บทที่ 20: เธอ เช้าวันต่อมา หานเซิ่นอยู่บนรถไฟที่กำลังมุ่งหน้าไปยังสถานีเคลื่อนย้าย โดยมีผู้โดยสารจำนวนมากที่มีจุดหมายปลายทางเดียวกันกับเขา คนส่วนใหญ่ไม่สามารถซื้ออุปกรณ์เคลื่อนย้ายส่วนตัวได้ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องเข้าสู่ก๊อดแซงชัวรีผ่านสถานีเคลื่อนย้ายสาธารณะ วันนี้ดูเหมือนคนขับรถไฟจะอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก ในขณะที่หานเซิ่นกำลังจมอยู่ในความคิดว่าจะทำอะไรต่อไปในก๊อดแซงชัวรี รถไฟก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนทำให้ทุกคนที่ยืนอยู่ล้มระเนระนาดไปคนละทิศละทาง เนื่องจากเขาไม่ได้ระวังตัว หานเซิ่นจึงเสียหลักก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่ตั้งใจ และล้มลงไปทับบางอย่างที่นุ่มนิ่ม ด้วยสัญชาตญาณที่ต้องการหาที่ยึดเกาะเพื่อทรงตัว เขารู้สึกแปลกใจเพราะสิ่งที่เขากำลังจับอยู่นั้นมันทั้งนุ่มและหยุ่นมือยิ่งกว่าเดิม จากนั้นเขาก็พบว่าตัวเองได้ชนเข้ากับผู้หญิงในชุดเครื่องแบบทหาร และมือของเขาก็วางอยู่บนหน้าอกของเธอพอดี "ไอ้สารเลว!" หญิงสาวขมวดคิ้วนิ่วหน้าและฟาดศอกใส่เขาอย่างรวดเร็วและรุนแรง หากเธอทำสำเร็จ หานเซิ่นคงหน้าแหกไปครึ่งแถบ เขาจึงยกแขนขึ้นกันตามสัญชาตญาณ ทันทีที่ปะทะเขารู้สึกได้ถึงแรงกระแทกที่รุนแรงจนต้องถอยหลังไปหลายก้าว หญิงสาวหันกลับมาและจ้องมองหานเซิ่นด้วยแววตาอาฆาต เพียงแค่เห็นหน้าเขาเธอก็อุทานออกมาว่า "แก! ไอ้โรคจิต..." "ฉินซวน!" เธอยังพูดไม่จบประโยค แต่หานเซิ่นกลับร้องออกมาด้วยความตกใจ หญิงสาวในชุดเครื่องแบบคนนี้บังเอิญเป็นคนเดียวกับที่มอบฉายา 'ไอ้โรคจิตแทงก้น' ให้กับเขานั่นเอง หานเซิ่นไม่คิดเลยว่าฉินซวนจะอยู่ที่ดาวโรคาด้วย และดูเหมือนว่าเธอจะเข้าประจำการในกองทัพแล้ว การอยู่ในกองทัพไม่ใช่เรื่องแปลกในพันธมิตร เพราะพลเมืองที่ถูกต้องตามกฎหมายทุกคนต้องรับราชการทหารอย่างน้อยห้าปีเมื่ออายุครบยี่สิบปี เมื่อหานเซิ่นอายุครบยี่สิบ เขาก็ต้องเป็นทหารเช่นกัน หากไม่มีเหตุผลพิเศษที่ทำให้เขาไม่ต้องรับใช้ชาติ ฉินซวนจำหานเซิ่นได้ แต่เธอก็ไม่ได้เริ่มการต่อสู้ เธอเพียงแค่มองเขาด้วยสายตาที่เย็นชาและรังเกียจเล็กน้อย หานเซิ่นคิดอย่างเศร้าใจ 'เธอต้องคิดว่าฉันเป็นพวกโรคจิตแน่ๆ ฉันไม่โทษเธอหรอก ก็ฉันเคยเอามีดไปแทงก้นเธอ แล้วตอนนี้ยังจะ... ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันก็คงคิดแบบเดียวกันนั่นแหละ' "ดาวในพันธมิตรมีตั้งมากมาย ทำไมฉินซวนถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะเนี่ย? แล้วโอกาสที่ฉันจะเจอเธอและทำเรื่องแบบนี้กับเธอมันจะมีสักกี่เปอร์เซ็นต์กัน" หานเซิ่นคิดอย่างตัดพ้อ แต่มันไม่มีทางเลี่ยงได้ เขาคงต้องปล่อยให้สถานการณ์มันดำเนินไปตามนั้น ในพันธมิตร การทำร้ายผู้อื่นเป็นเรื่องที่ไม่อนุญาต ฉินซวนไม่อยากให้เกิดเรื่องวุ่นวาย เธอจึงทำเพียงแค่จ้องหน้าเขาเขม็งและไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรต่อ หานเซิ่นรู้สึกขนลุกซู่จากการถูกจ้องมอง และรีบลงจากรถไฟทันทีที่ถึงสถานีเคลื่อนย้าย แต่เขาก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าฉินซวนเดินตามหลังเขามา "สุนัขยังไงก็ทิ้งนิสัยกินขี้ไม่ได้ ฉันนึกว่าแกจะแค่ไร้เดียงสา ที่ไหนได้ แกมันพวกสารเลวโดยสันดานจริงๆ" ฉินซวนพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน "คุณก็เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น มันเป็นเพราะรถไฟ คนอื่นก็ล้มเหมือนกันหมดนั่นแหละ มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญจริงๆ นะ" หานเซิ่นพูดพร้อมกับยิ้มแห้งๆ "ถ้าเป็นแก แกจะเชื่อไหมล่ะ?" ฉินซวนถามกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา "แล้วคุณต้องการอะไร?" ในเมื่อฉินซวนตราหน้าว่าเขาเป็นไอ้สารเลวไปแล้ว ก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะอธิบายต่อ "แกนี่มันหน้าหนาจริงๆ ไม่มีความสำนึกผิดในสิ่งที่ทำเลยแม้แต่น้อย คงไม่ใช่ครั้งแรกที่ทำเรื่องแบบนี้สินะ" เมื่อเห็นว่าหานเซิ่นไม่มีท่าทีจะขอโทษ ฉินซวนก็เดือดดาลขึ้นมา "แกคิดว่าฉันจะแค่ส่งแกไปหาตำรวจงั้นเหรอ? มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก ที่นี่ฉันอาจจะทำอะไรแกไม่ได้ แต่ในก๊อดแซงชัวรีมันเป็นคนละเรื่องกัน แกกำลังจะไปที่นั่นใช่ไหม? ฉันจะรอแกอยู่ที่นั่น" ฉินซวนเดินจากไปทันที ทหารแถวนั้นต่างพากันทำความเคารพเธอ "อรุณสวัสดิ์ครับท่านหัวหน้าสถานี" หานเซิ่นถึงกับยืนไม่อยู่ เขาไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็นและแทบอยากจะร้องไห้ออกมา สถานีเคลื่อนย้ายทั้งหมดขึ้นตรงกับระบบทหาร โดยจะมีหน่วยทหารประจำการอยู่ในแต่ละสถานี และหัวหน้าสถานีก็คือผู้มีอำนาจสูงสุดของหน่วยทหารนั้นๆ หานเซิ่นเคยได้ยินมาว่าหัวหน้าสถานีคนเก่ากำลังจะถูกย้ายไป แต่เขาไม่เคยคิดฝันเลยว่าฉินซวนจะเป็นหัวหน้าสถานีคนใหม่ เขารู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีเลย ในฐานะหัวหน้าสถานี ฉินซวนย่อมรู้ความเคลื่อนไหวของเขาเป็นอย่างดี และมันก็เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะเปลี่ยนไปใช้สถานีเคลื่อนย้ายอื่น บนดาวโรคาเขามีสถานีเคลื่อนย้ายสาธารณะเพียงสามแห่ง แต่อีกสองแห่งนั้นอยู่ไกลเกินไป เขาไม่สามารถเสียเวลาเดินทางถึงสองวันได้ หานเซิ่นเข้าสู่ก๊อดแซงชัวรีหลังจากที่ฉินซวนเข้าไปในที่ทำงานของเธอ เขาตัดสินใจว่าจะรอจนกว่าเธอจะออกจากที่มั่นไปก่อน ถึงจะค่อยย้ายกลับบ้าน หานเซิ่นไม่เปิดโอกาสให้ฉินซวนดักรอเขาได้ เขาหยิบเนื้อแห้งที่ทำจากแมงป่องกลายพันธุ์ติดตัวไปแล้วรีบออกไปจากที่มั่นชุดเกราะเหล็กทันที "ฉันใช้โชคทั้งหมดไปกับการหาผลึกสีดำนั่นไปแล้วหรือไงนะ?" หานเซิ่นคิดอย่างหดหู่ เขาเดินไปได้ไม่ไกลนัก ก็พบกับเซินเทียนจื่อและพรรคพวกยืนคุยกันอยู่ที่หน้ามหาอำนาจที่มั่น หานเซิ่นไม่ได้สนใจที่จะเข้าไปทักทายและพยายามเดินเลี่ยงไปทางอื่น อย่างไรก็ตาม หลัวเทียนหยางกลับตะโกนเรียกเขาจากด้านหลัง: "ไอ้โรคจิตแทงก้น มานี่ซิ!" หานเซิ่นจำต้องหันกลับไปหาหลัวเทียนหยางอย่างช่วยไม่ได้ด้วยความสับสน "ฉันเรียกแกนั่นแหละ มานี่สิ แล้วแกจะมีโชค" หลัวเทียนหยางโบกมือเรียกพร้อมกับยิ้มอย่างมีเลศนัย "ไม่เป็นไรดีกว่าครับ ผมไม่เก่งหรอก ผมจัดการได้แค่พวกมอนสเตอร์ระดับธรรมดา สู้กับพวกระดับโบราณยังไม่ได้เลย ผมเกรงว่าจะช่วยอะไรพวกคุณไม่ได้" หานเซิ่นรู้ดีว่ามันไม่มีอะไรดีแน่นอนเวลาที่หลัวเทียนหยางเรียกเขา "เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว! อยากโดนอัดหรือไง? ฉันบอกให้มาก็มา!" หลัวเทียนหยางจ้องมองหานเซิ่นด้วยสีหน้าที่ถมึงทึง