บทที่ 703 — การเยี่ยมเยียนของอัศวิน ลูโฟ้งเชื่อมต่อกับเครือข่ายจักรวาลเสมือน จักรวาลเสมือน, ยุทธภูมิเย่าซี๋แห่งดินแดนดิบ, คฤหาสน์ของลูโฟ้ง “อาจารย์?” ลูโฟ้งตะโกนอย่างตกใจเมื่อเห็นเงาภายในห้องนั่งเล่นของเขา นั่นคืออสูรกายกอมนุษย์ในเกราะทองของจักรพรรดิทรูเยียน เมื่อทรูเยียนเห็นลูโฟ้ง เขายิ้ม “เจ้าก็มาถึงแล้ว” “ท่านกำลังมาหาข้าหรือครับอาจารย์?” ลูโฟ้งถามด้วยความสงสัย บาบาต้า ผู้นั่งบนไหล่ของลูโฟ้งตอบด้วยเสียงคม “ลูโฟ้ง, จดหมายนั้นส่งมาจากอาจารย์ของเจ้า” “ฉันส่งจดหมายเพื่อให้ท่านเข้าสู่จักรวาลเสมือนโดยเร็วที่สุด” ทรูเยียนกล่าว ลูโฟ้งยิ้ม “ต้องบอกว่า ตอนที่ฉันฆ่าแพนซิและเพิ่งทำภารกิจระดับ 1 ของภารกิจจุดสูงสุดเสร็จ ฉันก็ยังแปลกใจที่ได้รับจดหมาย…ฉันคิดว่าผลการภารกิจจะออกมาช้าอยู่ดี” “เจ้าเสร็จระดับ 1 แล้วหรือ?” ทรูเยียนขมวดคิ้ว “หืม” ลูโฟ้งพยักหน้า “บอกฉันหน่อย” ทรูเยียนสั่ง “ได้ครับอาจารย์” ลูโฟ้งอธิบายภารกิจทั้งหมดโดยไม่ละเลยวิธีการของตน “เจ้าได้ฆ่าเยอะมาก” ทรูเยียนยิ้ม “เหมือนสไตล์ของข้าเลย” ลูโฟ้งอึ้ง “ภารกิจจุดสูงสุดของเจ้าแห่งดินแดนเป็นการทดสอบลักษณะของตัวละคร” ทรูเยียนซึ่งเป็นหนึ่งในสมาชิกระดับสูงของบริษัทจักรวาลเสมือน แม้จะไม่ได้เป็นระดับบนสุดก็ตามก็เข้าใจหลายอย่างดี เขายิ้มอย่างธรรมดาแล้วกล่าว “เพราะสุดท้ายแล้ว พวกเขาไม่อาจนำทรัพยากรไปบ่มเพาะอัจฉริยะใครก็ได้ หากผู้นั้นไม่มีความเชื่อ, เห็นแก่ตัวเกินไป หรือจะเป็นภาระในสงครามดินแดนภายนอกหรือดินแดนลับในอนาคต” ลูโฟ้งพยัก “ภารกิจทั้งหมดต้องซิงโครไนซ์ออนไลน์ พวกเขาจะประเมินสายตา, คำพูด, วิธีการจัดการกับสมาชิกเล็ก, วิธีลงโทษคนใหญ่ ฯลฯ โดยศึกษาในทุกรายละเอียดของเจ้า” ทรูเยียนยิ้ม “พวกเขาจะตัดสินใจสุดท้ายว่าเจ้ามีคุณสมบัติเพื่อบ่มเพาะหรือไม่ อัจฉริยะสุดยอดหลายคนถูกตัดสินจากระดับ 1 ตั้งแต่แรก” “อาจารย์, ท่านคิดว่าฉันจะทำสำเร็จระดับ 1 ถึง 80% ได้หรือ?” ลูโฟ้งถาม “ยากจะบอก” ทรูเยียนตอบ “ยากจะบอก?” ลูโฟ้งสงสัย “เพราะฉันไม่รู้ว่าใครเป็นผู้ตัดสินเจ้า” ทรูเยียนส่ายศีรษะ “มีหลายคนระดับสูงของบริษัทจักรวาลเสมือน แต่ละคนมีลักษณะต่างกัน หากเป็นจักรพรรดิอสูรกายอาเจียนของเจ้า เขาน่าจะให้คะแนนสูง แต่บางคนไม่ชอบอัจฉริยะที่ทำลายล้างมาก พวกเขาอาจให้คะแนนต่ำ เพราะครั้งนี้เจ้าได้ฆ่าเกินล้านคนด้วยวิธีโหดร้าย ชัดเจนว่าเจ้ามีความหิวเลือดในกระดูก…สมาชิกระดับบนบางคนอาจไม่ชอบเช่นนั้น” ลูโฟ้งเงียบ “แล้วถ้าพวกเขาไม่ชอบล่ะ? มันก็เป็นเรื่องของเจ้า!” “อาจารย์” ลูโฟ้งไม่อยากคิดถึงภารกิจต่อแล้ว ยิ้มและถาม “มีอะไรที่ท่านต้องการจากข้าหรือเปล่า?” “เรื่องสำคัญอย่างยิ่ง” ทรูเยียนทำสีหน้าจริงจัง “หืม?” ลูโฟ้งตะก้าว “บอกข้าให้รู้ นอกจากหยานจู, เจ้าเคยยุ่งกับคนสำคัญในโรงเรียนศิลปะขวานยักษ์หรือไม่?” ทรูเยียนวิเคราะห์สายตาของลูโฟ้งอย่างรอบคอบ ลูโฟ้งอึ้ง “ไม่” ลูโฟ้งส่าย “ฉันมีปัญหากับหยานจูล่ะ, ท่านคงรู้อยู่แล้ว ส่วนคนอื่น…จริงๆ แล้วไม่มีคนสำคัญใดที่ฉันเคยมีปัญหา” “แล้วนั่นแปลก” ทรูเยียนขมวดคิ้ว “ทำไม?” ลูโฟ้งถามด้วยความกังวล ทรูเยียนพูดอย่างจริงจัง “มีสิ่งมีชีวิตหนึ่งจากโรงเรียนศิลปะขวานยักษ์…น่ากลัวกว่าพ่อของหยานจู, ชิ ฮวออัศDob! นักรบอมตะ! เขาผ่านทางฉันมาหาเจ้าและต้องการติดต่อกับเจ้าโดยตรง” “อัศDob? ใครน่ะ?” ลูโฟ้งอึ้ง อัศDob ชื่อนี้ทำให้ลูโฟ้งรู้สึกหวาดกลัว “อัศDob คือสมาชิกระดับสูงของโรงเรียนศิลปะขวานยักษ์, เขามีอายุยาวนานกว่าชิ ฮวออัศDobหลายเท่า คำว่า ‘อมตะ’ หมายถึง ความสามารถรอดชีวิตที่เหนือมนุษย์ เขาเคยเจอหลายสถานการณ์ชีวิต-ความตายแต่ยังคงอยู่ แรงและตำแหน่งของเขาเทียบเคียงได้กับผู้นำศาลตี้ศินของบริษัทจักรวาลเสมือนของเรา” ทรูเยียนย้ำ ลูโฟ้งสูดลมหายใจลึก อัศDob? เขาแม้ไม่เคยได้ยินชื่อคนนี้มาก่อน ทำไมถึงอยากเจอเขา? และเขาเป็นระดับบนของโรงเรียนศิลปะขวานยักษ์ ถ้าเป็นบริษัทจักรวาลเสมือน ก็คงเป็นคนที่ชอบอัจฉริยะ…แต่เหล่า leviathan ตัวอื่นๆ จะไม่ทำเช่นนั้น แม้ต้องการศิษย์ก็ต้องผ่านทางผู้บริหารระดับบนของบริษัทก่อน “อัศDob มีอาจารย์เป็นจุดสูงสุดของมนุษยชาติ” ทรูเยียนเน้น “ผู้สร้างโรงเรียนศิลปะขวานยักษ์!” ลูโฟ้งเปิดปากแต่ไม่มีคำพูดออกมา ผู้สร้างโรงเรียนศิลปะขวานยักษ์? “ผู้สร้างแท็บล์ความวุ่นวายดิบของขวานยักษ์?” ลูโฟ้งถามถึงแม้จะรู้แล้ว ทรูเยียนพยักหน้า หนึ่งในขุมทรัพย์ของมนุษยชาติคือ แท็บล์ความวุ่นวาย 52 ใบ ที่ขวานยักษ์จัดอยู่ในอันดับที่ 1 มีทั้งหมด 32 ระดับบนสะพานสวรรค์ และแท็บล์จักรวาลที่ 2 มี 30 ระดับ ลูโฟ้งฝึกกับแท็บล์จักรวาลที่ 9 ที่มีแค่ 27 ระดับ! จากระดับและจำนวนแท็บล์ก็เห็นพลังได้ชัดเจน การทิ้งแท็บล์ไว้ ต้องเป็นจุดสูงสุดที่แน่นอน ขวานยักษ์อยู่อันดับ 1! ทั้งโรงเรียนศิลปะขวานยักษ์และบริษัทจักรวาลเสมือนเป็นสองสิ่งมีอำนาจสูงสุดของมนุษยชาติ ผู้สร้างโรงเรียนศิลปะขวานยักษ์…อำนาจระดับนั้นคาดไม่ถึงเลย การที่ทรูเยียนเรียกเขาว่า “จุดสูงสุดของมนุษยชาติ” จึงเข้าใจได้ “โคตร” ลูโฟ้งหัวใจเต้นแรง ความคิดสับสน “พลังเทียบเท่าผู้นำศาลตี้ศิน, หนึ่งในที่สุดของโรงเรียนศิลปะขวานยักษ์, อาจารย์ของเขายิ่งกว่าน่ากลัวกว่า ใครจะอยากมาพบกับคนเล็กๆ อย่างฉัน?” ลูโฟ้งรู้ตำแหน่งของตนอย่างชัดเจน อัจฉริยะมีหลายคน จากยุค 10,000 ปีก่อน มีอัจฉริยะสุดยอดอาจเกิดได้อีก 10,000 คนในช่วงเวลาเดียวกัน จักรวาลมีอายุยาวนาน ใครจะรู้ว่ามีอัจฉริยะสุดยอดเกิดกี่คน การพบเจอที่มหัศจรรย์และทั้งหมดนั้น นักรบที่รอดชีวิตได้มีน้อยมาก อัศDob คงไม่สนใจทรูเยียนเลย แม้กระทั่งตัวเขาเอง “มาพบกันไหม?” ลูโฟ้งงงยิ่งขึ้น “เพราะเจ้าไม่ได้ยุ่งกับใครและไม่มีความเกี่ยวข้องกับเขา ฉันจึงสบายใจ” ทรูเยียนหัวเราะอย่างอิสระ “ดำเนินชีวิตต่อไปและรอการเรียกของเขา” “หืม” ลูโฟ้งพยัก อาจารย์จากไป ทิ้งให้ลูโฟ้งอยู่คนเดียวในห้องทำงานรอคอยอย่างใจเย็น กลัว? อยากรู้อยากเห็น? มันเหมือนคนธรรมดาบนโลกที่ได้รับแจ้งจากประธานาธิบดีสหรัฐหรือจีนว่าพวกเขาจะมาพบโดยเฉพาะ … ทุกวินาทีเหมือนปี ลูโฟ้งไม่รู้ว่าจะต้องรอวัน เดือน หรือปีกี่กว่าจะได้รับการเรียกจากอัศDob … 3 วินาทีหลังอาจารย์จากไป เขาได้รับคำขอเชื่อมต่อ “หมายเลขไม่เปิดเผย” บาบาต้าบอก “เชื่อมต่อ” ลูโฟ้งรีบลุกขึ้นและชี้ไปที่อากาศ หน้าจอก็โผล่มาเป็นภาพขนาดใหญ่ สายคลื่นและภาพเบลอเต็มหน้าจอ แรงดันอันทรงพลังแผ่ออกมาจากหน้าจอ ครอบคลุมห้องทำงาน ลูโฟ้งไม่อาจต้านทาน จึงก้มศีรษะโค้งกราบ ทันใดนั้น เสียงหัวเราะแปลกประหลาดดังขึ้นเหมือนกระจกขีดบนกระดานดำ แรงดันค่อยๆ จางลง เมื่อลูโฟ้งลอยหัวขึ้นมองที่เงาในหน้าจอ เขาดูใส่ชุดเกราะที่แปลกประหลาด ไม่อาจบรรยายว่าเป็นเกราะได้ มันเป็นเส้นเถาที่พันอยู่รอบตัว ปริมาณเถามากจนมองไม่ชัด ดวงตาเรืองแสงสีเขียว ลูโฟ้งพบว่าตัวเองมองข้ามสายตากับเงานั้นก่อนจะหลงอยู่ในภาพหลอนอันไม่มีที่สิ้นสุด เสียงปีศาจนับไม่ถ้วนกรีดร้องทำให้เขาต้านทานไม่ได้ ในพริบตา พวกมันกินเขาเข้าไป “อา.” แล้วลูโฟ้งจึงตื่น “วาวาวาวา…” เสียงหัวเราะแปลกประหลาดดังออกมาจากเงาที่ล้อมด้วยเถามากมาย สั่นสะเทือนอวกาศรอบข้าง “แม้ผ่านหน้าจอ เขาก็สั่นจักรวาลเสมือนได้ จมอยู่ในหลอนได้อย่างง่ายดาย” ลูโฟ้งรู้ถึงพลังของสิ่งมีชีวิตอันสุดยอด แม้ความตั้งใจของเขาแข็งแกร่งก็ยังเสมือนมีดทับเจอกับบึงไม่มีที่สิ้นสุด “เจ้าหนูน้อย, ความตั้งใจของเจ้าไม่เลวเลย” เสียงหัวเราะแปลกประหลาดดังต่อไป “คุณคือใคร?” ลูโฟ้งถามอย่างเคารพ “ผม?” เสียงแปลกนั้นดังขึ้นอย่างดุดัน “ผมคือนักรบอมตะผู้ยิ่งใหญ่, เรียกผมว่า อัศDob อย่าลืมว่าเป็น อัศDob ไม่ใช่แค่ ‘อัศ’ เท่านั้น!” ลูโฟ้งตกใจในใจ อัศDob โกรธหรือเปล่า? “สวัสดีครับ อัศDob” ลูโฟ้งโค้งคำนับอย่างเคารพ “หืม.” ดวงตาสีเขียวของเขาเปล่งประกายในหน้าจอ สแกนลูโฟ้ง แล้วเขายกเกราะขึ้นกระโดดอย่างบ้าคลั่ง เถาจำนวนมากสั่นตาม พร้อมพูดอย่างพอใจ “เจ้าหนูน้อย, เจ้าเป็นผู้นำของกาแล็กซี่มิลค์เวย์ใช่ไหม?” “อ๋อ…ใช่!” ลูโฟ้งตอบ “ดีแล้ว” อัศDob ที่มีอารมณ์แปลกประหลาดหัวเราะ “ฉันอยากจะซื้อกาแล็กซี่มิลค์เวย์! ขายให้ฉันเถอะ, เงื่อนไขอะไรก็ได้ แค่ทำได้ฉันก็ยอม” “มิลค์เวย์?” ลูโฟ้งอึ้ง กาแล็กซี่เล็ก...นี่คือสมาชิกระดับบนของโรงเรียนศิลปะขวานยักษ์ แนวคิดแบบนี้ไม่ใช่เรื่องที่อัศDob จะสนใจ อย่างไรก็ตาม ด้วยพลังของเขา การสร้างอาณาจักรจักรวาลก็ไม่ได้ยากอะไร “ด้วยพลังของอัศDob, ท่านสามารถได้มิกกี้เวย์ได้ตลอดเวลา” ลูโฟ้งกล่าว “อาณาจักรจักรวาล 1,008 แห่งมีอำนาจของตนเองซึ่งถูกวางโดย 5 leviathan ร่วมกัน ฉันไม่สามารถแทรกแซงได้” เถาจำนวนมากบนหน้าจอสั่น, อัศDob หัวเราะแปลก ๆ “ดังนั้นฉันจะซื้อมันอย่างธรรมดา ท่านเป็นผู้นำ เพียงขายให้ฉันก็เสร็จ หมดเวลาแล้ว, ขายหรือไม่! เวลาของฉันมีค่า ฉันไม่มีเวลาที่จะเสียไปกับท่าน”