ตอนที่ 1730 ฉันต้องการซื้อเขากลับคืน ฮั่นเซินส่งสัญญาณเงียบๆ ให้หลานเซ่อ เฉียวรับสายโทรศัพท์นั้น เฉียวรับสายระหว่างมื้อค่ำเพราะคนที่โทรมาคือฮาร์ดแมน ทุกคนต่างรู้ดีว่าเขาโทรมาด้วยเรื่องอะไร แต่เพื่อไม่ให้ฮั่นเซินเกิดความสับสนหรือระแวงใจ เฉียวจึงรับสายต่อหน้าเขาตรงนั้น เธอไม่ได้บอกให้ฮาร์ดแมนรู้ว่าหลานเซ่อก็อยู่ที่นั่นกับพวกเขาด้วย “ประธานเฉียว คุณพอจะคุยได้ไหม?” ฮาร์ดแมนกังวลว่าฮั่นเซินอาจจะอยู่ตรงนั้นด้วย เขาคิดว่าตัวเองได้ล่วงเกินฮั่นเซินไปแล้ว และฮั่นเซินคงไม่ยอมตกลงขายสัญญาคืนให้แน่ เขาจึงคิดจะเข้าหาผ่านทางเฉียวแทน “ได้ค่ะ พูดมาได้เลย” เฉียวตอบ ฮาร์ดแมนไม่อ้อมค้อม เขาบอกเธอตรงๆ ว่า “เฉียว ผมต้องการตัวฮั่นเซินคืน ถ้าผมให้เงินคุณเป็นสองเท่าของที่คุณจ่ายไป เพื่อแลกกับตัวเขา คุณว่ายังไง?” “ผู้จัดการฮาร์ด ฉันมีพนักงานอยู่แค่คนเดียวนะคะ การให้เงินฉันมันไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาเรื่องจำนวนคนที่ลดลงจนเหลือศูนย์หรอกค่ะ” เฉียวมองไปที่ฮั่นเซินแล้วยิ้ม ฮาร์ดแมนขบฟันแน่นแล้วตัดสินใจเพิ่มราคา “ตกลง สามเท่า” “ผู้จัดการฮาร์ด นี่ไม่ใช่เรื่องของเงินนะคะ ไม่ว่าคุณจะให้เงินฉันมากแค่ไหน ฉันก็ไม่สามารถหาใครมาแทนที่ฮั่นเซินได้ ทีมของฉันต้องเดินหน้าต่อไปค่ะ” สีหน้าของเฉียวไม่เปลี่ยนไปเลย เธอยังคงยิ้มเช่นเดิม นั่นหมายความว่าเธอกำลังบอกฮาร์ดแมนว่าฮั่นเซินไม่ได้มีไว้ขาย ไม่ว่าเธอจะได้รับข้อเสนอเป็นเงินมหาศาลแค่ไหนก็ตาม ฮาร์ดแมนดูหงุดหงิดใจ จึงตัดสินใจทิ้งไพ่ใบสุดท้าย “ประธานเฉียว ถ้าผมให้ราคาเป็นสี่เท่าที่คุณจ่ายไปล่ะ และผมจะหาบารอนคนอื่นมาแทนให้คุณ โดยมีฝีมือทัดเทียมกับฮั่นเซิน ยิ่งไปกว่านั้น ผมจะให้เขายืมตัวไปทำงานกับคุณเป็นเวลาสามปี” เฉียวและหลานเซ่อต่างคิดว่าเรื่องนี้มันแปลกมาก ข้อเสนอนี้ถือว่าดีเยี่ยมสุดๆ แต่ฮั่นเซินกลับคิดว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา เขากลับมองว่าฮาร์ดแมนขี้งกและยังเสนอราคาต่ำเกินไปมากด้วยซ้ำ เฉียวกล่าวว่า “ผู้จัดการฮาร์ด คุณควรจะรู้ว่าฮั่นเซินใช้อาวุธซีโนยีน (xenogeneic) อยู่ ซึ่งนั่นไม่ใช่ของเขา ถ้าเขาออกจากวิซาร์ด (Wizard) เขาจะต้องคืนมัน เมื่อรู้อย่างนี้แล้ว คุณยังต้องการจะซื้อตัวเขาอยู่อีกหรือคะ?” “ใช่” ฮาร์ดแมนกัดฟันกรอด เขาจำเป็นต้องซื้อตัวฮั่นเซินกลับไปให้ได้เพื่อเอาใจนายน้อยสาม หากทำไม่สำเร็จ เรื่องราวคงจะเลวร้ายแน่ เขาต้องซื้อเขากลับมาด้วยวิธีใดก็ตาม แม้ว่านั่นจะหมายถึงการควักกระเป๋าตัวเองจ่ายก็ตาม “เสียใจด้วยนะคะ ฉันเห็นถึงความจริงใจของคุณ แต่ฉันขายเขาไม่ได้ค่ะ” เฉียวตอบอย่างเด็ดขาด ฮาร์ดแมนดูสีหน้าไม่ดีนัก แต่เขาก็ยังคงพยายามต่อไป เขาพูดว่า “เฉียว อย่าเพิ่งปฏิเสธผมตอนนี้เลย อย่างน้อยลองกลับไปนอนคิดดูก่อน คุณบอกว่าฮั่นเซินพึ่งพาอาวุธซีโนยีน และถ้าไม่มีมันเขาก็สู้กับพวกซีโนยีนไม่ได้ หากเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นมา เขาได้ตายแน่ เขาไม่ใช่ขุนนาง (Noble) และไม่มีทางเลเวลอัปเพื่อสังหารซีโนยีนระดับสูงกว่าได้หรอก บารอนที่ผมจะให้คุณยืมตัวไปน่ะคนละเรื่องกันเลย อีกอย่าง ด้วยเงินที่คุณจะได้ คุณสามารถสร้างทีมที่ยอดเยี่ยมได้เลยนะ ต่อให้คุณเก็บเขาไว้ตอนนี้ คุณคิดจริงๆ เหรอว่าฮั่นเซินจะอยู่กับวิซาร์ดต่อไปอีกสองปีเมื่อสัญญาหมดลง?” “ผู้จัดการฮาร์ด ฉันเสียใจค่ะ ฮั่นเซินไม่ได้มีไว้ขาย” เฉียวพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ยังไม่ต้องให้คำตอบผมตอนนี้หรอกนะ อย่างที่บอก คุณควรลองคิดดูใหม่ และถ้าราคายังไม่พอ เรายังคุยกันเรื่องอื่นได้อีกเยอะ คิดดูให้ดีก่อน คิดดูให้ดี เราค่อยคุยกันใหม่คราวหน้า” หัวใจของฮาร์ดแมนเหมือนกำลังเลือดไหล หลังจากวางสาย เฉียวหันไปพูดกับฮั่นเซิน “คุณได้ยินสิ่งที่เขาพูดแล้ว คุณมีแผนหรือความคิดเห็นอย่างไรบ้าง? ฉันอยากจะเก็บคุณไว้ แต่ถ้าคุณต้องการจะย้ายจริงๆ ฉันก็จะไม่บังคับให้คุณอยู่ในที่ที่คุณไม่ต้องการ” ฮั่นเซินยิ้มแล้วกล่าวว่า “ผมไม่ได้มีอะไรจะเสนอให้แบล็คโกลด์ (Black Gold) มากนักหรอก อีกอย่างผมเป็นคนขี้เกียจ ไม่อยากย้ายไปไหนให้วุ่นวาย” เฉียวดูมีความสุขมากเมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอชูแก้วขึ้นเพื่อดื่มฉลองและพูดว่า “ฮั่นเซิน ฉันอาจจะยังสัญญาอะไรกับคุณไม่ได้มากในตอนนี้ แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันสัญญาได้คือ ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ ฉันจะพยายามทำให้วิซาร์ดเป็นที่ที่ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้” “ดื่มเพื่อความหวังในวันพรุ่งนี้ที่ดีกว่า” หลานเซ่อชูแก้วของเธอขึ้นเช่นกัน “ชน!” แก้วกระทบกันเป็นสัญลักษณ์ของคำสัญญา ฮั่นเซินไม่อยากไปที่แบล็คโกลด์เพราะความสัมพันธ์ที่มีต่อเฉียว เขายกย่องในตัวเธอ อีกทั้งยังคิดว่าการอยู่กับวิซาร์ดหมายถึงอิสระที่มากกว่า แบล็คโกลด์ถูกจำกัดด้วยกฎเกณฑ์มากมาย และเนื่องจากฮั่นเซินมีความลับส่วนตัวหลายอย่างที่อยากจะทำ เขาจึงคิดว่าอยู่ที่เดิมน่ะดีกว่า ฮั่นเซินนำกล้ามเนื้อที่ดูเหมือนทับทิมนั้นเข้ามาในห้องเพื่อตรวจสอบ สิ่งนี้ดูงดงามกว่าเนื้อวัวก้อนใดๆ มันมีความแข็ง แต่ไขมันและเนื้อกลับดูนุ่มนวลราวกับหิมะ มันทำให้ผู้คนอยากจะนำไปปรุงเป็นสเต็กชั้นเลิศ แค่คิดถึงเรื่องนี้ น้ำลายของฮั่นเซินก็เริ่มสอ เมื่อเขาลองดึงมันออกจากกัน เขากลับทำไม่ได้ มีเพียงกริชเขารีโน (Rhino Horn Dagger) เท่านั้นที่ทิ้งรอยขีดข่วนจางๆ ไว้บนนั้น และต่อให้ตัดมันได้ เขาก็ไม่สามารถนำไปทอดได้อยู่ดี “สิ่งที่กำลังเปลี่ยนวัสดุกลายพันธุ์ตอนที่ผมต้มพวกมันคืออะไรกันแน่? มันต้องมีอะไรมากกว่าแค่การใส่น้ำลงในหม้อแน่ๆ ต้องมีบางอย่างที่ส่งผลต่อวัสดุเหล่านั้น ถ้าผมหาคำตอบได้ว่ามันคืออะไร บางทีผมอาจจะเพลิดเพลินกับมันในฐานะอาหารจริงๆ ได้” ฮั่นเซินตัดสินใจว่าจะใช้เวลาคิดทบทวนดูสักหน่อยในครั้งนี้ แทนที่จะต้มมันทันที ในช่วงสองสามวันถัดมาไม่มีอะไรให้ทำมากนัก นอกจากฝึกฝนแล้ว เขายังค้นคว้าวิธีทานอาหารจากซีโนยีน และในระหว่างนั้นเขาก็ค้นพบสิ่งที่น่าสนใจ ฮั่นเซินไม่พบว่าอะไรที่เป็นตัวส่งผลต่อยีนของซีโนยีน แต่เขากลับได้เรียนรู้บางอย่างที่น่าสนใจมาก เขาลองนำเนื้อของวานรคลั่ง (Violent Ape) ไปปรุงด้วยไฟ และในขณะที่ทำ เขาสังเกตเห็นว่าเนื้อสัมผัสของกล้ามเนื้อเริ่มเปลี่ยนไป ราวกับว่ามันกำลังละลายจากการแช่แข็ง เนื้อสัมผัสที่เป็นทับทิมละลายเข้ากับไฟ และไอเทมที่คล้ายอัญมณีนั้นก็เริ่มเปลี่ยนเป็นเนื้อปกติ มันเหมือนกับการนำเนื้อไปแช่น้ำ วัสดุเหล่านั้นดูเหมือนจะแข็งตัวเหมือนถูกแช่แข็ง แต่หลังจากนำไปต้มจนได้ที่ พวกมันก็เริ่มดูเหมือนชิ้นเนื้อชั้นดี ฮั่นเซินรู้ดีว่านี่ไม่น่าจะเป็นกระบวนการปกติของดาวเคท (Planet Kate) หากนี่คือวิธีการที่ใช้กันเป็นปกติ สิ่งมีชีวิตในจักรวาลนี้ก็น่าจะค้นพบกระบวนการนี้ไปนานแล้ว ไม่มีทางที่เขาจะเป็นคนแรกที่ลองทำอาหารจากวัสดุของซีโนยีน ฮั่นเซินยังไม่รู้ว่าอะไรเป็นต้นเหตุของการเปลี่ยนแปลง แต่เขาก็ไม่ได้กังวลเรื่องนั้นมากนัก อย่างน้อยตอนนี้เขาก็สามารถเอร็ดอร่อยกับมันในฐานะเนื้อแทนที่จะเป็นซุปจืดชืดได้แล้ว ฮั่นเซินหากระทะและเครื่องปรุงรส เขาว่างเนื้อที่ละลายแล้วลงบนกระทะ และหั่นมันเป็นชิ้นสเต็กชั้นดีไม่กี่ชิ้น เขาโรยเครื่องปรุงและเริ่มปรุงมัน “นี่สิถึงจะเรียกว่าชีวิตคน” ฮั่นเซินนำเนื้อที่ปรุงสุกแล้วเข้าปากและเคี้ยว น้ำรสชาติและเครื่องปรุงเติมเต็มในปากของเขา ความอร่อยนั้นทำให้ฮั่นเซินเกือบจะครางออกมาด้วยความฟิน