บทที่ 271: ซูเปอร์ยีน หอกเล่มนี้ได้มาจากอัศวินด้วงและสามารถเทียบได้กับอาวุธวิญญาณอสูรระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์ใดๆ ทว่ามันกลับไม่สามารถแม้แต่จะแทงทะลุขนของลูกสิงโตตัวน้อยได้เลย มันเป็นไปได้อย่างไรกัน? ต่อให้สิงโตทองคำตัวแม่จะเป็นสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งมาก แต่ลูกของมันเพิ่งเกิดมาแท้ๆ กลับมีร่างกายที่แข็งแกร่งขนาดนี้แล้ว ฮันเซินไม่เพียงแต่จะทำร้ายลูกสิงโตไม่ได้ แต่มันยังเป็นการยั่วโมโหของมันด้วย ด้วยความเจ็บปวดที่ถูกกระตุ้น ลูกสิงโตจึงลืมตาขึ้น ถึงแม้ตาของมันจะยังเปิดได้ไม่เต็มที่ แต่แววตาที่ดุร้ายก็ได้ปรากฏขึ้นในดวงตาสีทองคู่นั้น มันพยายามลุกขึ้นยืนแล้วส่งเสียงคำรามอันแผ่วเบาออกมา ก่อนจะกระโจนเข้าใส่ฮันเซิน แม้การยืนของมันจะยังไม่มั่นคงนัก แต่ลูกสิงโตตัวนี้ก็ดุร้ายเอาการ ฮันเซินกำหมัดแน่นและใช้หอกแทงไปที่ดวงตาของลูกสิงโต ครั้งนี้เขาใช้แรงหมุนร่วมด้วย ทำให้หัวหอกพุ่งเข้าหาดวงตาของสิงโตราวกับสว่านไฟฟ้า "โฮก!" ลูกสิงโตส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดและกลิ้งตัวไปมา ฮันเซินยิ่งรู้สึกตกใจมากขึ้นไปอีก หอกเล่มนี้บรรจุพลังทั้งหมดของเขาเอาไว้และเป้าหมายคือดวงตา ซึ่งเป็นส่วนที่บอบบางที่สุดของร่างกาย แต่ถึงอย่างนั้น ดวงตาของลูกสิงโตก็ยังคงไม่เป็นอะไรเลย "บ้าเอ๊ย! เป็นไปไม่ได้เลยที่จะทำร้ายมัน" ฮันเซินต่อสู้กับลูกสิงโตโดยใช้หอก ซึ่งดูเหมือนเป็นเพียงของเล่นเมื่ออยู่ต่อหน้ามัน แม้ว่ามันจะสร้างความเจ็บปวดให้ลูกสิงโตได้บ้าง แต่มันก็ไม่สามารถสร้างบาดแผลที่แท้จริงได้เลย ฮันเซินเริ่มสงสัยว่าหอกเล่มนี้เป็นของปลอมหรือเปล่า เขาจึงเปลี่ยนมาใช้ดาบเพชรและฉมวกสามง่ามแทน แต่ไม่ว่าเขาจะใช้พื้นผิวอาวุธชนิดไหน หรือโจมตีไปที่ส่วนใด สิงโตทองคำตัวน้อยก็เพียงแค่รู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อยเท่านั้น ในทางกลับกัน สิงโตทองคำตัวนี้เริ่มดุร้ายมากขึ้นเรื่อยๆ พละกำลังและความเร็วของมันเพิ่มขึ้นตามลำดับเมื่อมันเริ่มยืนได้อย่างมั่นคง ถึงแม้ว่าลูกสิงโตจะยังไม่สามารถคุกคามฮันเซินได้ในตอนนี้ แต่มันจะทำได้ในไม่ช้า เนื่องจากฮันเซินไม่สามารถทำอะไรมันได้เลย ลูกสิงโตตัวนี้จึงอยู่ในสถานะที่ไร้พ่าย เมื่อลูกสิงโตเริ่มเหนื่อย มันก็นอนลงพักผ่อน เมื่อมันหิว มันก็กินเลือดสีทองเข้าไป ยิ่งเวลาผ่านไป ลูกสิงโตก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ฮันเซินรู้สึกแย่มาก เขาใช้ทุกอย่างที่มีแล้ว แต่ไม่มีทางเลยที่เขาจะฆ่าลูกสิงโตตัวนี้ได้ ในที่สุด ฮันเซินตัดสินใจหนีไปพร้อมกับผลึกสีทองในขณะที่ลูกสิงโตยังตัวเล็กอยู่ ไม่ใช่เพราะเขาไม่อยากฆ่ามัน แต่เพราะเขาไม่มีทางทำได้ต่างหาก เขาพยายามทุกวิถีทางแล้วแต่ไม่สามารถแม้แต่จะทำให้ผิวหนังของมันถลอกได้ ดังนั้นการอยู่ที่นี่ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ ฮันเซินบินขึ้นไปบนท้องฟ้าพร้อมกับถือผลึกสีทองเอาไว้ โดยมีลูกสิงโตคำรามและกระโดดอยู่ข้างล่าง แต่น่าเสียดายที่มันยังเป็นแค่ทารกและไม่สามารถแสดงพลังได้เท่ากับแม่ของมัน แม้ว่ามันจะกระโดดได้สูงถึง 3 ฟุต แต่มันก็ทำอะไรฮันเซินไม่ได้ "ตัวประหลาดแท้ๆ!" ฮันเซินเหลือบมองลูกสิงโตก่อนจะบินออกจากภูเขาทองคำและร่อนลงบนเกาะ มีสิ่งมีชีวิตมากมายอยู่ในมหาสมุทร ฮันเซินจึงไม่สามารถบินไปไกลพร้อมกับผลึกสีทองได้ หากเขาบังเอิญไปพบกับสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งเข้า มันจะกลายเป็นปัญหาใหญ่ บนเกาะนี้มีเพียงซากสิงโตทองคำและลูกของมันที่ตายไปแล้ว ดังนั้นเขาควรจะปลอดภัยชั่วคราวตราบใดที่ลูกสิงโตยังไม่สามารถลงมาจากภูเขาได้ ฮันเซินวางแผนที่จะกินผลึกสีทองก่อนแล้วค่อยออกจากเกาะนี้ไป เพื่อแข่งกับเวลา ฮันเซินรีบเลียผลึกสีทองในทันทีที่มีโอกาส เมื่อเขาดื่มของเหลวสีทองจนอิ่ม ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น "ได้รับแก่นชีวิตของมอนสเตอร์ระดับซูเปอร์ โกลเด้น โกรวเลอร์ ได้รับซูเปอร์จีโนพอยท์ 1 แต้ม" ฮันเซินเบิกตากว้างในทันที ราวกับถูกฟ้าผ่า เขาแทบคิดว่าหูของตัวเองฝาดไป เมื่อเขาหายจากอาการตกใจ เขาก็รีบตรวจสอบข้อมูลของตัวเองทันที ฮันเซิน: ยังไม่วิวัฒนาการ สถานะ: ไม่มี อายุขัย: 200 เงื่อนไขในการวิวัฒนาการขั้นถัดไป: จีโนพอยท์ 100 แต้ม จีโนพอยท์ที่ได้รับ: จีโนพอยท์ทั่วไป 100 แต้ม, จีโนพอยท์โบราณ 100 แต้ม, จีโนพอยท์กลายพันธุ์ 84 แต้ม, จีโนพอยท์เลือดศักดิ์สิทธิ์ 61 แต้ม, ซูเปอร์จีโนพอยท์ 1 แต้ม ฮันเซินตกตะลึงอยู่เป็นเวลานาน ก่อนที่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา เขาหัวเราะหนักมากจนน้ำตาไหล "ซูเปอร์ยีน... ซูเปอร์ยีน! ฮ่าฮ่า กลายเป็นว่ายังมีซูเปอร์ยีนที่อยู่เหนือกว่ายีนระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์ ยีนระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่จุดสิ้นสุดจริงๆ..." ฮันเซินไม่สามารถบรรยายความตื่นเต้นของตัวเองออกมาเป็นคำพูดได้เลย มนุษย์ได้ค้นพบก๊อดแซงชัวรี่มาเกือบสองศตวรรษแล้ว และมีการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง ในช่วงแรกนั้น มันเป็นเรื่องยากมากที่มนุษย์จะเอาชีวิตรอดที่นี่ได้ แค่การฆ่ามอนสเตอร์ระดับกลายพันธุ์ก็เป็นเรื่องยากสำหรับมือใหม่แล้ว อย่าว่าแต่ระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์เลย อย่างไรก็ตาม ด้วยการพัฒนาของไฮเปอร์จีโนอาร์ตและการวิวัฒนาการของผู้คนจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ การล่าสิ่งมีชีวิตระดับสูงก็เริ่มง่ายขึ้น ในช่วงไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมา ในก๊อดแซงชัวรี่เขต 1 มีผู้คนจำนวนมากขึ้นที่วิวัฒนาการโดยมีจีโนพอยท์ทุกประเภทเต็มขีดจำกัด ทว่าจนถึงปัจจุบัน ยังไม่มีใครที่พูดถึงแนวคิดเรื่องซูเปอร์ยีนเลย ซึ่งนั่นอาจหมายความว่ายังไม่มีใครเคยฆ่ามอนสเตอร์ระดับซูเปอร์ได้จริงๆ แม้ว่าจะมีคนเคยเห็นมอนสเตอร์ระดับซูเปอร์ แต่ก็ไม่น่าเป็นไปได้ที่พวกเขาจะมีความสามารถในการฆ่ามันได้ ฮันเซินได้ประจักษ์แล้วว่าโกลเด้น โกรวเลอร์นั้นแข็งแกร่งเพียงใด แม้แต่ลูกของมันที่เพิ่งเกิดมาก็ยังน่ากลัวมาก ฮันเซินถือเป็นระดับแนวหน้าของผู้ที่อยู่ในก๊อดแซงชัวรี่เขต 1 แล้ว แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่สามารถทำร้ายมอนสเตอร์ระดับซูเปอร์ที่เพิ่งเกิดได้เลย จึงไม่ใช่เรื่องยากที่จะจินตนาการว่าทำไมมนุษย์ถึงไม่เคยล่วงรู้ถึงการมีอยู่ของมอนสเตอร์ระดับซูเปอร์และซูเปอร์ยีน ต่อให้คนทั้งสตีลอาร์เมอร์เชลเตอร์ยกทัพมาโจมตีโกลเด้น โกรวเลอร์ตัวเต็มวัย ฮันเซินก็เชื่อว่าผลลัพธ์จะจบลงด้วยความตายของมนุษย์ทุกคน มันเหมือนกับตอนที่ยังไม่มีใครมีจีโนพอยท์ระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์เต็มหรือได้รับวิญญาณอสูรระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์ ในตอนนั้นไม่มีใครสามารถฆ่ามอนสเตอร์ระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์ได้เลย แม้แต่ตอนที่บุตรแห่งสวรรค์ฆ่านักฆ่าโลหิต เขาก็ยังต้องใช้ลูกศรวิญญาณอสูรระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์ ในตอนนี้ มนุษย์ยังไม่มีซูเปอร์จีโนพอยท์หรือวิญญาณอสูรระดับซูเปอร์ ดังนั้นมันจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะฆ่ามอนสเตอร์ระดับซูเปอร์ได้