บทที่ 710 — การลงโทษของอัศวิน ยืนอยู่ข้างกองทัพอมตะอันกว้างใหญ่ ลัวอ็อฟง์รู้สึกถึงพลังอันศักย์ของกองทัพนี้ชัดเจน บาบาตะตะกรีดโกหกในใจของลัวอ็อฟง์ว่า “กองทัพอมตะ! พวกอมตะเหล่านี้แข็งแรงกว่าครูของเจ้า หู่เยินบ้อ่ แน่นอนว่ากลุ่มนี้เป็นกองทัพเอกสิทธิ์ ไม่มีใครธรรมดาเลย” ลัวอ็อฟง์ไม่เคยรับพลังรุนแรงขนาดนี้เลย อสูรกายในระดับจักรพรรดิ 26 ตัวพุ่งล้อมรอบจักรพรรดิหยานจู ผู้ปกครองโกรธจัดแล้วปลดไพ่สำรับของตน! ดังกระหน่ำ! ดวงตาสีม่วงตั้งฉากที่เปิดขึ้นบนหน้าผากของเขากินลบพื้นที่รอบหนึ่งล้านกิโลเมตร พลังโบราณนั้นทำให้คนอ่อนแอสุดในบริเวณนั้น—ลัวอ็อฟง์—ตกอยู่ในภาพหลอนฝันร้าย เขารู้สึกว่าจักรวาลกว้างใหญ่ทั้งหมดหายไป เหลือเพียงดวงตาสีม่วงลอยอยู่ในอวกาศ “จักรพรรดิหยานจูน่าสะพรึงกลัว” ลัวอ็อฟง์พึ่งตื่นขึ้นมาจากอาการหลอน แต่… พลังที่รุนแรงหลายร้อยถึงหลายพันเท่าตัวบังคับให้วิญญาณของลัวอ็อฟง์มืดสนิททันที เขาเสียสติและหลับใหลอย่างกะทันหัน ก่อนจะตื่นขึ้นอีกครั้งโดยได้ยินเสียงดังโหดร้ายของจักรพรรดิหยานจูดังว่า “พ่อ!” “อัศวินศิฮว้อ?” ลัวอ็อฟง์กะพริบตามากับดวงตาแล้วมองไปที่... ในอวกาศที่ไกลโพ้น สิ่งสูงส่งยืนอยู่ข้างหน้า ร่างกายของเขาเป็นเพียงภาพที่สลัวล้อมรอบด้วยเปลวไฟสีดำที่กว้างขวางเป็นล้านกิโลเมตร หากดินโลกสัมผัสเปลวไฟเหล่านี้ก็จะกลายเป็นผงเดียวเช่นกัน แม้กระทั่งอวกาศโดยรอบก็กลายเป็นกระแสของอนุภาค พื้นที่จอมโหดแห่งนี้ทำให้ระบบสุริยะทั้งหมดอยู่ภายใต้อำนาจของเขา จักรวาลอวกาศเป็นของเขา! เขาคือผู้ครองอวกาศโดยตรง! ลัวอ็อฟง์สัมผัสได้ถึงความรู้สึกนี้ สิ่งสลัวอยู่ในแกนของเปลวไฟสีดำที่ร้อนแรงกว่าดวงอาทิตย์ กลายเป็นไม่มีใครเทียบได้ “นี่คือตัวที่ระดับผู้นำเซคเตอร์สามารถฆ่าผู้ระดับออมตะของรัฐได้ แล้วหลังจากฝ่าฝืนเข้าสู่ออมตะก็กลายเป็นจักรพรรดิทันที ภายใน 100,000 ปีเขากลายเป็นอัศวิน…อัศวินศิฮว้อ?” ลัวอ็อฟง์พูดลมพลบ “ในร้อยล้านปีที่ผ่านมาตัวนี้ไม่มีใครเทียบได้เลย เหล่าเปลวไฟสีดำทำให้นึกถึงดาวเคราะห์สีดำ 9 ดวงที่ไหม้เป็นเปลวสีดำ ผู้หัวหน้าพระราชวังเทียนชีเคยแสดงให้ดูเมื่อก่อน” เปรียบเทียบหัวหน้าพระราชวังเทียนชิกับอัศวินศิฮว้อ หัวหน้าพระราชวังเทียนชีควบคุมได้ดี เขาน่าจะไม่ได้อยากทำร้ายลัวอ็อฟง์จึงควบคุมพลังของตนให้น้อยลง แต่ศิฮว้ออัศวินนั้นเผาเปลวไฟสีดำกว่าเป็นล้านกิโลเมตร เขาแสดงพลังอย่างเต็มที่ “สวัสดีศิฮว้ออัศวิน!” หญิงสาวสวมเกราะหยกโค้งคำนับอย่างเคารพ ตามมีกองทัพอมตะกว้างใหญ่ก็โค้งคำนับเช่นกัน “สวัสดีอัศวิน” ลัวอ็อฟง์และดิลันก็โค้งคำนับตาม “สวัสดีครู” “สวัสดีอัศวิน” อมตะระดับเจ้าหน้าที่ 12 รายและออมตะระดับจักรพรรดิ 5 รายทั้งหมดโค้งคำนับด้วยความเคารพ จักรพรรดิหยานจูเท่านั้นที่เปล่งแสงสีม่วงเมื่อดวงตาในหน้าผากเริ่มปิดลง เขาตะโกนอย่างตื่นเต้นต่อพ่อของเขา แล้วก็โห่ร้องโกรธต่อกองทัพอมตะว่า “พ่อ! นั่นอัศวิน 9 ดาบอยากจับข้าด้วย!” “ฮึม” ด้วยการดึงลม ลัวอ็อฟง์รู้สึกว่าจิตสำนึกของเขาเขย่าสั่น แล้วเสียงของเขากระจายไปทั่วออมตะทั้งหลาย “เจ้าจะเอาทักษะต้องห้ามมาใช้แทนที่จะมองหาข้า?” สิ่งสูงส่งในเปลวไฟสีดำพูดด้วยความโกรธ “ถ้าเจ้าได้ฝึกฝนให้ดี เธอคงควบคุมของล้ำค่าตัวนั้นได้แล้ว จะไม่มีอะไรต้องกลัวออมตะระดับจักรพรรดิเหล่านี้” “ใช่” จักรพรรดิหยานจูโค้งคำนับอย่างเคารพ ไม่กล้าพูดต่อ สิ่งสูงส่งมองไปที่กองทัพ เสียงของเขากระซิบผ่านจิตใจของพวกเขา “หยก!” “หยกสวัสดีอัศวินศิฮว้อ” หญิงสาวสวมเกราะหยก หัวหน้ากองทัพอมตะตอบอย่างเคารพ จักรพรรดิหยกเป็นออมตะที่แข็งแกร่งที่สุดของอัศวิน 9 ดาบ หยก, ทงหนาน, เซินหยาน พวกเขาเป็นมิตรจากชีวิตและความตาย มักสำรวจดินแดนลับร่วมกัน และผ่านประสบการณ์มากมายทำให้พวกเขากลายเป็นมิตรแท้ และชัดเจนว่าพวกเขาเป็นพลังอันทรงพลังระดับจักรพรรดิ แน่นอน…เซินหยานจักรพรรดิ เป็นหนึ่งในหลายเผ่าในจักรวาล มีออมตะนานแสนล้านที่ใกล้จะเป็นอัศวินที่สุด แม้ต่ออัศวินก็ยังรอดได้ หยกกับทงหนานค่อนข้างอ่อนกว่านิดหน่อย “หยก!” ศิฮว้ออัศวินโห่ร้องท่ามกลางเปลวไฟสีดํา “เจ้ากล่าวออให้น้องชายของข้าถูกจับ?” “ศิฮว้ออัศวิน” หญิงสวมเกราะหยกแสดงความสวยงาม เกราะหยกเปล่งแสงคริสตัลใส เธอยืนอยู่แบบไม่มีตัวตน ดูเหมือนว่าเธอสามารถรับแรงได้โดยยิ้มอย่างสุภาพ “ข้ามาเป็นตัวแทนของอัศวินเพื่อปกป้องลัวอ็อฟง์ และหยานจูได้นำคนมาทำร้ายเขา ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ลัวอ็อฟง์ยังคงเป็นสมาชิกหลักของบริษัทจักรวาลเสมือนจริงของเรา การลงโทษใด ๆ ควรดำเนินการโดยบริษัทเอง การกระทำของหยานจู…เขาได้เกินขอบเขตแล้ว ดังนั้นข้าต้องจับเขาและนำไปหาอัศวิน!” “หยานจูคือลูกของข้า การลงโทษใด ๆ จะทำโดยข้าเอง ไม่ใช่ 9 ดาบ!” เสียงศิฮว้ออัศวินดังกะทบเหมือนพายุฟ้าระไร้ ทำให้ออมตะทุกตัวในกองทัพสั่นกรายด้วยความเจ็บปวด แต่ลัวอ็อฟงส์ไม่รู้สึกอะไรเลย “แปลกจัง?” ลัวอ็อฟง์มองออมตะกว่า 1,000 ตัวพร้อมดิลันและจักรพรรดิโลหิตหลอนสั่นกรายด้วยความเจ็บปวด แต่เขาไม่ได้รับผลกระทบ “อาจเป็นเพราะข้าตอแค่แข็งแรงพอ เมื่อมันกระแทกฉัน ฉันคงจะตายทันทีเลย ดังนั้นเขาจึงไม่ได้มุ่งเป้าใส่ข้า” ลัวอ็อฟง์คิด … มองเห็นออมตะทั้งหมดสั่นกราย ความพอใจของหยานจูและกลุ่มของเขาเพิ่มขึ้น “นี่คือการลงโทษ!” ศิฮว้ออัศวินพูดด้วยความเยือกเย็น “จงจำไว้ อย่าเคยดูหมิ่นอัศวินใด ๆ” หยกคอยก้มศีรษะและโค้งคำนับอย่างสุภาพ “เข้าใจแล้ว!” สุดท้าย… ด้านพลังศิฮว้ออัศวินแข็งแกร่งกว่า 9 ดาบ เขาลอยอยู่ท่ามกลางเปลวไฟสีดำ แล้วสายตาของเขาจับจ้องไปที่ลัวอ็อฟง์ เสียงของเขานุ่มนวลขึ้น “เจ้าเป็นลัวอ็อฟง์หรือ?” “ยิ่งเข้มแข็งก็ทำให้จักรพรรดิหยกต้องก้มศีรษะ ทุกกองทัพอมตะยอมจำนนภายใต้แรงบีบนี้” ลัวอ็อฟง์ยังคงตะโกนเมื่อพบว่าสายตาของสิ่งนั้นจับจ้องเขา เขาตะลึงเมื่อตัวเสียงอ่อนโยนพูดว่า “นั่นลัวอ็อฟง์หรือ?” ออมตะทั้งหมดที่นั่นต้องหน้ากึ่งงง นี่นี่นี่… นี่คืออัศวินศิฮว้อผู้ทรงอำนาจร้ายแรงหรือ? อัจฉริยะเหนืออัจฉริยะทั้งหมด ไม่จำเป็นต้องสนใจสิ่งเล็ก ๆ เหล่านี้ แต่กลับพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนต่อลัวอ็อฟง์ “ฉันเป็น” ลัวอ็อฟง์ตะลึงแล้วรีบโค้งคำนับ “สวัสดีอัศวิน” “ฮืม” เสียงของศิฮว้ออัศวินไม่ได้แสดงความโกรธอะไรเลย มีเพียงความรักเท่านั้น “ข้าได้สั่งลูกของข้าให้มาคุยกับเจ้าเรื่องขายสิทธิ์บนโลก ข้าไม่คาดคิดว่าลูกไร้ค่าของข้าจะทำให้เรื่องวุ่นวายขนาดนี้” ลัวอ็อฟง์กะพริบตา จักรพรรดิหยกและออมตะคนอื่น ๆ ต่างเงียบ “ฉัน…” จานหยานจูกว้างตา “พ่อ…” “เงียบซะ!” การขู่ของศิฮว้ออัศวินทำให้จานหยานจูโกรธและตื่นตระหนกมากขึ้น บรรยากาศในอวกาศนั้นอึดอัด การอ่อนโยนต่อบุตรของเขาของศิฮว้ออัศวินเป็นที่รู้จักในทุกมุมโลก แต่วันนี้เขากลับอัปลักษณ์ต่ออัศวินดินแดนย่อยที่กว้างขวางและโกรธสุดขีดต่อบุตรของเขา นี่คงเป็นเรื่องอัศจรรย์ ลัวอ็อฟง์อาจเป็นอัจฉริยะหายากของหมื่นยุค แต่แม้กระทั่งอัจฉริยะของสิบล้านปีก็คงไม่ได้ถูกปฏิบัติเช่นนั้น อัจฉริยะก็แค่...อัจฉริยะเท่านั้น ผู้แข็งแกร่งคือตัวแข็งแกร่ง ก่อนที่ใครจะเป็นหนึ่งในผู้แข็งแกร่ง พวกเขาไม่มีสิทธิ์ได้รับการปฏิบัติอันดีจากศิฮว้ออัศวิน “ลัวอ็อฟง์ ฉันจะคุยกับเจ้าโดยตรง เจ้าต้องการขายโลกให้ข้าหรือไม่” ศิฮว้ออัศวินยิ้มต่อลัวอ็อฟง์ “เงื่อนไขอะไรก็พูดมาได้” “อัศวิน” ลัวอ็อฟง์ตอบด้วยความเคารพ “โลกเป็นบ้านของข้ากับมนุษย์ทุกคน ไม่ว่ากรณีใด ๆ ข้าจะไม่ขายให้” ลัวอ็อฟง์เห็นชัดเจนแล้ว ไม่ว่าจะ… อัศวิน 9 ดาบได้แทรกแซงแล้ว หมายความว่าเรื่องนี้เป็นการต่อสู้ระหว่างยักษ์สองตัว ศิฮว้ออัศวินไม่ได้ทำอะไรต่อเขา “เอ้า แหล่งกำเนิดของเผ่า?” ศิฮว้ออัศวินพยักหน้า “สถานที่กำเนิด ทำให้โลกเป็นพิเศษต่อเจ้า ข้าจะไม่บังคับเจ้า” “หยานจู” ศิฮว้ออัศวินหันมามองลูกของเขา จักรพรรดิหยานจูตกใจ แม้จะเรียกว่าจักรพรรดิหยานจู นั่นเป็นแค่ชื่อเรียกเพื่อแสดงความเคารพและเป็นทางการ ผู้ที่มีอำนาจสูงกว่าอาจเรียกเขาว่า “หยานจู” เพื่อยกตำแหน่งจักรพรรดิออกไป แต่ชื่อจริงของเขาคือ “เมิงชาโล” ด้วยฐานะพ่อ ศิฮว้ออัศวินมักจะเรียกเขาด้วยชื่อจริงของเขา เพราะนั่นเป็นการแสดงความรัก แต่เมื่อเขาไม่พอใจ เขาก็เรียกว่า “หยานจู” “พ่อ” หยานจูรับรู้น้ำเสียงของพ่อและกรีดร้องด้วยความเคารพ “ข้ามอบสิทธิ์ให้เจ้าได้ซื้อโลก ข้าไม่เคยคิดว่าลูกของข้าจะทำเช่นนั้น หากดิลันไม่ได้ปกป้องลัวอ็อฟง์ เจ้าเคยฆ่าเขาไหม?” เสียงจริงจังของศิฮว้อเต็มไปด้วยความโกรธ “พ่อ?” หยานจูมองพ่อด้วยความสงสัย “เจ้าไม่รู้จักหยุดเมื่อไหร่ ถ้าเรื่องนี้ดำเนินต่อไป ใครจะรู้ว่าจะเกิดอันตรายอะไรขึ้น” ศิฮว้ออัศวินพูดเย็นชา “ตอนนี้ข้าจะลงโทษเจ้า…ให้จำคุกไว้ในคุกดาวเจ็ดแห่งนรกเป็นเวลา 1,000 ยุค” “พ่อ!” หยานจูตะโกนด้วยตาโต ลัวอ็อฟง์, จักรพรรดิโลหิตหลอน, จักรพรรดิหยก, ดิลัน…ออมตะทั้งหมดตกใจ พระเจ้า เมื่อนั้นศิฮว้ออัศวินเคยโยนลูกของเขาใส่คุกนรกที่เจ็ด แต่เพียง 1,000 ปีเท่านั้น ตอนนี้เป็น 1,000 ยุค มากกว่ายี่สิบล้านปี และในคุกนรกที่เจ็ด…นั้นเป็นความฝันร้ายที่คงอยู่ตลอดกาล! ออมตะทั้งหมดเงียบเชียบ ไม่ว่าแม้หยานจูจะฆ่าลัวอ็อฟง์ก็ไม่สมควรได้โทษรุนแรงขนาดนั้น