ตอนที่ 1408 - ใครจะเป็นคนเปิดโลงศพ? “ท้องฟ้าภายนอกและสถานพักพิงศักดิ์สิทธิ์ต้องการให้เราหาให้พบว่ามีอะไรอยู่ภายในโลงศพนั้น นั่นเป็นเป้าหมายหลักของเราตั้งแต่ย่างเท้าเข้ามาในที่แห่งนี้ ดังนั้นการหันหลังกลับตอนนี้จึงไม่ใช่ทางเลือก” คุณลี่อธิบาย หวังจ้าวและจงซานเซียวต่างมองหน้ากัน หลังจากความเงียบผ่านไปครู่หนึ่ง จงซานเซียวก็เอ่ยขึ้น “เราจำเป็นต้องเปิดโลงศพ นั่นเป็นสิ่งที่แน่นอน แต่การที่เราทุกคนเข้าไปใกล้มันนับเป็นความเสี่ยงที่ไม่จำเป็น แน่นอนว่ามันคงไม่ต้องการพละกำลังของคนมากกว่าหนึ่งคนในการเดินเข้าไปเปิดมันเพียงลำพัง” “เจ้ากำลังพยายามจะพูดอะไร?” คุณลี่ถาม จงซานเซียวมองไปที่ฮั่นเซิ่นแล้วกล่าวว่า “ตอนที่พวกจากสถานพักพิงศักดิ์สิทธิ์มาที่นี่ มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่รอดชีวิตออกมาได้ และเหตุผลที่เขารอดก็เป็นเพราะระยะห่างจากโลงศพ เขาบอกว่าเขาอยู่ห่างจากโลงศพมากที่สุดตอนที่เรื่องเลวร้ายเกิดขึ้น ดังนั้น เราควรให้คนเพียงคนเดียวเป็นคนเปิดโลงศพ ส่วนพวกเราที่เหลือก็ถอยกลับไปอยู่ในจุดที่ปลอดภัยที่สุด” “บัดซบ! ข้าเห็นได้จากแววตาของมัน มันต้องการให้ข้าเป็นคนกระโจนเข้ากองไฟ!” ฮั่นเซิ่นตระหนักได้ในทันที แม้ว่าฮั่นเซิ่นจะอยากเป็นคนเปิดเอง แต่เขาก็ต้องการรักษาท่าทีไร้เดียงสาเอาไว้และไม่อยากถูกบังคับให้ทำตามความต้องการของผู้อื่น “พี่ชายฮั่น โชคชะตาได้คุ้มครองท่านมาตลอดทาง ลองทดสอบความโชคดีของท่านเป็นครั้งสุดท้ายกับโลงศพนี้ดูไหม? หากท่านทำ เราจะตอบสนองทุกความต้องการของท่าน ไม่ว่าคำขอนั้นจะเหลือเชื่อเพียงใดก็ตาม” จงซานเซียวเลือกใช้คำพูดอย่างระมัดระวังเพื่อให้ฟังดูรื่นหู แต่เขารู้ดีว่ามันเป็นสิ่งที่ยากจะปฏิเสธ คุณลี่แทรกขึ้นก่อนที่ฮั่นเซิ่นจะได้ตอบโต้ “เจ้าคิดจะผลักเขาไปอยู่ในจุดนั้นได้อย่างไร? มีสิ่งมีชีวิตสีแดงบางอย่างอยู่บนโลงศพนั่นแล้ว เจ้าก็รู้ว่าสถานการณ์นี้อันตรายแค่ไหน และโชคลาภมากมายเพียงใดก็ไม่อาจเปลี่ยนโอกาสรอดของเขาในการเปิดโลงศพโดยไม่เกิดเรื่องได้หรอก” ฮั่นเซิ่นเริ่มรู้สึกชอบคุณลี่มากขึ้น ชายชราผู้นี้คอยดูแลเขามาตลอดการเดินทาง “ขอบคุณครับคุณลี่ มีแต่เดรัจฉานเท่านั้นแหละครับที่เสนอให้ข้าเป็นคนเข้าไปที่นั่น” ฮั่นเซิ่นกล่าวด้วยสายตาเย็นเยียบดุจมีดสั้นที่มองไปยังจงซานเซียว แต่จงซานเซียวดูจะไม่พอใจ เขาเดินก้าวออกมาอย่างเกรี้ยวกราด “เจ้าคิดจริงๆ หรือว่ามนุษย์ที่มีจีโนคอร์ระดับทองแดงจะรอดจากทุกสิ่งที่พวกเราเผชิญมาได้? พวกเจ้าคิดจริงๆ หรือว่าเขาจะรอดจากการถูกฝูงหมาป่าไล่ล่าเพียงลำพังโดยไม่มีรอยขีดข่วนได้? เจ้าหมอนี่มีลับลมคมใน ข้าบอกพวกเจ้าได้เลย ทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่เห็น ทั้งกับมัน และกับพวกเจ้าด้วย” คุณลี่ออกตัวปกป้องฮั่นเซิ่นอีกครั้ง “ฟังนะ ข้าอาจจะไม่ได้รู้จักฮั่นเซิ่นมานานนัก และข้าก็เห็นด้วยว่าเขาเป็นคนเก็บตัว แต่ถ้ามีสิ่งหนึ่งที่เรารู้แน่ชัด นั่นก็คือเขาเป็นคนดี” “จำตอนที่เขาผลักประตูเปิดออกได้ไหม? เขาไม่ลังเลเลยด้วยซ้ำ ต่อให้ท่านจะเป็นคนโชคดีแค่ไหน ท่านก็ยังต้องสะดุ้งบ้างตอนที่ผลักมัน แต่นี่เขาแค่แตะมันโดยไม่เกรงกลัว เขารู้อยู่แล้วว่ามันจะเปิดออก และเขารู้อยู่แล้วว่าจะมีฝูงหมาป่าหิวโซน้ำลายยืดรอเราอยู่หลังประตูนั้น เขาพยายามจะทำให้พวกเราตาย!” จงซานเซียวเริ่มควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ “ข้าไม่ชอบมองคนในแง่ร้าย แต่มีบางอย่างไม่ชอบมาพากลเกี่ยวกับฮั่นเซิ่น” หวังจ้าวสารภาพความรู้สึกของตัวเองออกมา “ข้าเห็นด้วยกับเรื่องนั้น บางอย่างมันไม่ถูกต้องเกี่ยวกับหมอนั่น” สวี่เยี่ยนเหมิงกล่าวเสริม “ถ้าพวกเจ้าทุกคนรู้สึกแบบนั้น ข้าก็คงทำอะไรไม่ได้ แต่ถ้าพวกเจ้าอยากให้ฮั่นเซิ่นเป็นคนเปิดโลงศพนั้น ข้าจะเป็นคนยืนเคียงข้างเขาเองตอนที่เขาเปิดมัน” คุณลี่แสดงจุดยืนที่มั่นคงในการปกป้องฮั่นเซิ่น คุณลี่ตบไหล่ฮั่นเซิ่นแล้วบอกว่า “เสี่ยวฮั่น ไม่ต้องกังวลไป ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าเผชิญอันตรายเพียงลำพัง” “คุณลี่...” ฮั่นเซิ่นรู้สึกซาบซึ้งใจ “คุณลี่ ท่านไม่จำเป็นต้อง...” จงซานเซียวกล่าว “เอาล่ะ ในเมื่อไม่มีใครอาสา ข้าตัดสินใจแล้ว ข้าจะไปกับเสี่ยวฮั่น และพวกเจ้าก็ไปยืนรออยู่ห่างๆ เผื่อเกิดอะไรขึ้น” คุณลี่เด็ดขาดในการตัดสินใจของตน “ก็ได้ ถ้าท่านจะไป ข้าก็จะไปด้วย!” สวี่เยี่ยนเหมิงยืดอกแสดงความกล้าหาญที่เพิ่งค้นพบ ก่อนจะก้าวเดินไปยืนข้างๆ คุณลี่ “เราต้องรู้ให้ได้ว่ามีอะไรอยู่ในโลงศพ” ชิวอาวุโสกล่าว หวังจ้าวพูด “ตกลง ไปกันเถอะ ไปกันหมดนี่แหละ คุณลี่เคยช่วยชีวิตเราไว้ครั้งหนึ่งแล้ว ถ้าแค่นั้นยังไม่ทำให้เราเชื่อใจเขาได้ ก็ไม่มีอะไรทำได้แล้วล่ะ” “ถ้าพวกเจ้าตกลง ก็ตามมา แต่ใครก็ตามที่ไปกับเรา จะไม่มีคำสาบานหรือพันธะใดๆ ผูกมัด ไม่จำเป็นต้องไปไกลกว่าที่พวกเจ้าต้องการหรอก” คุณลี่กล่าว “อย่าพูดแบบนั้นสิ!” สวี่เยี่ยนเหมิงจ้องมองฮั่นเซิ่นเขม็งแล้วกล่าวต่อว่า “แต่ถ้าข้าพบว่าฮั่นเซิ่นเป็นงูพิษลิ้นสองแฉกที่วางแผนจะทำร้ายคุณลี่ ข้าจะฆ่ามันซะ” ฮั่นเซิ่นตอบกลับ “ข้าจะทำร้ายพวกท่านก็ต่อเมื่อพวกท่านทำสิ่งที่สมควรถูกทำร้ายเท่านั้น” “กล้าพูดดีนี่” สวี่เยี่ยนเหมิงยังไม่วางใจฮั่นเซิ่นง่ายๆ เหมือนคนอื่น ฮั่นเซิ่นเป็นคนผลักประตูเปิดออกก่อนหน้านี้เพื่อแลกกับผลจีโนและช่วยทุกคนจากเหตุการณ์ที่อาจถึงแก่ชีวิต เขาไม่คาดคิดว่าความหวังดีของเขาจะได้รับรางวัลเป็นการถูกสงสัยและโกรธเคือง หากไม่มีคุณลี่ ป่านนี้คงเกิดการต่อสู้กันไปแล้ว จากนั้นทุกคนจึงอัญเชิญจีโนคอร์ของตัวเองออกมา และเมื่อสวี่เยี่ยนเหมิงนำหอกออกมา เขาก็ชี้มันไปที่ฮั่นเซิ่นแล้วกล่าวว่า “แกนำหน้าไป ถ้าข้าจับได้ว่าแกทำอะไรไม่ซื่อ ข้าจะเสียบแกในที่ที่แสงแดดส่องไปไม่ถึงแน่” คุณลี่ยังคงเป็นมิตรกับฮั่นเซิ่นเหมือนเดิม คำพูดของสวี่เยี่ยนเหมิงทำให้เขาเดินเคียงข้างไปกับฮั่นเซิ่น เขาตบไหล่ฮั่นเซิ่นอีกครั้งแล้วบอกว่า “ไปกันเถอะ” ฮั่นเซิ่นไม่คิดที่จะอธิบายอะไร หากเขาบอกสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างและหลังจากการไล่ล่าของหมาป่าไป พวกเขาก็คงไม่เชื่อเขาอยู่ดี พวกเขาทุกคนเข้าใกล้โลงศพด้วยลมหายใจที่แผ่วเบา สิ่งมีชีวิตที่อยู่บนนั้นไม่ขยับเขยื้อนหรือส่งเสียงใดๆ แต่ทุกคนก็ยังคงเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ เงียบจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มตกพื้น ทว่าจี้แมวเก้าชีวิตของฮั่นเซิ่นกลับเริ่มร้อนขึ้นเมื่อพวกเขาเข้าใกล้ และยิ่งฮั่นเซิ่นเข้าใกล้มากขึ้นเท่าใด มันก็ยิ่งร้อนรุ่มมากขึ้นเท่านั้น