บทที่ 171 - เลือกอุปกรณ์เวทตามใจชอบ ในตอนเช้าตรู่ คณบดีเซียวได้นำข่าวดีมาบอกโมฟ่าน และให้เขาตามไปเพื่อรับรางวัล เมื่อมาถึงหอสมุดที่มีลักษณะเหมือนหนังสือขนาดยักษ์ โมฟ่านก็ถูกพาขึ้นไปยังชั้นบนสุด ซึ่งเป็นพื้นที่ที่นักศึกษาคนอื่นๆ ของสถาบันไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าถึง เมื่อมาถึงชั้นบนสุด คณบดีเซียวไพล่มือไว้ข้างหลังและมองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อดูทัศนียภาพรอบๆ สถาบันไข่มุก “คณบดีเซียว” เมื่อโมฟ่านเดินเข้าไปในห้องประชุม เขาเห็นคณบดีเซียวยืนอยู่เพียงลำพัง จากบรรยากาศที่เงียบเหงาและค่อนข้างหนักอึ้งในห้องประชุม โมฟ่านพอมองออกว่าคณบดีเซียวเขากำลังกังวลเรื่องอื่นอยู่ คณบดีเซียวหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มที่อ่อนโยนบนใบหน้า “ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอต้องซ่อนไม้ตายไว้อีกในการสอบ ถึงแม้ฉันจะไม่รู้ว่าเธอหลบหลีกทักษะของมู่หนู่เจียวได้อย่างไร แต่ฉันสัมผัสได้ถึงพลังของเวทมนตร์สายมืด...” คณบดีเซียวกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “มันก็ไม่ใช่ความลับอะไรขนาดนั้นหรอกครับ ถ้าคณบดีเซียวลองสืบประวัติของผมที่เมืองป๋อ ท่านก็น่าจะได้คำตอบที่ต้องการทั้งหมด” โมฟ่านตอบอย่างเป็นกันเอง ตอนนั้นเป็นความคิดของอาจารย์ใหญ่จูที่จะประกาศว่าโมฟ่านเป็นผู้มีพรสวรรค์ธาตุคู่โดยกำเนิดในการสอบเข้ามัธยมปลาย อย่างไรก็ตาม เมื่อภัยพิบัติถาโถมใส่เมืองป๋อ ก็ไม่มีใครมีเวลามาสนใจเรื่องนี้อีกต่อไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออาจารย์ใหญ่จูเสียชีวิตลง... แต่ถ้าคณบดีเซียวอยากจะรู้เรื่องนี้จริงๆ สิ่งที่ท่านต้องทำก็แค่ส่งคนไปถามคนเหล่านั้นที่เคยอาศัยอยู่ในเมืองป๋อ แล้วท่านก็จะได้คำตอบที่ต้องการทั้งหมด “ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้นหรอก สักวันหนึ่งเธอคงจะเปิดเผยความลับออกมาด้วยตัวเอง ตอนนี้เรามาเข้าเรื่องหลักกันดีกว่าไหม?” คณบดีเซียวกล่าว “แน่นอนครับ!” โมฟ่านตอบพร้อมถูมือไปมา ฮึๆ ทรัพยากรสำหรับนักศึกษาใหม่ทั้งหมด ลองจินตนาการดูสิว่าทรัพยากรเหล่านี้จะมีมูลค่ามหาศาลขนาดไหน บางทีเขาอาจจะซื้อคฤหาสน์หรูในเซี่ยงไฮ้ได้เลยนะเนี่ย! “ทรัพยากรเหล่านี้เดิมทีต้องมอบให้กับนักศึกษาที่ใช้ธาตุต่างกัน และเราต้องเปลี่ยนมันให้เป็นทรัพยากรที่เธอสามารถใช้งานได้... ดังนั้น สิ่งที่เราทำคือการเปลี่ยนทรัพยากรบางอย่างที่เธอไม่สามารถใช้ได้ให้กลายเป็นสิ่งที่สร้างประโยชน์ให้กับเธอได้แทน” คณบดีเซียวอธิบาย โมฟ่านเข้าใจเหตุผลเบื้องหลังการกระทำนี้ เขาพยักหน้าและกล่าวว่า “ตราบใดที่ผมได้รับทรัพยากรที่สัญญาไว้ครบถ้วน” หากทรัพยากรไม่ถูกเปลี่ยนเป็นสิ่งที่โมฟ่านสามารถใช้ได้ มันก็จะเป็นเพียงขยะที่ไร้ประโยชน์สำหรับเขา ดังนั้น อย่างที่คณบดีเซียวบอก พวกเขาทำได้เพียงประมาณการจำนวนทรัพยากรทั้งหมดและมูลค่าของมัน ก่อนที่จะเปลี่ยนทรัพยากรเหล่านี้เป็นสิ่งที่โมฟ่านใช้งานได้จริง “ฉันรู้ว่าเธอแทบจะไม่มีอุปกรณ์เวทดีๆ ติดตัวเลย ดังนั้นนี่คืออุปกรณ์เวทระดับสูงไม่กี่ชิ้นที่เหมาะสำหรับการต่อสู้ของจอมเวทระดับกลาง เธอสามารถเลือกได้เพียงชิ้นเดียวเท่านั้น...” คณบดีเซียวกล่าวพร้อมกับสะบัดแขนเสื้อ อุปกรณ์เวทขนาดเล็กหลายชิ้นก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะ วางอยู่อย่างเงียบเชียบรอให้โมฟ่านเลือกชิ้นใดชิ้นหนึ่ง “อุปกรณ์เวทระดับกลาง พวกมันต้องแพงมากแน่ๆ!” เขาโพล่งออกมาอย่างตื่นเต้น “มูลค่าของอุปกรณ์เวทเหล่านี้ขึ้นอยู่กับผู้ที่ใช้งานพวกมันเพียงอย่างเดียว แต่ถ้าเธอจะเอามันไปขาย อุปกรณ์เวทแต่ละชิ้นที่นี่มีมูลค่าอย่างน้อยก็เท่ากับจำนวนนี้!” คณบดีเซียวอธิบายพร้อมกับยกมือขึ้นหันฝ่ามือออก “ห้าหมื่น?” โมฟ่านถาม คำตอบของเขาถูกปฏิเสธทันทีด้วยการส่ายหัวของคณบดีเซียว “ห้าแสน!?” โมฟ่านถามอย่างประหลาดใจ “สถาบันของเราทุ่มเงินจำนวนมากให้กับทรัพยากรของนักศึกษาในทุกๆ ปี ส่วนหนึ่งของทรัพยากรเหล่านี้ได้รับการบริจาคโดยนักศึกษาที่โดดเด่นของสถาบันที่สำเร็จการศึกษาไปแล้ว บางส่วนได้รับการสนับสนุนจากสถาบันของเราเอง อย่างไรก็ตาม เราจะมอบทรัพยากรส่วนกลางที่ได้รับทุนจากสถาบันให้แก่เธอเท่านั้น” คณบดีเซียวอธิบาย โมฟ่านพยักหน้าอีกครั้ง เขาเข้าใจว่าทรัพยากรที่ได้รับบริจาคจากศิษย์เก่าที่โดดเด่นของสถาบันไข่มุกนั้นเป็นส่วนหนึ่งของรางวัลและการลงโทษที่มอบให้กับรุ่นน้องที่ไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขัน “เอาละ เลือกอุปกรณ์เวทหนึ่งในนี้ไป แล้วเธอจะได้รับทรัพยากรตามที่สัญญาไว้ในภายหลัง” คณบดีเซียวชี้แนะเขา ดวงตาของโมฟ่านเริ่มมีประกายระยิบระยับ บ้าเอ๊ย อุปกรณ์เวทระดับกลางมูลค่าห้าแสนเหรียญและรางวัลอื่นๆ อีก ถ้าฉันรู้ว่ามีของรางวัลมากขนาดนี้ ฉันคงทุ่มสุดตัวเพื่อเอาชนะมู่หนู่เจียวไปแล้ว ถึงแม้ว่าจะต้องเปิดเผยธาตุไฟของตัวเองก็ตาม! “ท่านช่วยอธิบายให้ผมฟังหน่อยได้ไหมครับว่าของพวกนี้ทำอะไรได้บ้าง? ผมไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับอุปกรณ์เวทเลย ของพวกนี้มันดูหรูหราเกินไปสำหรับคนจนอย่างผม มีแต่พวกคนรวยเท่านั้นแหละที่ได้เล่นของพวกนี้” โมฟ่านถามอย่างกระตือรือร้น “ได้เลย ชิ้นที่อยู่ใกล้กับมือของเธอที่สุดคือ บูทโลหิต (Blood Tabi) มันทำมาจากกระดูกโชกเลือดของอสูรโลหิตในเทือกเขาหลงผิง เมื่อสวมใส่แล้ว จอมเวทจะได้รับความสามารถในการวิ่งที่รวดเร็วถึงขีดสุดของอสูรโลหิต ซึ่งเหนือกว่า ทางลม: เงาจร เสียอีก! นอกเหนือจากนั้น ทุกครั้งที่รองเท้าคู่นี้ถูกเติมเต็มด้วยแก่นแท้ของอสูรโลหิต มันจะสามารถปลดปล่อยพลังที่แข็งแกร่งพอที่จะบดขยี้ภูเขาได้เลยทีเดียว” คณบดีเซียวอธิบายด้วยท่าทางของผู้เชี่ยวชาญในด้านนี้ “มีความสามารถในการโจมตีด้วย! เยี่ยมเลย!” โมฟ่านกล่าว โมฟ่านนึกถึงการต่อสู้ที่เขาเคยสู้กับอวี่อ๋ัง เจ้านั่นก็ใช้รองเท้าเวทเหมือนกัน! ถ้าโมฟ่านจำไม่ผิด เขายังจำได้ว่ารองเท้าเวทของอวี่อ๋ังช่วยให้มันหลบหลีกได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น ซึ่งเทียบไม่ได้เลยกับระดับของบูทโลหิตชิ้นนี้! “แล้วชิ้นนั้นล่ะครับ? ดูเหมือนชุดเกราะเลย” โมฟ่านถามพร้อมกับชี้ไปที่ไอเทมตรงกลาง “ใช่แล้ว นั่นคือเกราะเวท ความแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดระหว่างเกราะเวทและโล่เวทก็คือ การป้องกันของโล่นั้นเป็นแบบตายตัว โโล่เวทต้องการให้จอมเวทเปิดใช้งานโล่เพื่อให้มันช่วยป้องกันการโจมตี ซึ่งแตกต่างจากเกราะเวทอย่างมาก เกราะเวทมีความแข็งแกร่งจนจอมเวทสามารถสวมใส่มันไว้ได้เลยโดยไม่ต้องพะวงกับการเปิดใช้งานเพื่อป้องกัน มันอาจจะไม่สามารถป้องกันการโจมตีได้สมบูรณ์แบบเหมือนโล่เวท แต่มันจะช่วยเพิ่มความทนทานให้เราได้อย่างมาก ร่างกายของจอมเวทในทุกระดับนั้นอ่อนแอ ทำให้เกราะเวทเป็นหนึ่งในเครื่องประกันชีวิตสำหรับพวกเขา เกราะเวทนี้มีชื่อว่า เกราะเกล็ดหยก (Jade Scale Mail) มันขึ้นชื่อเรื่องความยืดหยุ่น แม้แต่จอมเวทธาตุลมที่สวมใส่มันก็จะไม่ส่งผลกระทบต่อความว่องไวเลย ในขณะเดียวกัน นี่ก็เป็นการขยายจุดบกพร่องของมันให้ชัดเจนขึ้นด้วย เกราะนี้มีพลังป้องกันที่อ่อนแอกว่าเกราะเวทชนิดอื่น ทำให้ยากที่จะรับแรงปะทะที่รุนแรงหรือพลังทำลายมหาศาลโดยตรง” คณบดีเซียวอธิบาย “ท่านกำลังจะบอกว่าเกราะเวทประเภทนี้เป็นตัวเลือกที่แย่ที่สุดในบรรดาอุปกรณ์เวทชิ้นอื่นๆ อย่างนั้นเหรอครับ?” โมฟ่านถาม “ถูกต้อง เกราะเวทนั้นมีราคาแพงเสมอ พวกมันถูกกว่าอุปกรณ์เวทละอองดาวเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เกราะเกล็ดหยกชิ้นนี้จะสามารถทนต่อการโจมตีจากสัตว์อสูรระดับข้ารับใช้ได้ แต่ถ้าเป็นการโจมตีจากสัตว์อสูรระดับนักรบหรือเวทมนตร์ระดับกลาง อย่างมากที่สุดมันก็แค่ช่วยให้ผู้ที่สวมใส่มันไม่ถึงตายเท่านั้น” คณบดีเซียวตอบ เกราะเวทอาจจะเป็นของที่ดีมากเพราะสามารถสวมใส่ได้ตลอดการต่อสู้ แต่เมื่อเป็นโมฟ่าน พลังป้องกันที่ด้อยกว่าของมันย่อมมีประโยชน์น้อยกว่า