**บทที่ 876 — ผู้รับ** **ผู้แปล: Translation Nation** **บรรณาธิการ: Translation Nation** เตียนเฉินผู้กำลังเสียใจและหวาดกลัวหลังจากเห็นลัวออฟเฟิงดึงผลึกไฟเจ้าอาทิตย์ที่แข็งแกร่งที่สุดออกมานั้น รู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นเขาตกลงสู่ปากทางออกและหายไปจากพื้นที่นั้นอย่างสิ้นเชิง “ฉันรอดแล้ว!” เขาตะโกนด้วยความดีใจ “โชคของฉันก็ไม่เลวเลย ฉันเคยทำงานกับชีมังก่อนหน้านี้เพื่อควบคุมขอบเขตจักรพรรดิ ฉันคิดว่าโชคดีพอแล้ว และตอนนี้แม้ว่าเยางจะดึงผลึกไฟเจ้าอาทิตย์ที่แข็งแกร่งที่สุดออกมาช่วงสุดท้าย ก่อนจะตาย ใครจะคาดคิดว่าปากทางออกจะโผล่ขึ้นมาที่นั่นและกลืนเขาไป…ทำให้ฉันยังอยู่ต่อได้!” “โชค.” เตียนเฉินเฉลิมฉลองในใจ จากนั้นก็คิดว่า “นี่แหละจุดเริ่มต้นของยุคของฉันหรือเปล่า?” แม้แผนของเขาต่อสู้กับลัวออฟเฟิงจะล้มเหลว ทำให้ลัวออฟเฟิงรู้จริงของเขา เขากลับไม่เป็นกังวลหรือเสียดาย เพราะเมื่อเทียบกับการรักษาชีวิตของตน การมีศัตรูเพิ่มอีกคนหนึ่งก็ไม่น่ากลัวเท่าไร “ฉันมีพลละลายจักรพรรดิสองคนและชีมังที่ใกล้ระดับพลังของฉัน อีกทั้งในสงครามบ้าระทมนี้ ฉันสามารถใช้พลังนี้เพื่อสะสมทรัพย์สิน…ทรัพย์สินมหาศาลเพื่อยกระดับพลังของฉันต่อไป! ด้วยพลังเช่นนี้ ฉันยังกลัวจักรพรรดิแห่งผืนน้ำคมไหม?” “ฮะ!” “เพราะฉันพังแผนนี้ จึงเหลือจักรพรรดิอีกสามคนฝ่ายปีศาจ และฉันยังมีชีมังและฮีฟวี่แอร์รออยู่.” เขาตัดสินใจกันทันที “ฉันจะปล่อยให้ฝ่ายปีศาจกำจัดชูวูและฮีฟวี่แอร์ก่อน แล้วค่อยใช้พวกเขาอย่างลับๆ กำจัดจักรพรรดิฝ่ายปีศาจที่ไม่อยู่ใต้อำนาจของฉัน.” *freewebnovel.com* นี่คือแผนที่สมบูรณ์แบบของเขา อย่างไรก็ตาม แม้เขาเพียงฆาตจักรพรรดิสามคนก็ทำให้กำไรพุ่งสูงสุดแล้ว ถ้าเขาควบคุมวิญญาณอีกคนหนึ่ง นั่นคงเป็นวันที่โชคดีที่สุดของเขา “นาย!” ฮีฟวี่แอร์รีบเข้ามา ว่ง! ทางออกที่ลัวออฟเฟิงหนีออกมาถูกทำลาย “นาย!” ฮีฟวี่แอร์เรียกในใจ แต่ครั้งนี้ไม่ได้สั่นสะเทือนเหมือนก่อนหน้า อย่างน้อยนายของเขาก็ปลอดภัย … ลัวออฟเฟิงถูกพลังลึกลับห่อหุ้ม ไม่อาจต้านทานเมื่อลอยผ่านทางออก เสียงเรียกดังกังวานในหัว “ลูก, มาเถิด!” เมื่อผ่านทางออก เขาไม่ได้อยู่ในอาณาเขตต้องห้ามอื่นใด แต่บินผ่านทางเดินสีสันสดใส หัวหาน… เส้นทางที่สวยงาม ลัวออฟเฟิงถูกห่อหุ้มและบินต่อเนื่อง พื้นที่รอบตัวเขาบิดเบือนและเห็นดาวที่ถูกตรึงไว้รอบเสาหินยักษ์ มีสมบัติมหาศาลพร้อมพลังอันแรงอยู่มากมาย แต่ลัวออฟเฟิงมองไม่ชัดเจน “ฮีฟวี่แอร์, ฮีฟวี่แอร์.” ลัวออฟเฟิงกระซิบในใจถึงฮีฟวี่แอร์ ทาสวิญญาณและนายของเขาถูกผูกด้วยวิญญาณ ตราบใดที่ระยะห่างระหว่างพวกเขาไม่เกินขอบเขต พวกเขาสามารถสื่อสารกันได้โดยวิญญาณ เนื่องจากยังอยู่ในหอคอยดวงดาว ไม่ว่าไกลแค่ไหน พลังวิญญาณก็ทำให้สื่อสารได้อย่างง่ายดาย “นายครับ คุณสบายดีไหม?” ฮีฟวี่แอร์สอบถาม “ฉันสบายดี จำไว้ว่า เตียนเฉินเป็นคนร้าย เขาพยายามฆ่าฉันเมื่อตอนก่อนหน้านี้และฉันเกือบตาย…และฉันสงสัยว่าชีมังฝ่ายปีศาจมีข้อตกลงกับเขา. อย่างไรก็ตาม บอกชูวูให้รีบหนีให้เร็วที่สุด ผสมตัวกับมนุษย์คนอื่นแล้วอดทนต่อไป ก่อนออกจากอาณาจักรและหอคอยดวงดาว แล้วรอฉันกลับมา.” “ได้ครับนาย.” ลัวออฟเฟิงผ่อนคลายเล็กน้อย ไม่ใช่ว่าเขาไม่ต้องการแก้แค้น แต่เขาพยายามช่วยเตียนเฉินแต่กลับถูกใช้และเกือบตาย! ไม่ว่าเป็นใครก็ตาม พวกเขาจะต้องการแก้แค้นแน่นอน แต่เตียนเฉินก็ยังเป็นมนุษย์อยู่ดี ด้วยระบบกองทัพ เขาไม่กล้าต่อต้านพันธมิตร! ฆ่าพันธมิตรหมายถึงความตาย จะกระตุ้นกองทัพมนุษย์รวมกำลังสังหารเขา แม้ผู้นำเมืองสับสนดั้งเดิมก็อาจไม่ช่วยเหลือได้ นี่คือระบบที่มนุษย์และเผ่าพันธุ์อื่นๆ ตั้งขึ้นอย่างแน่วแน่ เขาจะทำอย่างไรได้? “ฉันไม่อาจต่อต้านระบบกองทัพได้.” “แต่ยังมีช่องโหว่.” ลัวออฟเฟิงคิด “เช่นระบบกองทัพต้องสแกนเพื่อสังเกตการต่อสู้ก่อนตัดสินใจ และอุปกรณ์สแกนเหล่านั้นมีขีดจำกัด เช่นเมื่อตอนที่ฉันไปช่วยเตียนเฉิน เขาแอบเพิ่มแรงดึงลงมาด้วย…อุปกรณ์สแกนไม่สามารถวัดได้.” “ถึงอย่างนั้น เตียนเฉิน….” “ฉันถือคุณเหมือนพี่ชาย แล้วคุณก็พยายามฆ่าฉัน ถ้าฉันไม่ฆ่าคุณ ฉันจะหาอะไรทำให้ใจสงบ? ระบบกองทัพเป็นอำนาจวินัยต่อทหาร เมื่อฉันเกษียณในภายหลัง ฉันก็จะไม่เป็นทหารของฝ่ายมนุษย์แล้ว แม้จะหมายความว่านักรบมนุษย์อื่นๆ จะสามารถฆ่าฉันโดยไม่มีผลตามมา ฉันก็ทำได้เช่นกัน…” เตียนเฉินถูกทำเครื่องหมายว่าเป็นเป้าหมายการสังหารในใจของลัวออฟเฟิง … ความคิดหลั่งไหลขณะถูกพลังลึกลับพาเคลื่อนผ่านเส้นทางบิดเบือน กึกก้อง! พลังลึกลับกระจาย ลัวออฟเฟิงบินออกจากเส้นทางและลงสู่พื้น เขาหันตัวเหมือนขนนกกระพือและลุกขึ้นอย่างอ่อนโยน “นี่คือ…” เขามองไปรอบๆ เป็นศาลาสูงลึกลับกว้างใหญ่ มีเสาแสนยาวกว่า 10,000 กิโลเมตรนับร้อยเสา ยืนย้ำศาลาขึ้นมาเหนืออากาศเต็มไปด้วยดาวที่ถูกตรึงหลายพันดวง เหล่าดาวเหล่านี้ดูเหมือนกาแล็กซี่ที่ลอยอยู่เหนือศาลาทั้งหมด ศาลานี้ลอยอยู่กลางดาวที่ตรึงไว้เป็นจำนวนมาก “นั่นคืออะไร?” เขามองไปทางไกล ในระยะไกลมีเงาร่างใดร่างหนึ่ง มีลำตัวคล้ายงูยาว ส่วนบนเป็นมนุษย์ หนวดสีม่วงตกหล่นลงและเปลือยตาอย่างอ่อนโยน อย่างไรก็ตาม แรงดันอันมหาศาลที่พริ้วออกมาทำให้ทุกคนต้องยอมจำนนโดยธรรมชาติ พลังของเขากว้างใหญ่ไม่มีที่สิ้นสุด แม้ไม่รุนแรงก็ไม่ยอมให้มีการต่อต้านใดๆ “เด็ก.” เสียงโบราณดังออกมาจากเขา “มานี่” “เขาเอง ผู้พาฉันมาที่นี่” ลัวออฟเฟิงคิด “และแรงดันนั้นน่ากลัวขนาดนี้ แรงดันนี้แข็งแกร่งกว่ามีศีลห์สูโค๊ท ไปจนถึงผู้นำเมืองสับสนดั้งเดิม เขาเป็นระดับผู้ครองจักรวาลหรือเปล่า?” ลัวออฟเฟิงอย่างน้อยก็เข้าใจจุดนี้ เมื่อยืนต่อหน้าผู้มีอำนาจนั้น เขาเหมือนมดที่ไร้พลังเลยทีเดียว ดังนั้น ยอมเชื่อฟังก็เป็นทางเลือกที่ดีกว่า … ภายในศาลาที่ตั้งอยู่ท่ามกลางดาวตรึงนับไม่ถ้วน มีสองคนยืนอยู่ คนหนึ่งเป็นมนุษย์ลำตัวงูอีกคนคือ ลัวออฟเฟิง ลัวออฟเฟิงเดินเข้าไปหาเขา “สิ่งมีชีวิตอันยิ่งใหญ่นี้ดูเหมือนมนุษย์” เขาคิด “แต่สี่เผ่าพันธุ์สุดยอดยังไม่ได้ครอบครองหอคอยดวงดาว ทำไมสิ่งมีชีวิตนี้ถึงอยู่ที่นี่และเรียกฉันมาด้วย?” สิ่งมีชีวิตแบบงูนี้ดูคล้ายเผ่าพันธุ์หลายเผ่า เช่นอาแมน, โวลฟ์แมน, สเนคแมน ฯลฯ ทั้งหมดถือเป็นส่วนหนึ่งของมนุษยชาติ “อาวุโส” ลัวออฟเฟิงก้มศีรษะเคารพ “นั่งลง!” สิ่งมีชีวิตโบราณที่ทรงอำนาจชี้ไปยังพื้น “ครับ” ลัวออฟเฟิงนั่งลงข้างๆ ทันที “คุณเต็มไปด้วยความสงสัยหรือ?” สิ่งมีชีวิตอันยิ่งใหญ่มองลงมาที่เขา ยิ้ม “สงสัยทำไมหอคอยถึงเรียกคุณ แต่คุณกลับไม่ได้เป็นศัตรูของมัน? สงสัยทำไมคุณถึงเจอผู้พิทักษ์ต้องห้ามอันมหาศาลในทันทีที่ก้าวเข้ามา และแม้แต่การตกของดาวตรึง?” ลัวออฟเฟิงอึ้ง สิ่งมีชีวิตนั้นรู้ว่าหอคอยดวงดาวเรียกเขา? “ใช่ ฉันเต็มไปด้วยคำถาม กรุณาให้ความกระจ่าง.” ลัวออฟเฟิงตอบด้วยความเคารพ “ฉันรอคุณมานานเกินไปแล้ว” สิ่งมีชีวิตถอนหายใจ “โดยปกติฉันจะส่งโคลนที่นี่เท่านั้น แต่ตอนนี้ฉันต้องมาที่นี่ด้วยตนเองเพราะรู้ว่าคุณมาที่นี่แล้ว เอ้อ… ฉันยังไม่ได้แนะนำตัวเลย ฉันชื่อปูตี ฉันเป็นผู้ค้ำประกันหอคอยดวงดาวและผู้ต้อนรับคุณที่นี่” ลัวออฟเฟิงตะลึง “คุณไม่ใช่ผู้สร้างหอคอย? ฉัน…” “คุณกำลังสงสัยว่าใครเป็นผู้ทิ้งคู่มือให้คุณ? คุณสงสัยว่าใครเป็นผู้สร้างหอคอยดวงดาว?” ปูตีมองลงมาที่เขาแล้วยิ้ม “ฮ่า ผมเป็นผู้รับใช้คนแรกของผู้สร้างหอคอยดวงดาว แต่ผ่านหลายพันปี สุดท้ายผมกลายเป็นผู้ครองจักรวาล…อาจารย์ของผมยอมรับผมเป็นศิษย์ด้วยความเมตตา” “ผมเป็นศิษย์คนแรกของอาจารย์.” “หัวหน้าชนเผ่ายันเซินเป็นศิษย์คนที่สอง.” “เขามีผู้ตามหลายคน แต่มีศิษย์สองคนเท่านั้น ผมโชคดีที่ได้ติดตามเขานานที่สุด ด้วยพลังและความอ่อนไหวของอาจารย์ ทำให้ผมได้รับสิทธิ์เป็นศิษย์. แต่เผ่ายันเซินและเผ่ามนุษย์โลก คือหัวใจที่อาจารย์สละจิตวิญญาณให้.” ปูตีมองลัวออฟเฟิง “เคยมีผู้สมัครสองคนจากโลกที่ล้มเหลวแล้ว คุณคือคนที่สาม ที่มาถึง 8.2 พันล้านปีหลังจากคนที่สอง หากคุณสำเร็จ คุณจะเหมือนหัวหน้าเผ่ายันเซิน จะเป็นหัวหน้าเผ่ามนุษย์โลก ศิษย์คนที่สามของอาจารย์! หากล้มเหลว คุณจะจบเหมือนสองคนก่อนหน้า ตายจะเป็นสิ่งเดียวที่รอคุณ!” ลัวออฟเฟิงอึ้ง มีผู้สมัครสองคนก่อนเขา? เขาคือคนที่สามที่มาหลังจาก 8.2 พันล้านปี? หัวหน้าเผ่ายันเซิน? หัวหน้าเผ่ามนุษย์โลก? “หัวหน้าเผ่ายันเซินและปูตี…พวกเขาเคยเป็นศิษย์ของใคร?” “ผู้สร้างคู่มืออันไม่มีชื่อและหอคอยดวงดาว, ผู้ก่อกำเนิดเผ่ายันเซินและเผ่ามนุษย์โลก? นั่นอาจเป็นนักรบเผ่าอาคมขนาดยักษ์ของโรงเรียนอัศวินใหญ่?” ความคิดหลายอย่างพุ่งผ่านหัวของเขา.