# Novel Info — Super Gene > ไฟล์นี้ใช้เป็น context ส่งให้ Gemini ก่อนแปล > ทำให้ชื่อตัวละครและศัพท์เฉพาะสอดคล้องกันทุกตอน ## ข้อมูลทั่วไป - **ชื่อเรื่อง (EN)**: Super Gene - **ชื่อเรื่อง (TH)**: ซูเปอร์ยีน - **แนว**: Fantasy / Action / Sci-Fi / Cultivation - **Setting**: โลกอนาคตที่มนุษย์เดินทางผ่านเทเลพอร์ตไปยัง "ก็อดแซงชัวรี" เพื่อล่ามอนสเตอร์และพัฒนายีน ## ตัวละครหลัก | ชื่อ EN | ชื่อ TH (ที่ต้องใช้) | คำอธิบาย | |---------------|----------------------|-------------------| | Han Sen | ฮั่นเซิน | ตัวเอกของเรื่อง | | Yaksha | ยักษะ | วิญญาณอสูร/สิ่งมีชีวิตระดับสูง | ## ศัพท์เฉพาะ / System Terms | คำ EN | คำ TH (ที่ต้องใช้) | หมายเหตุ | |---------------|----------------------|-------------------| | Sacred-blood | เลือดศักดิ์สิทธิ์ | ระดับของมอนสเตอร์/วิญญาณอสูร | | Dongxuan Aura | ออร่าตงเสวียน | วิชาลับของฮั่นเซิน | | Pet Pills | ยาสัตว์เลี้ยง | ของเหลวหรือเม็ดยาสำหรับสัตว์เลี้ยง | | Aqua Dragon | มังกรวารี | สัตว์อสูรประเภมมังกรน้ำ | ## สไตล์การแปล - ใช้สรรพนาม: [ผม สำหรับตัวเอกเมื่อคิดในใจ, เขา สำหรับการบรรยาย] - โทนเรื่อง: [เข้มข้น/ผจญภัย/ใช้ไหวพริบ] - ฉาก Action: [แปลให้กระชับ รุนแรง และเห็นภาพ] - บทสนทนา: [ใช้ภาษาพูดที่ลื่นไหล] ## บริบทของเรื่อง (สรุปย่อ) ฮั่นเซินติดอยู่ในพื้นที่ใต้ดินลึกลับหลังจากเหตุการณ์วุ่นวาย เขาได้ปลดปล่อยมังกรวารีสีขาวที่ถูกจองจำมานานนับพันปี และตอนนี้เขากำลังหาทางกลับขึ้นสู่พื้นโลกพร้อมกับเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตประหลาดใต้ท้องทะเลมืดมิด --- บทที่ 979: แม้แต่ฉลามก็ยังไม่ยอมปล่อย ดูเหมือนว่าพวกมันกำลังเล่นสนุกกันอยู่บนผิวน้ำ แต่ถึงกระนั้น ฮั่นเซินก็ไม่กล้าที่จะเข้าไปใกล้กลุ่มสิ่งมีชีวิตเหล่านั้น มีมังกรวารีเกล็ดสีเงินตัวหนึ่งอยู่ที่นั่น ซึ่งรูปร่างหน้าตาของมันคล้ายกับตัวที่เขาเพิ่งจะปล่อยตัวไปมาก “ทำไมถึงมีมังกรเยอะขนาดนี้?” ฮั่นเซินนับจำนวนมังกรวารีได้ทั้งหมดห้าตัว และที่น่าแปลกก็คือ พวกมันดูเหมือนกำลังหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานในน้ำ ฮั่นเซินสังเกตสัมผัสแห่งชีวิตของพวกมันและพบว่าไม่มีตัวไหนที่มีพลังอำนาจเทียบเท่ากับมังกรตัวแรกที่เขาเผชิญหน้าพร้อมกับยักษะเลย นอกจากนี้ รูปลักษณ์ของแต่ละตัวยังมีความแตกต่างกันเล็กน้อย มังกรวารีสีขาวตัวแรกนั้นมีสี่ขาและไม่มีปีก แต่เจ้าพวกนี้กลับมีปีก มันเป็นปีกสีเงินที่สวยงามและกึ่งโปร่งแสง ซึ่งทำให้พวกมันมีความสามารถในการบินได้ “นั่นมันตัวอะไรน่ะ?” ฮั่นเซินเห็นสัตว์ประหลาดทะเลขนาดยักษ์อีกตัวโผล่พ้นขึ้นมาจากผืนน้ำสีดำ เมื่อสายตาของเขาเริ่มมองเห็นได้ชัดเจนขึ้น ฮั่นเซินก็ต้องตกตะลึง มันคือฉลามขาวขนาดยักษ์ และมันก็มีปีกด้วยเช่นกัน ขนาดของมันใหญ่เป็นสองเท่าของเหล่ามังกร และทุกครั้งที่มันว่ายน้ำ มันจะสร้างคลื่นสูงที่สั่นสะเทือนผืนน้ำไปทั่ว เมื่อฉลามมีปีกปรากฏตัวขึ้น มังกรทั้งสี่ตัวก็ทำตัวราวกับเด็กๆ พวกมันพากันว่ายไปรอบๆ ตัวมันอย่างเป็นมิตร เมื่อมองดูใกล้ๆ ฮั่นเซินสังเกตเห็นว่าปีกของมังกรเหล่านั้นมีความคล้ายคลึงกับปีกของฉลามมาก และที่ยิ่งไปกว่านั้น มังกรพวกนี้ยังมีฟันแบบฉลามอีกด้วย นอกจากนี้ ช่วงท้องของพวกมันยังกว้างกว่ามังกรวารีสีขาวตัวก่อนหน้า ดูแล้วคล้ายกับมังกรในตำนานของตะวันตกมากกว่า “หรือว่าพวกนี้จะเป็นลูกผสมระหว่างมังกรขาวกับฉลาม?” ฮั่นเซินครุ่นคิดกับตัวเอง เขาคิดว่า หลังจากถูกขังอยู่ใต้ดินลึกเป็นเวลานับพันปี มังกรขาวตัวนั้นคงจะยอมสมสู่กับสิ่งมีชีวิตตัวเมียตัวใดก็ตามที่มันหาได้ และบังเอิญว่านั่นดันเป็นฉลาม ดูเหมือนว่าทั่วทั้งมหาสมุทรใต้ดินแห่งนี้ มีเพียงฉลามตัวนี้เท่านั้นที่สามารถว่ายน้ำเข้าไปหาพวกมังกรได้อย่างอิสระ “มังกรวารีตัวนั้นมันหื่นจริงๆ แกคงจะสิ้นหวังมากสินะ ถึงขนาดเต็มใจมีลูกกับฉลามแบบนี้” ฮั่นเซินหัวเราะคิกคักกับตัวเอง ขณะที่ฮั่นเซินกำลังพิจารณาเรื่องประหลาดนี้ เขาก็ได้ยินเสียงน้ำกระเซ็นอีกครั้ง ทันใดนั้น มังกรวารีอีกตัวก็พุ่งพรวดขึ้นมาจากผิวน้ำใกล้ๆ กับที่เขาอยู่ ตัวนี้มีปีก แต่ขนาดร่างกายของมันไม่สูงไปกว่ามนุษย์เลย มันปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าฮั่นเซินพอดี และจ้องมองเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น ฮั่นเซินตกใจมาก เขาไม่คาดคิดว่าจะได้เจอตัวที่เพิ่งเกิดใหม่แบบนี้ มันยังไม่โตเต็มที่เลยด้วยซ้ำ มังกรวารีตัวน้อยไม่รู้ว่าฮั่นเซินคือตัวอะไร มันได้แต่จ้องมองเขาด้วยความใคร่รู้ ฮั่นเซินจินตนาการได้เลยว่าสมองของมันคงกำลังพยายามประมวลผลว่าสิ่งมีชีวิตประหลาด—หรือก็คือมนุษย์—ตัวนี้คืออะไรกันแน่ “ไปเล่นที่อื่นไป” ฮั่นเซินโบกมือพยายามไล่มังกรตัวนั้นออกไป เขาอยู่ที่นี่มานานพอแล้ว และเขายังต้องหาทางกลับขึ้นสู่พื้นโลกให้ได้ เขาไม่อยากจะคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากเขาทำให้มังกรวารีสี่ตัวกับแม่ฉลามยักษ์ต้องโกรธแค้นขึ้นมา แม้พวกมันจะไม่ได้อยู่ในระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์ แต่มันก็ยังมีพลังมหาศาลอยู่ดี มังกรวารีสีขาวตัวน้อยเข้าใจคำสั่งของฮั่นเซินผิดไป มันคิดว่าฮั่นเซินอยากจะเล่นด้วย มันจึงอ้าปากเพื่อจะส่งเสียงบางอย่าง ทันใดนั้น ฮั่นเซินก็คว้าปากของลูกมังกรเอาไว้แล้วบีบให้สนิท ถ้ามันส่งเสียงออกมา เขาเชื่อว่าตัวเองคงได้ตายหยั่งเขียดแน่ๆ แต่มันก็ยังเชื่อว่าฮั่นเซินกำลังเล่นด้วยอยู่ดี มันจึงใช้มือถูไถไปบนตัวฮั่นเซินเพื่อสัมผัสผิวหนังของเขา “ชู่ว... เงียบๆ หน่อย” ฮั่นเซินรู้ว่ามีสิ่งมีชีวิตบางประเภทที่ไม่ได้ต้องการจะต่อสู้เสมอไป และโดยเฉพาะพวกที่มีสติปัญญาสูงกว่ามักจะใช้เหตุผลได้และไม่ฆ่าแกงกันทันทีที่เห็นหน้า ฮั่นเซินค่อยๆ ผ่อนแรงที่บีบปากมังกรออก เขาใช้ทักษะออร่าตงเสวียนแผ่ขยายออกไปเพื่อปกคลุมพื้นที่รอบๆ เพื่อซ่อนสัมผัสแห่งชีวิตและการเคลื่อนไหวของพวกเขา เขาประหลาดใจที่ดูเหมือนมังกรตัวนี้จะเข้าใจในสิ่งที่เขาบอก หลังจากที่เขาปล่อยมือแล้ว มันก็ไม่ส่งเสียงออกมาจริงๆ สิ่งที่มันทำก็แค่เอาจะมูกมาถูกับตัวฮั่นเซิน สูดดมกลิ่นด้วยความอยากรู้อยากเห็น ฮั่นเซินยกมือขึ้นแล้วเริ่มถอยหลังช้าๆ เพราะกลัวว่ามังกรอาจจะเปลี่ยนใจหากมันเกิดตกใจขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ ทว่าเมื่อฮั่นเซินถอยหลัง มังกรก็เดินตามมา มันตามฮั่นเซินไปจนกระทั่งทั้งคู่มาถึงอุโมงค์ที่อยู่ห่างไกลจากสายตาของสัตว์ประหลาดตัวอื่นๆ ในทะเลใต้ดิน จากนั้นฮั่นเซินก็เกิดความคิดที่ละโมบขึ้นมา “ถ้าฉันสามารถล่อมันกลับไปกับฉันได้ มันคงจะเป็นผู้ช่วยที่ยอดเยี่ยมมาก” เขาจึงหยิบขวดยาสัตว์เลี้ยงออกมา เขาถือเม็ดยาเอาไว้ในมือแล้วยื่นไปให้มังกรดู มังกรดูเหมือนจะให้ความสนใจเม็ดยานั้น หลังจากดมอยู่พักใหญ่ มันก็พยายามจะงับ ซึ่งเกือบจะกินมือของฮั่นเซินเข้าไปด้วย เมื่อคิดว่าการป้อนด้วยมืออาจจะอันตรายเกินไป ฮั่นเซินจึงเปลี่ยนมาเป็นการโยนเม็ดยาเข้าไปในปากของมังกรแทนเพื่อความปลอดภัย มังกรกลืนยาลงไปอย่างรวดเร็ว และมันยังต้องการอีก ฮั่นเซินรีบคว้าปากของมังกรเอาไว้ทันที จากนั้นเขาก็หยิบยาอีกเม็ดแล้วขว้างเข้าไปลึกในอุโมงค์ ฮั่นเซินทำแบบนี้ซ้ำๆ เป็นเวลานาน เขาทำจนกระทั่งสามารถล่อให้มังกรตัวนี้ออกมาได้ไกลจากมหาสมุทรที่เขาพบมันในตอนแรกมากแล้ว “เอาล่ะ ฉันพามันออกมาไกลแล้ว แต่... ฉันจะออกไปจากที่นี่ได้ยังไงกัน?” ฮั่นเซินสงสัยขณะที่เขามองไปรอบๆ เพื่อหาเบาะแสของทางผ่านที่อาจนำเขาไปสู่พื้นโลก ฮั่นเซินเคยคิดว่าการตามกระแสน้ำไหลไปเป็นวิธีที่ดีที่สุด แต่การทำแบบนั้นกลับนำเขามาสู่ท้องทะเลแห่งนี้ ตอนนี้เขาเข้ามาในอุโมงค์อีกแห่งที่ห่างไกลจากสถานที่ที่คุ้นเคย เขาหลงทางอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว “ฉันก็แค่ต้องเดินหน้าต่อไป” ฮั่นเซินเลือกทิศทางหนึ่งแล้วมุ่งหน้าไปตามนั้น มังกรยังคงเดินตามมาด้วยความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะได้กินยาสัตว์เลี้ยงเพิ่ม ฮั่นเซินมียาเหลืออยู่เพียงสองขวดเท่านั้น และเขาก็ให้มังกรกินไปจนหมดแล้ว หลังจากเดินไปได้สักพัก มังกรก็หยุดตาม เมื่อไม่มียาสัตว์เลี้ยงอีกแล้ว มันก็อยากจะกลับไป “อย่าเพิ่งไปสิ” ฮั่นเซินเสียยาสัตว์เลี้ยงไปถึงสองขวดกับมังกรตัวนี้ ดังนั้นเขาจะไม่ยอมให้มันจากไปง่ายๆ หากเขาจะลงทุนกับอะไรสักอย่าง เขาต้องมั่นใจว่าจะได้ผลตอบแทนที่คุ้มค่า แต่มังกรวารีเมินเฉยต่อคำสั่งของฮั่นเซิน มันหันหลังกลับเพื่อจะว่ายกลับไปยังมหาสมุทร ฮั่นเซินเปิดขวดเลือดหมีออกมาแล้วพูดว่า “ฉันไม่มียาสัตว์เลี้ยงแล้ว แต่ลองดมไอ้นี่ดูสิ ของพวกนี้ดีกว่าตั้งเยอะ” มังกรลองดมดู แต่มันไม่สนใจ และยังคงว่ายน้ำกลับไปต่อไป คราวนี้ฮั่นเซินเรียกหยดน้ำออกมาและวิงวอนว่า “อย่าเพิ่งไป! ลองไอ้นี่ดูเป็นไง?” มังกรขาวดมหยดน้ำนั้นแล้วเลียมัน “เด็กดี คราวนี้ถ้าแกตามฉันมา จะมีของแบบนี้ให้กินอีกเพียบเลย” ฮั่นเซินลูบหัวมังกรด้วยความหวังว่ามันจะยอมตามเขาไป แต่แล้ว ฮั่นเซินก็ได้ยินเสียงน้ำกระเซ็นมาจากทางต้นน้ำด้านหลังพวกเขา มังกรวารีเกล็ดสีเงินตัวหนึ่งปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับดวงตาที่สว่างจ้าดุจโคมไฟที่จ้องเขม็งมาที่เขา เมื่อสายตาของทั้งคู่ประสานกัน ฮั่นเซินก็ตัวแข็งทื่อไปในทันที