บทที่ 287: การกลับมา ฮันเซิ่นไม่ได้มีความตั้งใจที่จะตามพวกเขากลับเข้าไปในรังเลย เพราะเขารู้ดีว่าข้างในนั้นแทบจะว่างเปล่า ในขณะนี้ ฮันเซิ่นได้ลงมาจากภูเขาและวิ่งหนีไปพร้อมกับร่างไร้วิญญาณของหมีตาผีเลือดศักดิ์สิทธิ์แล้ว กลุ่มคนเหล่านั้นต่างรีบร้อนมุ่งหน้าไปยังรังจนไม่มีเวลามาสนใจฮันเซิ่น อีกอย่างพวกเขาเชื่อว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายที่ฮันเซิ่นจะลงจากหน้าผานั้น และถึงแม้เขาจะจัดการพาร่างของมันออกไปได้ เขาก็ไม่มีที่ไหนให้ไปนอกจากบนเกาะแห่งนี้ ดังนั้นพวกเขาจึงค่อยตามหาตัวเขาในภายหลังก็ได้ อย่างไรก็ตาม ฮันเซิ่นได้บินหนีไปพร้อมกับร่างของมันก่อนที่ใครจะทันสังเกตเห็น เมื่อกลุ่มคนเหล่านั้นลงไปถึงรัง พวกเขาก็พบว่ากำแพงทองสีเขียวถูกทำลายไปแล้ว หลังจากที่พวกเขาเข้าไปข้างใน เนื่องจากไม่มีซากสิ่งมีชีวิตที่ตายแล้วและเซลล์ต่างๆ ยังคงอยู่ในสภาพสมบูรณ์ พวกเขาจึงยังคงมีความหวังอยู่บ้าง แต่เมื่อพวกเขาไปถึงจุดที่ไข่ตั้งอยู่และพบว่ามันแตกกระจายไปแล้ว หัวใจของทุกคนก็หล่นวูบลงทันที "ฮันเซิ่น ฉันจะฆ่าแก!" สวี่หรูเยียนแทบคลั่งและต้องการจะออกตามหาตัวฮันเซิ่นให้พบ ทว่าในเวลานี้ไม่มีใครสามารถหาเขาเจอได้ แม้แต่ร่างของหมีตาผีเลือดศักดิ์สิทธิ์ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย สวี่หรูเยียนไม่ต้องการจะเชื่อความจริงที่ว่าเธอไม่ได้อะไรเลย ในขณะที่ฮันเซิ่นกลับได้ทุกอย่างไป เธอพาทีมออกค้นหาไปทั่วทั้งเกาะ แต่ฮันเซิ่นก็ได้หายตัวไปอย่างสมบูรณ์แล้ว ทุกคนต่างตกตะโอนและโกรธแค้น โดยไม่มีใครรู้เลยว่าฮันเซิ่นหายไปอยู่ที่ไหน ในความเป็นจริง ฮันเซิ่นเพียงแค่พาร่างของหมีตาผีเลือดศักดิ์สิทธิ์ออกไปซ่อนตัวอยู่ในทะเลช่วงระยะเวลาหนึ่ง หลังจากที่การค้นหาซาลง เขาก็กลับมายังเกาะวินเดนด์ หาหน้าผาที่สูงชันมากแห่งหนึ่งแล้วเริ่มกินเนื้อเลือดศักดิ์สิทธิ์ "รับประทานเนื้อหมีตาผีเลือดศักดิ์สิทธิ์ ได้รับจีโนพอยต์เลือดศักดิ์สิทธิ์ 1 แต้ม" ทุกครั้งที่เขาได้รับจีโนพอยต์เลือดศักดิ์สิทธิ์ ฮันเซิ่นจะรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก หลังจากกินเนื้อหมีตาผีเข้าไปทั้งหมด เขาได้รับจีโนพอยต์เลือดศักดิ์สิทธิ์เพิ่มขึ้นอีก 5 แต้ม ตอนนี้ฮันเซิ่นมีจีโนพอยต์เลือดศักดิ์สิทธิ์รวมทั้งหมด 66 แต้มแล้ว ในช่วงเวลาหนึ่ง ฮันเซิ่นพยายามหลบเลี่ยงกลุ่มคนเหล่านั้น ด้วยสภาพเกาะที่มีภูเขาอยู่ทุกหนทุกแห่ง กลุ่มคนที่มีจำนวนน้อยเกินไปย่อมไม่สามารถค้นหาได้อย่างทั่วถึงอยู่แล้ว นอกจากนี้ เมื่อพวกเขาออกค้นหาก่อนหน้านี้ พวกเขาก็คิดไปแล้วว่าฮันเซิ่นไม่ได้อยู่บนเกาะอีกต่อไป มิฉะนั้นมันคงเป็นไปไม่ได้ที่ร่างของหมีตาผีเลือดศักดิ์สิทธิ์จะหายไปจากเกาะแบบนี้ ไม่ถึงครึ่งเดือนหลังจากที่ฮันเซิ่นกินเนื้อหมีตาผีเลือดศักดิ์สิทธิ์จนหมด เขาก็เห็นกองเรือล่นเข้ามาที่เกาะ เรือแต่ละลำมีสัญลักษณ์ของสตาร์รี่กรุ๊ป ฮันเซิ่นไม่รู้ว่าสวี่หรูเยียนบอกอะไรกับทีมกู้ภัย แต่หนึ่งวันต่อมากองเรือก็ออกเดินทางจากเกาะไป ฮันเซิ่นบินตามกองเรือไปห่างๆ เรือเหล่านี้ทำได้เพียงพึ่งพาลมในการแล่นและไม่ได้รวดเร็วมากนัก สิ่งที่ฮันเซิ่นต้องทำมีเพียงแค่ให้กองเรืออยู่ในสายตาของเขาเสมอ อันที่จริง ฮันเซิ่นยังคิดว่ากองเรือเหล่านี้แล่นช้าเกินไปด้วยซ้ำ อย่างไรก็ตาม ในก๊อดแซงชัวรีไม่อนุญาตให้ใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่ ดังนั้นจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่เรือจะแล่นช้า เกือบหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ฮันเซิ่นไม่ได้เผชิญกับอันตรายใดๆ และอาศัยการล่าสิ่งมีชีวิตในทะเลกินเป็นอาหารเป็นครั้งคราว สำหรับอสูรทะเลเลือดศักดิ์สิทธิ์ที่กลุ่มคนเหล่านั้นเคยพูดถึง ฮันเซิ่นยังไม่เคยเห็นมันเลย บางทีมันอาจจะถูกกองเรือขู่ขวัญจนหนีไปแล้วก็ได้ ในที่สุดฮันเซิ่นก็เข้าใจว่าเมื่อกลุ่มคนเหล่านี้เดินทางมาที่นี่ พวกเขาต้องมาด้วยกองเรือในลักษณะที่ใกล้เคียงกันนี้ แต่ทว่าพวกเขาได้เผชิญหน้ากับอสูรทะเลเลือดศักดิ์สิทธิ์ และมีเรือเพียงลำเดียวในกองเรือที่มาถึงจุดหมายปลายทาง และเรือลำนั้นก็พังทลายลงในที่สุด วันหนึ่ง ฮันเซิ่นก็ได้เห็นแผ่นดินและรู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่ง เมื่อเขาลงจอดบนสถานที่ที่เขาเห็น เขาก็ตระหนักได้ว่ามันคือเกาะกรีนที่กลุ่มคนเหล่านั้นพูดถึง อย่างไรก็ตาม มันไม่ใช่เกาะจริงๆ แต่เป็นคาบสมุทรที่เชื่อมต่อกับแผ่นดินใหญ่ บนคาบสมุทรแห่งนั้นมีกรีนเชลเตอร์ตั้งอยู่ ฮันเซิ่นใช้เครื่องเคลื่อนย้ายมวลสารในกรีนเชลเตอร์เพื่อกลับไปยังแบล็คฮอว์ก เป็นเวลาเกือบหนึ่งปีแล้วตั้งแต่ที่เขาเข้ามาในก๊อดแซงชัวรี ฮันเซิ่นสงสัยว่าเพื่อนๆ ของเขาและหน่วยพิเศษเกราะเหล็กเป็นอย่างไรกันบ้าง หลังจากกลับมาถึงหอพัก เพื่อนร่วมห้องทุกคนต่างก็ดีใจที่ได้เห็นเขา พวกเขาคิดว่าฮันเซิ่นคงจะตายในก๊อดแซงชัวรีไปแล้วเมื่อพิจารณาจากระยะเวลาที่เขาหายตัวไปนานขนาดนี้ ในยุคสมัยนี้เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องปกติมาก มีน้อยคนนักที่จะกลับมาได้หลังจากหายตัวไปเป็นเวลานาน เพื่อนร่วมห้องของฮันเซิ่นตอนนี้อยู่ปีสองและกำลังจะขึ้นปีสาม อย่างไรก็ตาม ฮันเซิ่นจะต้องเข้ารับการประเมินย้อนหลัง ซึ่งคะแนนจากการประเมินนี้จะเป็นตัวตัดสินว่าเขาจะสามารถเรียนต่อที่แบล็คฮอว์กได้หรือไม่ มีเหตุการณ์ตัวอย่างแบบนี้เกิดขึ้นมากมาย ดังนั้นจึงมีกฎว่าตราบใดที่นักเรียนที่กลับมาสามารถผ่านการประเมินได้ พวกเขาก็จะได้รับอนุญาตให้เรียนต่อได้ หากพวกเขาไม่ผ่านการประเมิน พวกเขาก็จะถูกไล่ออก ฮันเซิ่นไม่ได้กังวลกับการประเมินมากนัก เขาหยิบเครื่องสื่อสารขึ้นมาและเห็นสายที่ไม่ได้รับโทรศัพท์มากมาย ซึ่งส่วนใหญ่มาจากจี๋เยียนหราน แม่ของเขาก็โทรหาเขาหลายครั้งเช่นกัน นอกจากนี้ยังมีจางตันเฟิง, ฉินสวน, หยางมานลี่, ถังเจินหลิว, หวังเหมิงเหมิง, หวงฝูผิงฉิง, หลินเป่ยเฟิง และชวีลี่ลี่ ที่โทรหาเขา ฮันเซิ่นต่อสายถึงแม่ของเขาเป็นคนแรก และสายก็ถูกรับในทันที แม้ว่าหลัวซูหลานจะไม่รู้ว่าฮันเซิ่นหายตัวไปในก๊อดแซงชัวรี แต่เธอก็รู้สึกเป็นกังวลมากเนื่องจากฮันเซิ่นไม่ได้โทรหาเธอมาเป็นเวลานานแล้ว ฮันเซิ่นไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องราวการผจญภัยของเขาเลย แต่บอกกับแม่ว่าเขายุ่งอยู่กับการเรียน เขาอยากได้ยินเสียงบ่นของแม่มากกว่าที่จะให้เธอต้องเป็นกังวล หลังจากคุยกับแม่เป็นเวลานาน ฮันเซิ่นก็ลองโทรหาจี๋เยียนหราน แม้ว่าเขาจะรู้ว่ามีความเป็นไปได้สูงที่มันจะไม่ติด แต่เขาก็ยังตัดสินใจลองดู และแน่นอนว่าบริการของเธอได้ถูกระงับไปแล้ว เพื่อนร่วมห้องของฮันเซิ่นบอกเขาไปก่อนหน้านี้แล้วว่าจี๋เยียนหรานได้ออกจากแบล็คฮอว์กไปฝึกงาน พวกเขาบอกว่าเธอกำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่บนเรือรบระหว่างดวงดาว หลังจากเข้าประจำการแล้ว จะต้องใช้เครื่องสื่อสารพิเศษและไม่สามารถใช้เครื่องสื่อสารธรรมดาได้ ดังนั้นจึงไม่มีทางที่ฮันเซิ่นจะติดต่อแฟนสาวของเขาได้เลย เพื่อนร่วมห้องของเขายังบอกอีกว่าจี๋เยียนหรานน้ำหนักลดไปเยอะมากตั้งแต่ที่ฮันเซิ่นหายตัวไป เธอกลายเป็นคนเงียบขรึมอย่างมาก นอกจากการเรียนอย่างหนักราวกับไม่มีพรุ่งนี้แล้ว เธอก็แทบจะไม่ไปร่วมกิจกรรมใดๆ ของชมรมหัตถ์พระเจ้าเลย เมื่อหลายเดือนก่อนเธอได้ออกจากแบล็คฮอว์กเพื่อไปฝึกงานบนเรือรบ ฮันเซิ่นรู้สึกผิด แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ เขาจึงโทรกลับไปหาทุกคนที่เคยโทรหาเขาเพื่อบอกว่าตนเองปลอดภัยดี ชวีลี่ลี่ไปที่เรือรบพร้อมกับจี๋เยียนหราน ดังนั้นฮันเซิ่นจึงไม่สามารถติดต่อเธอได้เช่นกัน เบอร์ของฉินสวนยังคงเปิดใช้งานอยู่ แต่ไม่มีใครรับสาย ฮันเซิ่นสันนิษฐานว่าเธอคงจะอยู่ในก๊อดแซงชัวรีเขตสองแล้ว