจะเป็นคาถาแห่งสวรรค์ของไป๋ฝาน คาถาของชิงไช่ ไปจนถึงคาถาเนื้อแท้ของหวังหลิน คาถาหลากหลายเหล่านี้สะเทือนฟ้าดิน ไหวหวัดก้องไปไกล โลกมืดมนผืนนี้ต้องรับการถล่มอย่างต่อเนื่อง แม้แต่แก่นไฟและแก่นฟ้าร้องก็ถูกทั้งสองใช้ออกมาอย่างไม่มีเหลือไว้ แต่ในที่สุด ทั้งสองฝ่ายก็พากันได้รับความเสียหายอย่างหนัก พวกเขาทั้งคู่พ่นเลือดออกมาและสีหน้าเต็มไปด้วยความหม่นหมอง เยือกเย็นและอ่อนแรง เสียงครืนดังก้องอีกครั้ง หวังหลินถอยหลังอย่างรวดเร็ว เขาหอบหายใจพลางๆ ภายในเวลาอันสั้นนี้ เขาได้สัมผัสว่าการสู้กับตัวเองมันยากเย็นเพียงใด เขาได้ประสบถึงความรู้สึกที่ผู้อื่นเคยรู้สึกขณะสู้กับเขา เขามีร่างกายของเทพยุคโบราณ และหนุ่มผมขาวก็มีเหมือนกัน เขาอยู่ในขั้นกลางแห่งภาวะว่างเปล่าแห่งวิญญาณ หนุ่มผมขาวก็อยู่ในขั้นนี้เช่นกัน หวังหลินถึงกับหยิบทรัพยภัณฑ์ออกมา แต่สิ่งที่ทำให้เขาช็อกคือ หนุ่มผมขาวก็หยิบทรัพยภัณฑ์ชิ้นเดียวกันนั้นออกมาเช่นกัน จากนั้นหวังหลินก็ไม่หยิบทรัพยภัณฑ์ใดๆ อีก เขาเข้าใจคลุมเครือแล้วว่าทุกสิ่งที่หนุ่มผมขาวมีนั้นมาจากตัวเขาเองทั้งสิ้น “ไร้ประโยชน์ ข้าคือเจ้า เจ้าจะสังหารข้าไม่ได้!” หนุ่มผมขาวถอยหลังและหยุดเช็ดเลือดที่มุมปาก ก่อนจะเริ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง หวังหลินไม่ได้เอ่ยปาก แต่ความเย็นชาและความตั้งใจสังหารในดวงตาของเขายิ่งเข้มข้นขึ้น เขาพุ่งตัวไปข้างหน้าอีกครั้งเสมือนลำแสง ดวงตาของหนุ่มผมขาวแฝงด้วยเยาะเย้ยขณะที่มุ่งเข้าหาหวังหลิน ทั้งสองปิดระยะพร้อมกับเสียงระเบิด พวกเขาใช้คาถาหลากหลายขณะที่ฝ่ามือพุ่งชนกันแลกมาซึ่งบาดแผลเดียวกัน แต่หลังจากผลักถอยกันแล้ว หวังหลินก็คำรามและพุ่งตัวออกไปอีกครั้ง วัฏจักรนี้ซ้ำไปอีกครั้ง สองครั้ง สามครั้ง… จนกระทั่งเกินกว่าสิบครั้ง ไม่มีความคิดใดหลงเหลืออยู่ในใจของทั้งสอง นอกจากการสังหาร ตาของหวังหลินกลายเป็นสีแดงสนิท และตาของหนุ่มผมขาวก็แดงก่ำเช่นกัน “ฆ่า ฆ่า ฆ่า ฆ่า!!” หวังหลินคำรามขณะที่มือจับท่าทางและแก่นฟ้าร้องพุ่งออกมาไม่รู้จบ หนุ่มผมขาวคำรามท่าทางเดียวกัน ฟ้าร้องเดียวกันพุ่งตรงไปยังหวังหลิน ในเพียงเสี้ยววินาที ทั้งสองปะทะกันครั้งที่สิบเก้า ฟ้าร้องมหึมาปะทะกันดังกึกก้อง ร่างของทั้งสองสั่นสะเทือน และนัยน์ตาขวาบอบช้ำเกือบพังทลาย ขณะที่ถอยหลัง หวังหลินคำรามฟ้าและหลับตาเสีย หลักแท้และเท็จเข้ามาปกคลุมร่าง ตาที่หลับลงในทันทีทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกใบนี้เป็นความเท็จ หนุ่มผมขาวก็คำรามเช่นกันขณะที่หลับตาลงและเข้าสู่แดนไหวหวัดระหว่างแท้กับเท็จ แต่แล้วในชั่วทันใดนั้นเองที่เขาหลับตา หวังหลินกลับลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน ในดวงตานั้นไม่ปรากฏความคลั่งใดๆ เสมือนว่าความคลั่งทั้งหมดที่ผ่านมาเป็นแค่เกมเสียเอง ร่างของหนุ่มผมขาวสั่นสะท้านและสีหน้าเปลี่ยนแปลงไปอย่างมากเป็นครั้งแรก เป็นครั้งแรกที่การกระทำของเขาไม่สอดคล้องกับหวังหลิน เขาถอยหลังอย่างรวดเร็วและพยายามลืมตาขึ้นมา แต่หวังหลินคอยโอกาสนี้มานานแล้ว ย่อมปล่อยให้คนนี้หนีรอดไปได้อย่างไร หวังหลินพุ่งตัวเข้าไปและฝ่ามือของเขาลงที่หน้าอกของหนุ่มผมขาว นิ้วของหวังหลินงับลงมาและดึงกลับ “พิมพ์กรรม!” แก่นทั้งหมดของเขาถูกดึงออกมา หนุ่มผมขาวร้องครวญครางอย่างสยดสยองพร้อมกับพ่นเลือดออกมา เขาพึ่งจะลืมตาขึ้นได้เพียงนิดเดียว แต่แล้วฝ่ามือซ้ายของหวังหลินที่บรรจุชีวิตก็ลงมาที่หว่างคิ้วของหนุ่มผมขาว ในพริบตา ฝ่ามือขวาของหวังหลินดูดซับแก่นที่ถูกดึงออกมาก่อนหน้านี้แล้วลงไปจับที่หว่างคิ้วของหนุ่มผมขาวอีกครั้ง ฝ่ามือนี้บรรจุความตาย! “ตราลิขิตมรณภูมิ!” “เป็นไปไม่ได้!!” หนุ่มผมขาวซีดเซียวและดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ เขาพ่นเลือดออกมามากมายและกายภาพเกือบจะพังทลายขณะถอยหลัง ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นภายในเวลาอันสั้น ในช่วงเวลาที่พิมพ์กรรมและตราลิขิตมรณภูมิทำให้หนุ่มผมขาวได้รับบาดเจ็บสาหัส หวังหลินก็หลับตาลง เขาก้าวไปข้างหน้าและลืมตาขึ้นมาเปิดเผยแววตาที่สงบนิ่งอย่างน่าขนลุก สายตาของเขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของหนุ่มผมขาว ทำให้จิตใจของหนุ่มผมขาวสั่นสะท้าน เขารู้สึกกลัวจริงๆ และลังเล เขาไม่รู้ว่าจะต้องหลับตาหรือไม่ เพราะหากเขาหลับตาและหวังหลินหายไปจากความรู้สึกของตน ก็จะเป็นหายนะ! แต่หากเขาไม่หลับตาและหวังหลินใช้หลักแท้และเท็จ เขาจะได้รับบาดเจ็บสาหัสจากหลักแท้และเท็จ ระหว่างความลังเล ตาที่เปิดกว้างของหวังหลินค่อยๆ หลับลงอีกครั้ง ในขณะนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกใบนี้เป็นความเท็จและเขาโบกมือขวาของตน หนุ่มผมขาวร้องครวญครางอย่างสยดสยองและถอยหลังอย่างรวดเร็ว เสียงครืนๆ ดังก้องออกมาจากกายเขาและเขาพ่นเลือดออกมาอย่างต่อเนื่อง เสื้อคลุมสีขาวของเขาถูกย้อมด้วยสีแดงขณะที่พุ่งหนีไปยังกำแพงน้ำ ร่างของเขามัวเมาภายใต้หลักแท้และเท็จ ดูราวกับว่าจะพร่องสลายได้ทุกเมื่อ แต่เขาบังคับตนเองให้ทนไว้และร้องครวญครางอย่างแผดดิ้น “เป็นไปไม่ได้ ทุกสิ่งเป็นไปไม่ได้ ข้าสามารถเลียนแบบทุกสิ่งที่เจ้ามี เจ้าความทรงจำและความคิดของเจ้าจะไม่มีวันซ่อนเร้นจากข้าได้ ไม่มีสิ่งใดที่ข้าไม่รู้ ไม่มีสิ่งใดที่ข้าไม่รู้!!!! “เจ้าไม่อาจหลอกลวงข้าได้ เจ้าหลอกลวงข้าไม่ได้ ข้าคือเจ้า เว้นเสียแต่เจ้าจะ… เจ้าจะหลอกลวงตัวเองเสียก่อน… ข้าเข้าใจ… หลักอุบายแห่งการหลอกลวง!!!” หนุ่มผมขาวเข้าใจแล้ว แต่เขาเคลื่อนที่เร็วขึ้นมายังกำแพงน้ำ เขารู้ตัวว่าตราบใดที่เขาสามารถกลับไปที่นั่นได้ เขาจะไม่ต้องกลัวหวังหลินอีกต่อไป ตราบใดที่หวังหลินยังไม่ได้สังหารเขา หวังหลินก็ไม่อาจข้ามกำแพงน้ำเหมือนนั้นได้ เป็นดังที่หนุ่มผมขาวกล่าวไว้ ทุกสิ่งทุกอย่างที่หวังหลินทำไปนั้นล้วนใช้หลักอุบายแห่งการหลอกลวง! ก่อนอื่นหวังหลินโจมตีต่อเนื่อง แล้วใช้คาถาหยุดนิ่งซื้อเวลาเพื่วิเคราะห์สถานการณ์ การวิเคราะห์ครั้งนี้ไม่ใช่สิ่งสำคัญ แต่มันทำให้เขาสามารถใช้หลักมนตราของความฝันเพื่อดำดิ่งตนเองเข้าสู่ภาวะที่คล้ายฝัน ทำให้เขาสามารถหลอกลวงตนเองได้หลังจากที่คาถาหยุดนิ่งสิ้นสุดลง หวังหลินตกอยู่ภายใต้การหลอกลวงของตนเองระหว่างการปะทะที่สาหัสสากรรจ์เหล่านั้น เสมือนกับว่าจิตใจของเขาแตกออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งคือตัวตนที่ถูกหลอกลวงและยังคงสู้รบกับหนุ่มผมขาวต่อไป ขณะที่อีกส่วนหนึ่งมองดูอย่างเยือกเย็นเพื่อหาโอกาสสังหาร! โอกาสนั้นมาถึงเมื่อหนุ่มผมขาวหลับตาลงเพราะคิดว่าหวังหลินจะใช้หลักแท้และเท็จ! ทั้งหมดนี้หวังหลินวิเคราะห์ระหว่างที่อยู่ภายใต้คาถาหยุดนิ่ง และเขาได้ดำเนินการอย่างเด็ดเดี่ยวเพื่อให้ได้ผลลัพธ์นี้ หากมิใช่แบบนั้น การฆ่าภัยพิบัติแห่งการตอบสนองของพระเจ้าผู้เป็นตัวตนเดียวกันเช่นนี้คงยากเย็นเหลือเกิน แม้จะเป็นเช่นนั้น หวังหลินก็ไม่มีทางสังหารหนุ่มผมขายในเวลาอันสั้นได้ เขาได้สัมผัสอย่างลึกซึ้งแล้วว่ามันยากเย็นเพียงไร และความรู้สึกในการสู้รบกับตัวเองนั้นไม่สบายใจ ณ ขณะนี้ หนุ่มผมขาวได้วิเคราะห์เหตุผลออกในทันที และนัยน์ตาของหวังหลินหดตัวลงเมื่อเห็นหนุ่มผมขาวถอยหลังมุ่งหน้าสู่กำแพงน้ำ หากเขาเข้าไปในกำแพงน้ำและเข้าใจวิธีการของหวังหลิน มันจะยิ่งทำให้จัดการเขาได้ยากขึ้นไปอีก หนุ่มผมขาวสามารถถูกหลอกได้เพียงครั้งเดียว เขาจะไม่ถูกหลอกเป็นครั้งที่สอง! จ้องมองหนุ่มผมขาวที่กำลังถอยหลังอย่างรวดเร็ว ประกายความเย็นฉานผุดขึ้นในดวงตาของหวังหลิน เขาจะไม่ยอมให้คนนี้หนีรอดไปได้ เขาต้องฆ่าคนนี้ให้ได้! หวังหลินไม่ได้ใช้คาถาอื่นใดเพื่อยับยั้งหนุ่มผมขาว เนื่องจากแม้แต่คาถาหยุดนิ่งก็ไม่อาจใช้ได้ผล หนุ่มผมขาวกำลังจะก้าวเข้าไปในกำแพงน้ำเมื่อหวังหลินขมวดฟันและเผยแววตาที่เด็ดเดี่ยว เขายกมือขวาขึ้นแล้วตบลงบนขาขวาของตนเองโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย การตบครั้งนี้ทำให้ขาของเขาสั่นสะเทือนและเละเทะไปด้วยเลือด กระดูกของขาขวานั้นดังก้องเสมือนจะแหลกสลาย หนุ่มผมขาวร้องครวญครางอย่างสยดสยองและขาขวาของเขาเองก็เละเทะเหมือนขาของหวังหลิน เสมือนว่าฝ่ามือของหวังหลินได้ตบลงบนขาขวาของเขา “เจ้าจะเข้าใจได้เร็วเช่นนี้ได้อย่างไร เจ้า…” ดวงตาของหนุ่มผมขาวเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาพ่นเลือดออกมา และเขาบาดเจ็บสาหัสอยู่แล้ว ในที่สุดนี้ขาขวาของเขาพังทลาย ทำให้ความเร็วของเขาช้าลง ในช่วงเวลาที่ความเร็วของเขาช้าลง หวังหลินพุ่งตัวเข้าไปเสมือนสายฟ้าฟาดจากสวรรค์ หวังหลินมาถึงก่อนหนุ่มผมขาวและกระแทกเข้ากายของเขา เสียงครืนดังก้องและร่างของหนุ่มผมขาวแตกสลายพินาศอย่างสิ้นเชิง กำแพงน้ำที่ขวางกั้นหวังหลินมาโดยตลอดบิดเบี้ยวและสลายไป หวังหลินไม่ได้รีบพุ่งไปข้างหน้าแต่หลับตาลงเสียก่อน การเพาะบำรุงของเขาเพิ่มพูนขึ้นและพลังเทพยุคโบราณรวมตัวกันในขาขวาของเขา เขาใช้พลังเทพยุคโบราณและการเพาะบำรุงในขั้นกลางแห่งภาวะว่างเปล่าของวิญญาณซึ่งเขามี เพื่อฟื้นฟูร่างกายให้ดีขึ้นอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาต่อมา หวังหลินเปิดตาขึ้นอย่างกะทันหันและก้าวเข้าไปในกำแพงน้ำที่กำลังสลายตัว แต่แล้วในชั่วขณะที่เขาเพิ่งก้าวเข้าไปเพียงครึ่งก้าว เขาก็หยุดนิ่งลงเป็นครั้งทันที เขาเห็นมัน!