บทที่ 160 — เหตุผลที่ควรจะโอหัง บรรยากาศดูเหมือนจะแข็งค้างไปชั่วขณะ สีหน้าของครูและนักเรียนนับหมื่นคนทั่วทั้งโรงเรียนในเวลานี้ต่างก็แข็งค้างไปเช่นกัน!! นี่มันคำพูดบ้าอะไรกัน!? ไอ้เด็กนี่... มันเป็นบ้าไปแล้วหรือไง!?! คณบดีเซียวเคยกล่าวไว้ก่อนหน้านี้ว่า ตลอดหลายปีที่ผ่านมายังไม่มีใครทำได้สำเร็จเลยสักคน แล้วเจ้าเด็กนักเรียนแผนกอัญเชิญตัวเล็กๆ อย่างแก กล้าดีอย่างไรถึงได้โอหังขนาดนี้? แกมีสิทธิ์อะไรถึงได้ไม่เห็นหัวนักเรียนใหม่สี่ถึงห้าพันคนอยู่ในสายตา? ยังมีนักเรียนเก่าอีกมากในวิทยาเขตชิงหลง ในบรรดาพวกเขามีจอมเวทที่อยู่มาสามหรือสี่ปีแล้ว และพวกเขากำลังจ้องมองไปยังนักเรียนใหม่ที่ยั่วยุคนทั้งโรงเรียนอย่างไม่เชื่อสายตาไปนานแสนนาน! อยากจะอวดดีงั้นเหรอ? ใครก็ทำได้ทั้งนั้นแหละ! หัดตักน้ำชะโงกดูเงาสถานการณ์ของแผนกอัญเชิญตัวเองก่อนเถอะ สมาชิกยังมีไม่ถึงห้าสิบคนเลย แล้วตอนนี้แกมาบอกว่าจะเอาให้ถึงสองร้อยงั้นเหรอ? แกคิดจะกำจัดคนร้อยห้าสิบคนด้วยตัวคนเดียวเนี่ยนะ? หมาป่าวิญญาณขั้นวิวัฒนาการมันน่าประทับใจก็จริง พลังการต่อสู้ของมันสูงกว่าสัตว์อสูรทั่วไปมาก แต่มันเป็นไปไม่ได้เลยที่แกจะเอาชนะผู้ท้าชิงร้อยห้าสิบคนจากธาตุอื่นด้วยแค่นั้น! ...... "บ้าเอ๊ย แกต้องอวดดีขนาดนั้นเลยเหรอ? ขนาดฉันยังไม่กล้าพูดคำนั้นออกมาเลย!" หลัวซ่งโพล่งออกมา ใบหน้าของเขาดูแย่มาก เดิมทีหลัวซ่งควรจะได้เป็นตัวเอกของวันนี้ หลังจากการแข่งขันจบลงคงมีคนนับถือเขามากมาย แต่สุดท้าย คำพูดของโมฟ่านที่ยั่วยุทุกธาตุในโรงเรียนโดยตรงกลับทำให้การกระทำของหลัวซ่งในวันนี้ดูไร้ค่าไปเลย หากสามารถกลับเข้าลานประลองได้เป็นครั้งที่สอง หลัวซ่งคงเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไปสู้กับโมฟ่านให้ตายกันไปข้าง! "แม่*ง ฉันเกลียดคนประเภทที่คิดว่าตัวเองเก่งจนหยั่งถึงจริงๆ แค่มีหมาป่าวิญญาณขั้นวิวัฒนาการแล้วยังไง พี่น้องครับ ไปกันเถอะ ไปทำลายมันซะ!" นักเรียนใหม่ที่มีอารมณ์ร้อนจัดยืนขึ้นและรีบวิ่งไปที่กรงเหล็ก "เขาไม่เจียมตัวเอาเสียเลย" ดวงตาที่ซ่อนความนัยหลายคู่ฉายแววเยาะเย้ย สถาบันไข่มุกเป็นสถานที่ที่มังกรซ่อนพยัคฆ์หมอบอย่างแน่นอน เมื่อไม่กี่นาทีก่อน หลัวซ่ง จอมเวทระดับกลางเพิ่งปรากฏตัวออกมา มันต้องมีคนมากกว่าหลัวซ่งแน่ๆ ที่ก้าวเข้าสู่ระดับกลางแล้ว ที่ผ่านมาเคยมีจอมเวทระดับกลางปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางนักเรียนใหม่ของสถาบันไข่มุกเป็นครั้งคราว โดยธรรมชาติแล้วพวกเขาจะไม่เข้าร่วมในเรื่องอย่างการแข่งขันประลองสัตว์อสูร อย่างไรก็ตาม เมื่อนักเรียนแผนกอัญเชิญพูดออกมาแบบนั้น เขาคิดจริงๆ หรือว่าผู้เชี่ยวชาญที่ซ่อนตัวอยู่เหล่านั้นจะยอมนั่งเฉยๆ ปล่อยให้เขาสู้กับพวกตัวตลกและแสดงอำนาจของเขาออกมา? ------ โมฟ่านยืนอยู่กลางลานประลองและได้ยินเสียงสาปแช่งดังมาจากทุกที่นั่งของผู้ชม มีคนมากกว่าหมื่นคนในพื้นที่การต่อสู้นี้ ไม่ว่าเขาจะมองไปทางไหน เขาก็ต้องเผชิญหน้ากับคนอย่างน้อยพันคน เสียงของพวกเขาส่งมาหาเขาราวกับฟ้าร้องจากทุกทิศทุกทาง มันเป็นความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน อย่างไรก็ตาม ในเมื่อนี่เป็นการตัดสินใจที่เขาทำลงไปแล้ว โมฟ่านก็จะต่อสู้กับพวกเขาทุกคนจนถึงที่สุด อาจารย์ถังเยี่ยพูดไม่ผิด สำหรับคนอย่างโมฟ่านที่มีพรสวรรค์ธาตุคู่มาแต่กำเนิด หากเขาไม่มีทรัพยากรจำนวนมหาศาล มันก็เหมือนกับการทำอะไรครึ่งๆ กลางๆ และไม่ประสบความสำเร็จอะไรเลย ถ้าจี้เสือน้อยไม่ได้ดูดซับน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ใต้ดินไป โมฟ่านคงไม่สามารถดูแลทั้งสี่ธาตุของเขาได้แน่ๆ แม้ว่าเขาจะได้รับสมบัติล้ำค่าเช่นนี้แล้ว โมฟ่านก็ยังรู้สึกว่าตัวเองยากจนอย่างเหลือเชื่อ ยกตัวอย่างเช่นหมาป่าวิญญาณ มันมาถึงขั้นวิวัฒนาการแล้ว เขาจะปล่อยให้สัตว์อัญเชิญที่สามารถก้าวไปถึงระดับนักรบหยุดอยู่แค่นี้จริงๆ เหรอ? ไม่! ถ้าอย่างนั้นเขาก็ต้องหาทรัพยากรที่ช่วยให้หมาป่าวิญญาณบุกทะลวงเข้าสู่ระดับนักรบได้สำเร็จ แค่เลือดกลั่นสัตว์อสูรขวดเล็กๆ คงไม่เพียงพอแน่นอน! การทำแบบนี้อาจดูเหมือนเขาใจร้อน อย่างไรก็ตาม มีโอกาสที่เหลือเชื่อวางอยู่ตรงหน้าเขา โอกาสที่ทำให้เขาสามารถยึดทรัพยากรของนักเรียนใหม่กว่าสี่พันคนมาเป็นของตัวเอง เป็นไปได้ไหมที่เขาจะไม่พยายามคว้ามันไว้และปล่อยให้มันหลุดลอยไปต่อหน้าต่อตา? ถ้าเขาแพ้ อย่างมากที่สุดเขาก็แค่โดนด่าไม่กี่ครั้ง คุณไม่ตายเพราะโดนด่าหรอก ใครจะสนล่ะ? แต่ถ้าเขาชนะ ชามข้าวของเขาก็จะเต็มอิ่ม! บางทีแม้แต่ศิษย์จากตระกูลใหญ่และขุมกำลังอื่นๆ ก็อาจจะไม่ได้รับทรัพยากรเลยแม้แต่น้อย! "หมาป่าวิญญาณ แกไม่ชอบการต่อสู้หรอกเหรอ... วันนี้เราสองคนจะสู้จนกว่าจะพอใจ!" มาเลย ใส่มาให้เต็มที่! สายตาของโมฟ่านกวาดมองไปที่ฝูงชนจำนวนมหาศาล ความรู้สึกที่ถูกล้อมรอบด้วยสายตาของคนนับหมื่นมันก็... งั้นๆ แหละ! --- "ฉันจะไปอัดมันให้แม้แต่แม่มันก็จำไม่ได้เลย!" "เอาหมาป่าวิญญาณของมันมาทำซุปซะ! บ้าเอ๊ย กล้าดียังไงมาทำตัวอวดดี ป่าเถื่อน และหน้าด้านต่อหน้าฉัน หลงอ้าวเทียน?" (หมายเหตุผู้แปล: ชื่อของหลงอ้าวเทียนในภาษาจีนมีความหมายโดยนัยว่า 'มังกรผู้โอหังแห่งสวรรค์') "ฉันนี่แหละคือยารักษาไอ้พวกขี้โม้!"… นักเรียนกลุ่มใหญ่เริ่มปรากฏตัวที่ทางเข้าลานประลอง คำพูดของโมฟ่านทำให้คนห้าพันกว่าคนโกรธจัดในทันที บางทีอาจจะยังมีหลายคนที่กลัวหมาป่าวิญญาณขั้นวิวัฒนาการของโมฟ่านอยู่ก่อนหน้านี้ แต่ตอนนี้ทุกคนต่างอยากจะรีบขึ้นไปบนเวที หากไม่ทำเช่นนั้น มันจะหมายความว่าธาตุของพวกเขาไม่มีคนเก่งอยู่เลยแม้แต่คนเดียว ในไม่ช้า คนห้าคนก็เข้ามาในลานประลอง ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความโกรธ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่สามารถทนต่อคำพูดของเขาได้ พวกเขาเคยเห็นคนที่ขโมยทรัพยากรมาก่อน แต่พวกเขาไม่เคยเห็นใครที่ขโมยทรัพยากรของนักเรียนใหม่ตอนที่พวกเขาเพิ่งจะเข้าเรียนเลย เขาต้องเบื่อโลกแล้วแน่ๆ! "หึ มันก็แค่หมาป่าวิญญาณขั้นวิวัฒนาการ ไม่ใช่ระดับนักรบ... เชี่*!" ก่อนที่หลงอ้าวเทียนจะพูดจบ หมาป่าวิญญาณก็พุ่งออกมาด้วยความเร็วที่น่ากลัว เพียงแค่ตะปบเพียงครั้งเดียว มันก็เข้าถึงตัวหลงอ้าวเทียนและซัดเขาจนกระเด็นไป เขามีอุปกรณ์เวทมนตร์ป้องกันอยู่หนึ่งชิ้น แต่แรงกระแทกยังส่งเขาลอยไปไกลกว่าห้าเมตร หลังจากล้มลง เขาก็ไม่สามารถลุกขึ้นได้อีก เพื่อนร่วมทีมของเขามองภาพนั้นด้วยความตกตะลึง เมื่อพวกเขามองจากที่นั่งผู้ชม ความเร็วของหมาป่าวิญญาณดูเหมือนจะไม่รวดเร็วขนาดนี้ อย่างไรก็ตาม หลังจากได้เผชิญหน้ากับมัน ความเร็วของมันกลับมากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว?! "เป็นพวกอารมณ์ร้อนกันจริงๆ นะ" โมฟ่านมองคนเหล่านี้แล้วอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขำ ฉันเป็นจอมเวทระดับกลาง นั่นคือเหตุผลที่ฉันกล้าเดิมพันแบบนี้! พวกแกมันก็แค่พวกโง่เมื่อเทียบกับทีมของหลี่จุนเวย แต่ยังกล้าขึ้นมาทำตัวน่าขายหน้าอีกเหรอ? หมาป่าวิญญาณไม่รอช้า มันไล่ตามคนที่เหลืออยู่ หากโมฟ่านไม่ได้สั่งให้หมาป่าวิญญาณยั้งมือไว้ตั้งแต่แรก พวกเขาคงไม่แค่เสียแขนหรือขา ใครจะรู้ว่าชีวิตจะยังรักษาไว้ได้หรือเปล่า! --- หลังจากส่งคนเหล่านั้นออกไป คลื่นลูกต่อไปก็ถาโถมเข้ามาอย่างรวดเร็ว โมฟ่านเพียงแค่ยืนอยู่ที่นั่นโดยไม่ขยับเขยื้อน หมาป่าวิญญาณของเขาสามารถรับมือนักเรียนจำนวนมากที่ปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลได้อย่างง่ายดาย อย่างไรก็ตาม โมฟ่านไม่เชื่อว่าสถาบันไข่มุกจะมีแต่ขยะ เขาแค่รออยู่ที่นั่น รอให้ผู้เชี่ยวชาญที่แท้จริงปรากฏตัวออกมา!